บทที่ 12 รักเขา ก็แทงหัวใจของเขา
ฟิ่ววว !!
เสียงกระบี่กังวานดังก้องไปทั่วเมืองที่ตระกูลฉินตั้งอยู่ ปราณกระบี่เก้าสายราวกับดาวตกพุ่งทะลุลงมาจากท้องฟ้า
"เก้ากระบี่เทียม์ !!"
หลินหาวและคนอื่น ๆ ก็เป็ผู้ที่มีความรู้เช่นกัน พวกเขาโพล่งออกมาถึงที่มาของกระบี่ทั้งเก้าเล่ม
ได้ยินคนพูดถึงเมื่อห้าปีก่อน จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยที่มาเยือนอย่างรีบร้อน ถูกคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฉินที่ไร้ยางอายหลอกเอาเก้ากระบี่เทียม์และน้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์ไป
คิดว่าเป็แค่ข่าวลือ ไม่คิดว่าเขาจะไร้ยางอายจริง ๆ ถึงกับต้องพกกระบี่เก้าเล่มติดตัวไปด้วยเสมอเพื่อให้สมกับคำว่าเลวทราม
"เก้ากระบี่รวมเป็หนึ่ง !"
ฉินเฟิงรีบร่ายคาถาชี้ไปที่กระบี่เก้าเล่มที่บินมา
ฟิ่ววว !!
สายลมแห่งกระบี่พัดกลับ ฝุ่นคละคลุ้ง พลังของกระบี่เก้าเล่มยิ่งทวีความรุนแรง เสียงคำรามราวกับคลื่นั์ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า
เมื่อสายลมแห่งกระบี่สงบลง กระบี่ยาวที่ส่องประกายเย็นะเืลอยก็อยู่ตรงหน้าของฉินเฟิง
นี่คือกระบี่ประจำกายของเทพกระบี่เทียม์เมื่อหมื่นปีก่อน และยังเป็อาวุธเทพที่ติดสิบอันดับแห่งดินแดนา กระบี่เทียม์ !
นับั้แ่ได้เก้ากระบี่เทียม์มา ในห้าปีมานี้ ฉินเฟิงก็สำเร็จการหลอมรวมเก้ากระบี่เทียม์ด้วยความช่วยเหลือของบรรพชนรุ่นที่สิบ
แม้จะไม่กล้าพูดว่าจะเทียบเคียงทักษะของเทพกระบี่เทียม์ในอดีตได้ และไม่มีพลังที่จะควบคุมเก้ากระบี่เทียม์ได้อย่างสมบูรณ์ แต่หากใช้มันต่อสู้ก็ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย
"เก้ากระบี่เทียม์ !!"
หลินซานจ้องมองด้วยดวงตาที่ร้อนรุ่ม ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นมา
ไม่มีทางเลือก !
กระบวนท่ากระบี่ที่เขาใช้มาจากเทพกระบี่เทียม์ผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหมื่นปีก่อน พูดให้ถูกคือเขาได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเทพกระบี่เทียม์ หากได้เก้ากระบี่เทียม์ เขาจะสามารถกลับไปเป็เทพกระบี่ผู้สง่างามเหมือนในอดีตได้อีกครั้ง
แต่เขาก็รู้ว่าตระกูลฉินไม่ใช่ใครที่จะเข้าไปวุ่นวายได้ง่าย ๆ การปล้นชิงอย่างเปิดเผยไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย เขาจึงต้องรอจังหวะที่เหมาะสม
"ถึงแม้เ้าจะมีกระบี่วิเศษช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของข้าได้หรอก !"
หลินซานมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในการสืบทอดวิชาของเทพกระบี่เทียม์ เขาโจมตีออกไปท่ามกลางฝุ่นควันที่หนาแน่น ปราณกระบี่สว่างวาบฉีกทะลุผ่านห้วงอวกาศ ก่อให้เกิดแรงสั่นะเืระลอกแล้วระลอกเล่า
เพลงกระบี่เทียม์ !
เทพกระบี่เทียม์เข้าใจถึงกระบวนท่ากระบี่ระดับศักดิ์สิทธิ์จากวิถีแห่ง์และโลก มันมีพลังที่สามารถสังหารเทพและพระพุทธได้ ไร้เทียมทานในดินแดนา
"นี่มัน..."
ทั้งฉินเทียนและหลินหาวต่างก็เป็ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคนี้ พวกเขาจำเทพกระบี่เทียม์ได้ในทันทีที่เห็น
เทพกระบี่เทียม์เมื่อหมื่นปีก่อนคงไม่เคยคิด ว่าหมื่นปีให้หลังกระบวนท่ากระบี่ของตนจะต้องเผชิญหน้ากับกระบี่คู่กายของตนเอง
"ไม่ว่าเ้าจะใช้กระบวนท่ากระบี่อะไร ข้าก็จะใช้กระบี่เทียม์รับเอาไว้ !"
