ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

     อี้เฉิน ถอนหายใจออกมายาว ไม่คิดชีวิตนี้ของเขา จะมาเจอ เจ้าสมิงน้อยปล้นสะดม ตัวเขา เฉกเช่นนี้ ก่อน อี้เฉินจะสลัดเอาความขุ่นข้องหมองใจ ออกไปจากหัวสมอง ก้าวเดินต่อไปในเส้นทางด้านหน้า เลิกคิดเล็กคิดน้อย กับเจ้าสมิงน้อย ที่นั่งเลียอุ้มเท้าน้อยๆ ของมัน ไม่ห่างจากตัวเขามากนัก โดยไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน

อี้เฉิน นำแมลงพิษต่างๆ ที่เขาเก็บสะสมมา ตลอดการเดินทางของเขา บวกกับสมุนไพรที่หลงเหลือทั้งหมด ของเขา โยนลงไปภายในแหล่งน้ำ หมายมั่น จะใช้ช่วงเวลาในยามนี้ ขัดเกลากายาของเขา เพิ่มพูนศักยภาพขึ้นไปอีกระดับ

        สมิงน้อยมันกล่าวคำพูดออกมาด้วยความเสียดาย ครั้นเห็นอี้เฉิน โยนสมุนไพรล้ำค่าต่างๆ ลงไปภายในแหล่งน้ำที่เต็มไปด้วยแมลงพิษ นานาชนิด "เจ้าทำบ้าอะไร สมุนไพรดีๆทั้งนั้น เจ้าไม่เอาก็น่าจะบอกกล่าวข้า ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก" แววตาสมิงน้อย มันจ้องมองลงไปภายในแหล่งน้ำ ด้วยความเสียดายสุดแสน ง้างกรงเล็บขูดพื้นถ้ำ จนเกิดเสียง แกรกๆ!!

          อี้เฉินมองค้อนมาที่สมิงน้อยในทันที "ก็เพราะเจ้า  ข้าถึงเหลือสมุนไพรเพียงเท่านี้" ก่อนที่ทั้งสองจะจ้องมองดู น้ำภายในแหล่งน้ำค่อยๆ เปลี่ยนแปลง ไปช้าๆ สู่สายตาของพวกเขา จากฤทธิ์ของแมลงพิษต่างๆ บวกกับเหล่าสมุนไพรที่ถูกอี้เฉินโยนลงไป ทำให้ภายในแหล่งน้ำเดือดปุดๆ ขึ้นมา น้อยๆ มาพร้อมกลิ่นสมุนไพร รอยคละคลุ้งไปทั่วถ้ำ ที่ปะปนมากับพิษร้ายแรง ทว่ามันกลับให้ความวิเศษอยู่ไม่น้อย แม้แต่สมิงน้อยยังจ้องมองลงไป ภายในแหล่งน้ำด้วยสายตาหยาดเยิ้มตาเป็นมัน

       ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปใหญ่ แหล่งน้ำก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงสว่างดั่ง อัญมณี ส่งกลิ่นอาย ประหลาดแผ่ซ่านออกมา ยังดีที่มีค่ายกลป้องกันไว้ ไม่เช่นนั้นกลิ่นของมันได้เล็ดลอดออกไปภายนอกเป็นแน่ แม้ว่ามันจะดูสวยงามแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายแรง เดือดปุดๆ ขึ้นมาไม่ขาด แม้แต่สีของแหล่งน้ำยังเปลี่ยนแปลงใน ไม่กี่ชั่วอึดใจ

ทว่าเมื่ออี้เฉินเห็นเจ้าสมิงน้อย ทำจมูกฟุดฟิด ราวกับเจอของล้ำค่า เขากล่าวเตือนมันในทันที "ของสิ่งนี้เป็นของข้า เจ้าอย่าได้ริอาจลงไป"

สมิงน้อยครั้นได้ยินมันมองค้อนมาที่อี้เฉิน อย่างไม่สบอารมณ์ ยกอุ้มเท้าขึ้นมาเลียกรงเล็บ ประหนึ่งเป็นการบอกอี้เฉิน กลายๆ เจ้ากล้าสั่งข้างั้นหรือ

        อี้เฉินที่เห็น สายตาคมกล้าของเจ้าสมิงน้อย มันก็ทำให้เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ ก่อนจะเลิกสนใจ ตัวมันอีกต่อไป หากเจ้าสมิงน้อย มันคิดจะแย่งชิง เขาจะทำอะไรได้ เมื่อครุ่นคิดเช่นนั้นได้ อี้เฉินก็ย่างก้าวเดินลงไปภายในแหล่งน้ำ หมายมั่นจะดูดซับฤทธิ์ยาเหล่านั้นเข้าไป

