เพียะ!
ความโกรธที่เดือดพล่านอย่างไม่เคยเป็มาก่อนทำให้ฉันผลักโคลด์ออกไปได้สำเร็จ และวินาทีที่ร่างกายเป็อิสระฉันก็ตบหน้าเขาอย่างแรง ร่างสูงคงใไม่น้อยถึงได้แต่ยืนนิ่ง!
ฉันทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงเขา สองครั้งที่พบกันเขาทำแต่เื่เลวทรามกับฉันทั้งนั้น...ผู้ชายคนนี้ปีศาจชัดๆ!
“ฉันจะลาออก! จำไว้ด้วยว่าฉันไม่ได้ทำเพื่อโก่งราคา ถ้าฉันรู้ว่า...คนที่ฉันต้องดูแลเป็คุณ ฉันจะไม่มีวันเซ็นสัญญานั่นเด็ดขาด!”
ฉันใช้หลังมือเช็ดเืที่กำลังซึมออกจากริมฝีปาก ความรู้สึกเจ็บแสบดูเหมือนจะหายไปหมดเมื่อความโกรธพุ่งทะลุ ส่วนโคลด์ก็ยกมือขึ้นเช็ดเืที่มุมปากที่เกิดจากการตบของฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ
“คุณเคนบอกฉันว่า...เธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง” เขาจ้องมาที่ตาของฉันขณะที่ริมฝีปากเขาแสยะยิ้มร้ายกาจ “และฉันก็ชักจะเห็นด้วยกับเขาแล้วเหมือนกัน...”
“...”
“ถ้าเธอยอมง่ายๆ จะไปสนุกอะไรล่ะ...จริงมั้ย!”
“อย่านะ!!!”
ฉันร้องเสียงหลงเมื่อโคลด์จับฉันโยนขึ้นบ่ากว้างๆ ของเขาด้วยความรวดเร็ว และเดินตรงไปยังห้อง
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อย!!!”
ฉันพยายามทุบตีแผ่นหลังกว้างนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจิกทั้งข่วนจนแผ่นหลังขาวๆ นั่นเป็รอยแดง แต่โคลด์ก็ไม่สะทกสะท้านเลย เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วกดขาฉันให้หยุดดิ้น
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะลาออก! ฉันไม่ยอมทำงานบัดซบนี้! ปล่อยฉัน!”
ตุ้บ!
โคลด์เหวี่ยงฉันลงไปบนเตียงที่อยู่ภายในห้องนอน
“บ้าเอ๊ย!!!”
ฉันพยุงร่างขึ้นจากเตียงด้วยความเ็ป แม้เตียงเขาจะนุ่ม แต่ถูกโยนลงมาจากบ่าสูงๆ ขนาดนั้นกระดูกฉันไม่หักก็ดีเท่าไร่แล้ว
“เธอคิดว่าจะลอยหน้าลอยตาเข้ามาในห้องนี้ ตบฉันเล่นๆ แล้วสะบัดหน้ากลับออกไปง่ายๆ งั้นเหรอ...” โคลด์ก้าวเท้ามาที่ปลายเตียง “จะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะสาวน้อย ^_^”
“โอ๊ยยย!!!”
เขากดฉันให้นอนราบกับเตียงขณะที่ตัวเองก็คร่อมร่างฉันเอาไว้ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้เหนือศีรษะ...หมอนี่มันหมาป่าเ้าเล่ห์ชัดๆ!
“ต่อให้เธอลาออก มันก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว” ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ “จำไว้นะยัยโง่! ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกว่าตบหน้าฉันเหมือนเธอ!”
“แต่คุณทำร้ายฉันก่อนนี่!”
