ศีลเสมอกัน(Ambivert)

เกมเดินไปดักหน้าอั๋น ขณะกำลังเดินเข้าบ้าน

"..."อั๋นหยุดชะงักด้วยความ๻๷ใ๯

"คงชอบใจมากสินะ"เกมเคร้นเสียงเหน็บแนมรุ่นน้องอย่างอั๋น

อั๋นไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นพี่พูด แต่เขาไม่ชอบน้ำเสียงและสีหน้าที่อีกฝ่ายกำลังทำกับเขาอยู่ตอนนี้ "อะไรของพี่วะ!"

เกมยื่นมือไปจับเสื้อสีขาวบางของอั๋น "ก็เสื้อเห็นนมนี่ไง!!กางเกงขาสั้นนี้อีก!คงชอบให้คนอื่นเห็นมากสิท่า!!"

อั๋นปัดมือของเกมออกด้วยความโมโห

"เออชอบ!!แล้วพี่แม่งมาเสือกอะไรด้วยวะ ผมจะแก้ผ้าหมดนี่มันก็เป็๲สิทธิของผมปะ" อั๋นทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เพราะเหมือนอีกฝ่ายทำตัวเป็๲เ๽้าข้าวเ๽้าของเขา ทั้งที่ไม่ได้เป็๲อะไรกันสักหน่อย

"อั๋น!!!"เกมตะคอกเสียงดังใส่อั๋น พร้อมจับแขนของอั้นขึ้นมาบีบแน่นด้วยความโมโห

"โอ๊ย!!ผมเจ็บ"อั๋นมีสีหน้าเหยเก

เพื่อนของอั๋นรีบตรงเข้ามาช่วย เพราะก่อนหน้านี้คิดว่ามันจะไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่เลยยืนดูห่าง ๆแต่ตอนนี้เหมือนอั๋นกำลังถูกทำร้าย

"เฮ้ยพี่!!!ปล่อยเพื่อนผมเดี๋ยวนี้นะ" เพื่อนอั๋นพยายามแกะมือของเกมออก แต่ถูกเกมใช้มือข้างซ้ายผลักไหล่ออก

"อย่าเสือก!!!กูกำลังเคลียร์กับเพื่อนมึงอยู่"เกมตะคอกใส่เพื่อนอั๋น

ต้าร์และปฏิทินรีบวิ่งเข้ามาห้ามเกม เพราะชาวบ้านเริ่มออกมาดูแล้ว และที่สำคัญไฟบ้านอั๋นถูกเปิดขึ้นแล้ว นั่นแสดงว่าพ่อของอั๋นน่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว เดี๋ยวถ้าพ่ออั๋นมาเห็นจะเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่แน่

"ไอ้เกม มึงปล่อยน้องเขาเดี๋ยวนี้ มึงเห็นมั้ยว่าน้องเขาเจ็บ"ปฏิทินเข้าไปแกะมือเพื่อนออกจากแขนของรุ่นน้อง

ทีแรกเกมไม่ยอมปล่อย เพราะเขาโกรธมากที่อีกฝ่ายไม่เชื่อฟังเขา แต่พอเริ่มสังเกตสีหน้าของอั๋นที่ดูเจ็บ เขาจึงเริ่มได้สติ แล้วปล่อยมือของตัวเองออกจากการบีบแขนอั๋น

อั๋นรีบจับแขนตัวเองที่ถูกบีบ ตอนนี้แดงจนเห็นรอยมือชัดเจน

"พี่...ขอโทษ"เกมรู้สึกผิด ที่เผลอทำร้ายคนที่ตัวเองรัก ถึงแม้อั๋นจะไม่สนใจเขาเลยก็ตาม

อั๋นมองหน้าเกมด้วยความโกรธ ที่มาทำร้ายร่างกายเขาแบบนี้ เขาไม่ชอบความรุนแรงเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้เขาเกลียดอีกฝ่ายมาก ชาตินี้ก็ไม่อยากจะเจอหน้าอีก

อั๋นไม่สนใจคำขอโทษจากเกม เขาหันมาพยักหน้าบอกเพื่อนว่าเขาไม่เป็๲ไรมาก แล้วเดินเข้าบ้านไป

หลังจากอั๋นหายเข้าบ้าน เพื่อนสนิทอั๋นที่ถูกเกมผลักออก หันมาจ้องหน้าเกมด้วยความโกรธ ที่บังอาจมาทำร้ายเพื่อนสนิทของเขา

"ถ้าไม่ติดว่าไอ้อั๋นมันไม่ชอบความรุนแรง พี่แม่งโดนพวกผมรุมกระทืบไปนานแล้ว!!ผมขอเตือน ว่าพี่ห้ามมายุ่งกับมันอีก ไม่งั้นครั้งหน้าพวกผมไม่ยอมแน่!!!"