หากมันเป็นไปได้ด้วยดี อี้เฉิน คาดการณ์ว่า ร่างกายของเขาจะต้านพิษร้าย ได้ระดับหนึ่ง มันจึงมีค่ามากพอให้เขาได้เสี่ยงชีวิต การเดินต่อไปในเส้นทางฝึกยุทธ์ ภายภาคหน้าจะกว้างไกลขึ้นหากทำมันสำเร็จ

       เพียงไม่กี่เสี้ยววินาที ที่อี้เฉินลงไปนั่งภายในแหล่งน้ำ กายาเขาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วง ช้าๆ กายารู้สึกปวดแสบปวดร้อน แขนขาชาหนึบในฉับพลันด้วยพิษร้าย ทว่าก็ยังดีที่สมุนไพรที่ใส่ลงไปช่วยในการต้านพิษไว้บางส่วน ทำให้การดูดซับเข้าสู่ร่างกาย ไม่เป็นอันตราย ถึงกับตาย แต่ก็ต้องแบกรับกับความเจ็บปวดไม่น้อย จนใบหน้าบูดเบี้ยว ไม่น่ามอง

        อี้เฉินหลับตาปี๋ กัดฟันไว้แน่น ผ่านไปหลายชั่วอึดใจ ทว่าน้ำในแหล่งน้ำก็ยังถือว่าเข้มข้น ไม่มีทีท่าว่าจะเจือจาง จวนกายาทั่วทั้งร่างของอี้เฉิน ในยามนี้ เต็มไปด้วยพิษทั่วทั้งตัว แม้แต่ลิ้นภายในปากยังรู้สึกชาหนึบ ยากจะเอ่ยคำพูดออกมา

       ทว่าเมื่ออี้เฉิน สัมผัสได้ว่าแหล่งน้ำขยับไหว ราวกับมีบางสิ่งลงมา เขาเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งออกดูในฉับพลัน ครั้นเมื่อเห็นหญิงสาวอายุ ราวๆ 18ปี เปลือยกายล่อนจ้อน แต่แววตานุ่มลึกดูผ่านโลกมาไม่น้อย ถึงใบหน้าจะดู งดงามแต่แฝงมาด้วยความดุร้าย เขี้ยวที่ริมฝีปากโผล่ออกมาน้อยๆ มาพร้อมใบหูของสัตว์อสูร หางยาวที่บั้นท้าย โบกสะบัด ม้วนพันไปมา

       อี้เฉินที่เห็น ภาพเบื้องหน้าเขากลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ เอ่ยคำพูดออกมาด้วยความยากลำบาก ครั้นเห็นหญิงสาว เปลือยกายอยู่เบื้องหน้า มองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง อย่างชัดเจน เลือดภายในกายาเดือดขึ้นมาในฉับพลัน
"เจ้า! เจ้า! เป็นตัวเมียอย่างนั้นหรือ เจ้าสมิงน้อย" อี้เฉินเอ่ยคำพูดออกมาด้วยความยากลำบาก ลิ้นที่แข็งพูดออกมา จวนจะฟังไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

         เมื่อ สมิงน้อยมันได้ยินคำพูดของอี้เฉิน มันยิ้มยิงฟันมาให้อี้เฉิน ก่อนเอ่ยคำพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงของหญิงสาว ที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว "เจ้าพูดบ้าอะไร ข้าฟังไม่รู้เรื่อง" ครั้นเมื่อมันเอ่ยคำพูดออกมาเสร็จสิ้น มันก็นั่งลงดูดซับฤทธิ์ยาภายในแหล่งน้ำ ไม่แม้จะสนใจว่าอี้เฉินจ้องมอง ร่างเปลือยเปล่าของมัน

        อี้เฉินเขารู้สึกแปลกใจ กับกายาของเจ้าสมิงน้อยเป็นอย่างมาก ประหนึ่งมันสามารถ พรางตัวไม่ให้ ผู้คนจดจำมันได้ แม้แต่เปลี่ยนสีขน เปลี่ยน โครงหน้าก็ยังสามารถทำได้ มันจึงทำให้อี้เฉินรู้สึกสนใจ ทักษะวิชาของมันไม่น้อย

        ก่อนอี้เฉินจะสร้างเสื้อผ้าซับในขึ้นมาให้สมิงน้อย ได้สวมใส่ แถมเหมือนว่าเจ้าสมิงน้อยมันจะชอบอกชอบใจชุดที่อี้เฉิน สร้างให้อยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อมันเห็นสายตาของชายหนุ่ม มันก็เอ่ยพูดขึ้นมาในฉับพลัน "เจ้าต้องการอะไรจากข้าสินะ ถึงได้ทำดีกับข้าเช่นนี้"