“แล้วเธอเดินเข้ามาให้ฉันทำร้ายเองทำไม! เลิกทำหน้าตาไร้เดียงสาสักทีเถอะ ผู้หญิงที่ยอมเซ็นสัญญาทำงานแบบนั้น ไม่มีค่าพอที่ฉันจะเห็นใจ”
โคลด์ตะคอกใส่ฉันก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงมาทับฉัน เขาพยายามถอดเสื้อของฉันออกจนมันขาดเป็สองส่วน สิ่งที่ฉันได้รับมาจากโคลด์มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยหยันและความรุนแรงที่กำลังเพิ่มขึ้น
“ปล่อยฉันนะ! TOT คุณจะทำเื่บ้าๆ กับฉันไม่ได้นะ!”
“อยากจะขอร้องฉันหรือเปล่าล่ะ”
โคลด์ถามพลางมองหน้าฉันด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะลากสายตาไล่ต่ำมาถึงซอกคอขาวๆ และร่างกายฉันตอนนี้เหลือเพียงชุดชั้นในเล็กๆ ปิดไว้...สายตาเขาจาบจ้วงอย่างไม่ปิดบัง เขาจงใจแสดงออกมาเพื่อให้ฉันโกรธ
แต่จะให้ฉันขอร้องผู้ชายแบบเขางั้นเหรอ...ไม่มีวันหรอก!
“ขอร้องสิ! บอกว่าเธอขอโทษที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตฉัน ฉันอาจจะสงสารแล้วปล่อยเธอไป...เพราะผู้หญิงอย่างเธอน่ะไม่มีวันแทนผู้หญิงดีๆ อย่างฮันน่าได้หรอก”
แล้วเขาถามฉันสักคำมั้ยว่าฉันอยากอยู่แทนที่ผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า!
ถุย!!!
“ให้ฉันขอร้องผู้ชายหมาๆ อย่างคุณ ฉันยอมตายซะยังดีกว่า”
“ยอมตายงั้นเหรอ เธอได้ตายคามือฉันแน่ ไม่ต้องห่วงหรอก!”
“อื้อ~”
โคลด์กระแทกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันจนฉันหายใจไม่ทัน ทั้งดุดันเหมือน้าฆ่าฉันให้ตายด้วยริมฝีปากเขา
“รู้สึกเหมือนใกล้ตายหรือยัง...” เสียงเข้มถามขณะที่เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาที่คอ กัดเม้มแรงๆ จนเกิดเป็รอยแดงที่ใครๆ ก็ต้องดูออกทั้งนั้นว่ามันเป็รอยจูบ “แต่...นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นนะ”
“เลวที่สุด! คุณทำได้ก็แค่รังแกผู้หญิง! ดีแต่ใช้กำลังบังคับ!”
“งั้นก็เคยดูแล้วกัน...ฉันจะให้เธอนั่นแหละที่เป็ฝ่ายเรียกร้องฉันเอง!”
“นายมันไม่ใช่คน! รับรองเลยว่าถ้านายย่ำยีฉัน ฉันจะประกาศให้นักข่าวได้รู้ว่านายทำเื่เลวร้ายกับฉันไว้แค่ไหน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนถ่อย! เศษสวะ!”
ฉันใช้มือผลักดันที่ไหล่กว้างก่อนจะใช้เล็บจิกแรงๆ ลงไปจนเืสีแดงสดซึมไหลตัดกับผิวขาว ทั้งหมดก็เพื่อให้เขาปลดปล่อยฉันให้เป็อิสระ
คนเ้าเล่ห์เหยียดยิ้มที่มุมปากเมื่อชัยชนะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมมือหากทว่า...
ตึง!
ริมฝีปากของโคลด์ยังไม่ทันได้แตะตัวฉัน เสียงฝีเท้าของใครสักคนก็เดินมาหยุดพิงหน้าประตูห้องนอนที่เขาไม่ได้ล็อกไว้ ฉันแทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ
เมื่อโคลด์มองไปที่ประตูและเห็นใครคนหนึ่งยืนจิบเบียร์กระป๋องมองด้วยสีหน้านิ่งๆ เขาก็สถบด่าแล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวฉัน ก่อนจะลุกออกไปด้วยความหงุดหงิดในระดับอันตรายที่สามารถเข้าไปต่อยปากคนที่เข้ามาขัดจังหวะ ถ้าหากคนนั้นไม่ใช่...เซน!