ฉินเฟิงจ้องมองด้วยดวงตาคมกริบ และไม่พูดอะไรอีก
เขาก้มหน้า และชักกระบี่ !
เสียงกระบี่ดังกังวานทั่วฟ้าดิน ปราณกระบี่ที่งดงามราวกับมาจากโลกอื่นปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ความหนาวเย็นแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ ปราณกระบี่ดุจนกยูงที่ตื่นตระหนก ดั่งัโบยบิน ราวกับจะผ่าชั้นฟ้าออกเป็สองส่วน
"นี่คือกระบวนท่าอะไรกัน !?"
ผู้คนในที่นั้นล้วนเป็ผู้ที่ผ่านโลกมามาก แต่กลับไม่เคยเห็นกระบวนท่ากระบี่นี้ของฉินเฟิงมาก่อน
หรือว่าจะเป็กระบวนท่าที่คิดค้นขึ้นเอง !?
ไร้ซึ่งลวดลายใด ๆ มีเพียงการไขว่คว้าหากระบี่อันไร้เทียมทานอย่างสุดขีด กระบี่ที่ออกจากฝักสามารถผ่า์และโลก และตัดสินแพ้ชนะได้
ตู้ม !!
ปราณกระบี่สองสายปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับพายุพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่พัดกระหน่ำออกมา
"ท่านแม่..."
"ท่านพ่อ..."
ทั้งฉินฮ่าวและหลินซินเอ๋อร์ต่างมีระดับการฝึกตนที่ต่ำกว่า จึงต้องยึดเสื้อผ้าของพ่อแม่ไว้เพื่อไม่ให้ถูกลมพัดปลิว
"เป็ไปไม่ได้ !!"
หลินซานใจนตาเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อว่าเด็กแปดขวบจะสามารถใช้กระบวนท่าเช่นนี้ได้
เขาคิดไปเองว่าตนมีระดับการฝึกตนที่สูงกว่าอีกฝ่าย ทั้งยังถือครองวิชาของเทพกระบี่เทียม์ และเข้าใจเจตจำนงแห่งกระบี่ การเอาชนะเด็กน้อยอายุแปดขวบน่าจะเป็เื่ง่ายดาย
แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับให้บทเรียนเขา ทำให้เขาเข้าใจถึงช่องว่างระหว่างตนเองกับลูกหลานตระกูลใหญ่
โครม !!
กระบี่ในมือของหลินซานแตกออกทันที ไม่สามารถต้านทานความคมของกระบี่เทียม์ได้
เขามีวิชากระบี่เทียม์ ส่วนฉินเฟิงก็มีวิชากระบี่สังหาร
เขามีเจตจำนงแห่งกระบี่ ฉินเฟิงก็มีกระบี่เทียม์
ระดับการฝึกตนของเขาสูงกว่าฉินเฟิงสองระดับย่อย แต่ฉินเฟิงมีรัศมีของจอมราชันเพิ่มขึ้นสิบเท่า รวมกับน้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์ฟื้นฟูพลังงาน จะไม่ชนะได้อย่างไร ?
"ทำไมกัน !!"
ใบหน้าของหลินซานเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาพ่ายแพ้ต่อเด็กแปดขวบงั้นเหรอ ?
ตลอดทางที่ผ่านมา เขาเอาชนะคนที่แข็งแกร่งกว่า จิตใจที่ไร้เทียมทานก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น แต่วันนี้กลับพ่ายแพ้ต่อเด็กแปดขวบ จิตใจอันไร้เทียมทานนั้นเกิดรอยแตกขึ้นทันที และตกอยู่ในความสงสัยในตัวเอง
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่ทำให้จิตใจอันไร้เทียมทานของบุตรแห่ง์เกิดรอยร้าว ได้รับ 100000 แต้มวายร้าย !]
"แค่รอยร้าวก็ได้ 100000 แล้ว ? ถ้าข้าแทงหัวใจเขาสักที คงได้หลายร้อยล้านแน่ ๆ!"
ตอนนี้ฉินเฟิงมีแรงใจเต็มเปี่ยม เขาเคลื่อนไหวด้วยฝีเท้าปีศาจที่ไม่อาจคาดเดา มือถือกระบี่เทียม์แทงไปที่หน้าอกของหลินซานราวกับปีศาจร้าย
รักเขา ก็ต้องแทงหัวใจเขา !
"ไม่ดีแล้ว !!"