         อี้เฉิน ตกตะลึงอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นว่ากายาของเจ้าสมิงน้อย ไม่มีผลกับพิษเหล่านี้ คงอาจจะเป็นเพราะมันอาศัยภายในสถานที่แห่งนี้ มานานก็เป็นได้ ก่อนอี้เฉินจะยิ้มเจื่อนๆ เอ่ยพูดออกไปอย่างไม่ปิดบัง "เจ้าช่วยสอนวิชาพลางกายาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ หากข้าได้มันมา การจะหนีรอดเหล่าผู้อาวุโส ชรา เจ้าสำนักต่างๆ ก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอีกต่อไป"

          สมิงน้อย มันขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยคำพูดบอกกล่าวอี้เฉินออกไป ถึงอย่างไรมันก็ได้ผลประโยชน์ หากหนีรอดพ้นออกไปได้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดีสำหรับมัน "ข้าจะบอกเทคนิค การเปลี่ยนสีขนให้ มันง่ายดายที่สุดสำหรับเจ้าที่เรียนรู้เรื่องการควบคุมเลือด ส่วนเรื่องเปลี่ยนแปลงโครงหน้าเจ้าอย่าได้หวัง ทว่าระยะเวลาที่เจ้าจะสำแดงมันได้มีจำกัด ขึ้นอยู่กับเจ้าจะควบคุมเลือดได้ดีมากน้อยถึงเพียงใด"

           อี้เฉิน พยักหน้ารับ จดจ่อสายตาออกไปดูด้วยความตั้งใจ เมื่อเห็นว่า เจ้าสมิงน้อยมันควบคุมเลือดภายในกายได้ดีถึงเพียงไหน มันก็ทำให้อี้เฉิน ใบหน้ามืดทะมึนอยู่ไม่น้อย มันก็คือการเอาเลือดของตนเอง มารวมไว้ในจุดจุดเดียวของร่างกาย แปรสภาพเส้นผมส่วนนั้นๆ ให้เปลี่ยนสีสัน ถึงจะไร้ข้อบกพร่อง ในการตรวจสอบ แต่ไม่อาจสำแดงได้เป็นระยะเวลานาน ไม่เช่นนั้นเลือดในร่างได้ไหล ไปกองอยู่ใน จุดจุดเดียว ของร่างกายจนตายแน่ ทว่าไม่ใช่สำหรับเจ้าสมิงน้อย ที่เกิดมาพร้อมกับทักษะการพรางตัว

           ครั้นสมิงน้อย แนะนำอี้เฉินเสร็จสิ้น มันก็จมดิ่งลงไปภายในแหล่งน้ำ ไม่แม้จะปรายตามองอี้เฉินอีกต่อไป ...อี้เฉิน เขาเองก็กลับไปตั้งใจดูดซับเช่นกัน จนในยามนี้น้ำภายในแหล่งน้ำ เริ่มเกิดน้ำวนน้อยๆ ก่อตัวขึ้นมา รอบๆ พวกเขาทั้งสอง ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใครหมายมั่นจะดูดซับฤทธิ์ยาเข้าไป เติมเต็มกายาของตน จวนกายาทั้งสอง ส่องแสงอ่อนๆ ขึ้นมาพร่างพราวตามผิวกาย เนืองๆ อยู่เช่นนั้น ร่วม5วันเต็ม

...เมื่อมาถึงช่วงเวลาที่กายา เริ่มไม่ตอบสนองกับฤทธิ์ยาภายในแหล่งน้ำ พิษภายในแหล่งน้ำเองก็   เริ่มไม่ค่อยส่งผลกับกายาของอี้เฉิน อีกต่อไป เขาถอนหายใจออกมายาว ในช่วง5วันนี้ก็ถือว่าไม่เลว แถมบาดแผลทั่วกายาก็หายสนิท จวนแทบจะเป็นปกติ หลงเหลืออาการบาดเจ็บภายในอยู่บ้าง

           แต่ในใจลึกๆ มันก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจของอี้เฉิน ซักเท่าใดนัก แต่อย่างน้อยๆ กายาของเขาก็ยกระดับไปได้อีกนิด การจะไปอยู่ในขั้นกายา อมตะ อย่างน้อยๆ เขาต้องไปอยู่ในขั้น เทวะ ช่วงนี้จึงทำได้เพียงสะสมความแข็งแกร่ง ของร่างกายไปพลางๆ

เมื่ออี้เฉินลุกขึ้นยืน ออกมาจากแหล่งน้ำได้ เขาเตรียมที่จะปิดขั้นพลังอีกสักระยะ ทว่าเมื่อได้ยินน้ำเสียงของ เจ้าสมิงน้อยเอ่ยเตือน มันก็ทำให้อี้เฉิน หน้ามืดทะมึน

"เหมือนว่าจะมีผู้บุกรุก เข้ามาภายในค่ายกลอำพรางของข้า ...เจ้าระวังตัวด้วย" ครั้นเมื่อเจ้าสมิงน้อยเอ่ยคำพูด ออกมาเสร็จสิ้น มันก็หลับตาจมดิ่งลงไปภายใน แหล่งน้ำต่อในทันที