ซะ...เซนงั้นเหรอ O_O!?!
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองแสดงสีหน้าแบบไหนที่ได้เจอเซน...ฉันเคยประกาศกับเขาว่าเงินซื้อศักดิ์ศรีฉันไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันกลับมานอนอยู่บนเตียงของโคลด์
“สนุกพอยัง...”
“มาทำไมวะ –_–^”
โคลด์ถามอย่างหงุดหงิดพร้อมกับคว้าบุหรี่บนหัวเตียงขึ้นมาเคาะสูบ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฉัน แถมยังปรายสายตามองเชิงสั่งห้ามไม่ให้ฉันลุกไปไหนในขณะที่ฉันกำลังซ่อนตัวในผ้าห่ม
“ไอ้แลนเดอร์บอกว่ามันพาเด็กมาส่งให้แกแล้ว ฉันก็แค่อยากมาดูให้เห็นกับตาก็เท่านั้นเอง” เซนตอบพร้อมกับมองมาที่ฉันนิ่งๆ “เป็อย่างที่มันบอกจริงๆ ด้วยสินะ”
“...”
“ไม่ใช่แค่แกที่จะเซอร์ไพรส์...แต่ฉันเองก็ด้วย –_–*”
“เห็นแล้วก็ออกไปสิ!”
โคลด์ไล่เซนพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ไปทางเซน เป็จังหวะเดียวกับตอนที่ฉันเลื่อนตัวไปอีกฝั่งของเตียงเพื่อจะเอื้อมมีไปหยิบเสื้อคลุมของฉัน แต่โคลด์ก็ประสาทััไวกว่าฉันหลายเท่า เขาเอื้อมมือมาคว้าแขนฉันไว้ไม่ให้คิดหนี
“แน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันออกไป”
“ชัวร์!”
“ฉันไม่ได้ถามแก...”
เซนมองซบตาฉันนิ่งๆ ร่างสูงก็เดินเข้ามาหยิบเสื้อให้ฉัน
“รับไป...ถ้าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่”
เซนบอกกับฉัน ส่วนโคลด์ก็เงียบแล้วเอาแต่มองฉัน...เขาคีบบุหรี่ขึ้นสูบโดยไม่มีท่าทีว่าจะห้ามฉันหรือเซนเลย แต่สายตาคู่นั้นกำลังแสดงถึงความไม่พอใจอย่างมาก
แม้เขาจะปกปิดมันไว้ด้วยความเ็าแค่ไหน แต่ฉันก็มองเห็น...
“ขอบคุณ...”
ฉันรับเสื้อมาจากเซนโดยไม่สนสายตาของโคลด์และไม่คิดจะสบตาเซนเช่นกัน
เซนเดินนำออกจากห้องไป ฉันรีบสวมเสื้อและรีบตมออกไปโดยที่ไม่ได้มองโคลด์เลยแม้แต่หางตา
“ถ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว...อย่าคิดว่าเธอจะหนีฉันพ้น!”
โคลด์บอกเสียงเยือกเย็น ฉันเพียงแต่หยุดชะงักฝีเท้านิดเดียว แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
“เดี๋ยวฉันไปส่ง...เชื่อสิว่าเธอไม่มีปัญญากลับบ้านเองในสภาพนี้หรอก”
เซนเดินมาคว้าข้อมือที่เป็รอยช้ำและดึงให้ฉันเดิมตามเขาออกจากห้อง ฉันก็อยากจะปฏิเสธเซนและกลับบ้านด้วยตัวเองเพื่อนหนีจากความวุ่นวายนี้ แต่...ฉันก็เหนื่อยจนเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงหรือพูดอะไรอีกแล้ว จึงได้แต่ปล่อยให้เขาจูงมือออกไป
ในใจลึกๆ ฉันรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยเมื่อััมืออบอุ่นของเขา...
1K
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