ถึงแม้หลินซานจะสามารถสร้างจิตใจอันไร้เทียมทานได้ แต่ก็เป็แค่เด็กอายุสิบสามสิบสี่ปีเท่านั้น หลังจากถูกฉินเฟิงสั่งสอนบทเรียนแล้ว จังหวะของเขาก็หยุดชะงัก และถูกรุกจนถอยหนีไปเรื่อย ๆ
ยิ่งมีรอยกระบี่บนร่างกายเขามากเท่าไหร่ ฉินเฟิงก็ยิ่งรักเขามากขึ้นมากเท่านั้น
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่สามารถทำร้ายบุตรแห่ง์ ได้รับ 500 แต้มวายร้าย !]
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่สามารถทำร้ายบุตรแห่ง์ ได้รับ 500 แต้มวายร้าย !]
"..."
เพราะฉินฮ่าวเป็น้องชายแท้ ๆ ของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่เคยตีได้อย่างสะใจเหมือนวันนี้มาก่อน
"ท่านพี่ของข้าเก่งที่สุดเลย !!"
ฉินฮ่าวเชิดศีรษะเล็ก ๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เขาอยากจะบอกทุกคนว่านี่คือพี่ชายของเขา
หลินซินเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างโมโหจนกระทืบเท้า นางอยากจะวิ่งเข้าไปต่อยเด็กนี่สักที แต่กลับถูกอวิ๋นซีเยว่อุ้มไว้ เพราะนางชอบสาวน้อยขี้อายคนนี้มาก
"ผลการแข่งขันได้ตัดสินแล้ว บุตรชายของน้องฉิน ช่างมีรัศมีของจอมราชันอย่างแท้จริง !"
หลินหาวหัวเราะพลางโบกมือดึงตัวหลินซานกลับมา ก่อนที่ฉินเฟิงจะแทงหัวใจของเด็กหนุ่มได้
แต่เดิมเขาไม่ได้ใส่ใจเด็กหนุ่มคนนี้ เพียงคิดว่าเป็คนรับใช้ที่ลูกสาวสุดที่รักเอาแต่ใจเก็บมา
แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็ผู้สืบทอดของเทพกระบี่เทียม์ หากฝึกฝนให้ดีในอนาคตจะต้องเป็ขุนพลใหญ่ของเมืองเทียนซินได้อย่างแน่นอน
"ฮึ่ม…"
ฉินเฟิงไม่พอใจที่หลินหาวเอาแหล่งทำแต้มของเขาไปแบบนี้
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก อย่างที่รู้ว่าบุตรแห่ง์เป็สิ่งมีชีวิตที่ลึกลับ หากบังคับให้อยู่ต่อ จะต้องไปกระตุ้นคุณสมบัติของการช่วยเหลือที่แข็งแกร่งบางอย่างแน่นอน
ทางที่ดีควรยอมรับโดยเร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาให้ตัวเอง
"ฮ่า ๆ…"
เมื่อฉินเทียนได้ยินคนชมลูกชายตัวเองว่าเก่งกาจ เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ มั่นใจว่าเื่การจับมือเป็พันธมิตรและการแต่งงานนี้มีโอกาสสำเร็จถึงเก้าส่วน
พิธีต้อนรับดำเนินต่อไป
ฉินเทียนพาหลินหาวเข้าไปในเมืองของตระกูลฉิน
เหล่ายอดฝีมือระดับสูงของตระกูลฉินยืนเรียงรายกันอยู่ ทำให้หลินหาวอิจฉาเป็ที่สุด
หากเลือกได้ เขายินดีจะใช้ทรัพยากรมากกว่านี้เพื่อฝึกฝนคนในตระกูลที่มีสายเืเดียวกัน มากกว่าจะฝึกคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองเลย นอกจากคนผู้นั้นจะจงรักภักดีต่อเขาอย่างแท้จริง
แต่จะจงรักภักดีหรือไม่นั้น ใครจะกล้ายืนยัน !
ไม่นาน——
ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มหารือเื่การแต่งงานของลูกหลาน
แต่เดิมคิดว่าหลินหาวจะเลือกฉินเฟิงที่เพิ่งแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่เหนือความคาดหมายของทุกคน เขากลับเลือกฉินฮ่าวที่ยืนดูเื่ราวอยู่ข้างๆ ให้เป็ลูกเขย
"บ้าจริง !!"
ฉินเฟิงที่เมื่อรู้เื่ก็สบถคำหยาบออกมาทันที เขาได้เข้าใจถึงความไม่มีเหตุผลของบุตรแห่ง์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ต่อสู้ดุดันประดุจเสือ แต่พอคุยเื่แต่งงาน กลับไม่มีชื่อของเขาเสียอย่างนั้น...