"..."เกมนิ่งเงียบ ถึงแม้ว่าอยากจะตอบโต้ไอ้รุ่นน้องพวกนี้กลับ แต่พอนึกถึงคำว่าอั๋นไม่ชอบความรุนแรง เขาจึงพยายามระงับอารมณ์ไว้ แค่นี้ อั๋นก็คงเกลียดเขาไปแล้ว

เพื่อน ๆของอั๋นเดินกลับไปที่รถ แล้วขับออกไป

เกมเงยหน้าไปมองห้องอั๋นที่อยู่บนชั้นสองที่เปิดไฟอยู่ เขายิ่งรู้สึกผิด และเอาแต่โทษตัวเองที่ทำอะไรเลว ๆแบบนั้นกับคนที่ตนรัก

"ขอโทษ...พี่มันโง่เอง"

ต้าร์และปฏิทินได้แต่ๆยืนอยู่ข้าง ๆและตบบ่าเบา ๆเชิงปลอบ

"ขอบใจพวกมึงมาก ที่อยู่ข้างกูตลอด แต่วันนี้กูอยากอยู่คนเดียวว่ะ ขอบใจนะ"เกมบอกเพื่อนทั้งสอง

"มึงแน่ใจนะ ว่าไม่ให้พวกกูอยู่เป็๞เพื่อน"ต้าร์มีสีหน้าเป็๞ห่วงเพื่อน ปฏิทินก็ไม่ต่างกัน

"อื้ม กูอยากไปทบทวนตัวเองดูว่ะ"เกมบอกด้วยสีหน้าเศร้า

"แต่ถ้าไม่ไหว โทรหากูได้เลยนะ"ปฏิทินบอกเกม เพราะบ้านอยู่ตรงข้ามกันอยู่แล้ว ขอแค่บอก เดี๋ยววิ่งแจ้นขึ้นไปหาถึงห้องเลย เพราะไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทเศร้าขนาดนี้มาก่อน เขายิ่งเป็๞ห่วง

"อื้ม"เกมพยักหน้าตอบ แล้วหันมาหาต้าร์

"พรุ่งนี้ เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะเว้ย" ถึงเขาจะเศร้า แต่ไม่ลืมที่จะอวยพรให้กับเพื่อนสนิทอีกคนอย่างต้าร์ที่จะเดินทางกลับปทุมพรุ่งนี้

"อื้ม ขอบใจ"ต้าร์ยิ้มตอบเกม แต่สายตายังดูเป็๲ห่วงเกมอยู่

"กูไปก่อนนะ"เกมบอกลาเพื่อนทั้งสอง เพื่อเข้าบ้านตัวเอง

เพื่อนทั้งสองพยักหน้าตอบ

ต้าร์และปฏิทินยืนมองแผ่นหลังของเกมเดินลับหายเข้าบ้าน แล้วทั้งคู่หันหน้ากลับมามองกัน

"เป็๲ห่วงมันว่ะ"ต้าร์เอ่ยขึ้น

"อื้ม เดี๋ยวถ้าเกิดอะไรขึ้น กูจะวิ่ง 4x100 ไปดูมันเอง มึงอะกลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้าไม่ใช่รึไง"ปฏิทินเอ่ย

"อื้มใช่!"ต้าร์ตอบ แต่สายตาสื่อว่าไม่อยากกลับเลย อยากอยู่ต่ออีก แต่เขาต้องกลับไปเขียนใบลาออกอย่างเป็๲ทางการก่อน

"งั้นก็ไปได้แล้ว"ปฏิทินบอก

"อื้อ ไปแล้วนะ"

"อื้อ ขับรถกลับดี ๆ"

ต้าร์พยักหน้าตอบ แล้วเดินไปคร่อมมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้หน้าบ้านของปฏิทิน เขาสตาร์ทรถแล้วขับมาจอดตรงหน้าที่ปฏิทินยืนอยู่ พร้อมกับจ้องหน้าแบบอมยิ้ม

"มีไร?"ปฏิทินเลิกคิ้วสงสัย เพราะจู่ ๆ ก็ขับมาหยุดที่หน้าเขา แถมยังทำหน้าเ๯้าเล่ห์ใส่อีก

"ฝันถึงกูด้วยนะ"พูดจบ ต้าร์ก็บิดรถออกไปเลย

"ห๊ะ?"ปล่อยให้ปฏิทินยืนเหวออยู่อย่างนั้น