เช้าวันรุ่งขึ้นของการทำงาน
"เอ้ายาราเป็ไงบ้างหายดีแล้วหรอ"
"หายแล้วค่ะ"
หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุยาราได้พักฟื้นไปเกือบ1เดือนหลังจากที่หายดีแล้วจึงได้กลับมาทำงานที่ออฟฟิตเหมือนเดิม ระหว่างที่ยารานั่งทำงานอยู่นั้น เธอก็ได้สังเกตเห็นดวงิญญามากมาย บางดวงก็มีแสงสีเขียวรอบตัว บางดวงก็มีเืไหนออกมาจากหัว บางดวงก็หน้าเละ บางตนก็ตามคนในออฟฟิต บางตัวก็นั่งอยู่บนไหล่ ยาราซึ่งยังไม่คุ้นชินกับสิ่งที่เธอได้เห็นสักเท่าไหร่ จึงมีบ้างที่ใ หรือสะดุ้งเวลาที่ได้เจอดวงิญญาอยู่ใกล้ๆ สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าพบเจออะไรบางอย่าง จนเพื่อนร่วมงานสังเกตเห็นความผิดปกติจากเธอ
"นี่เธอคิดว่ายาราแปลกไปบ้างไหม"
"นั้นนะสิั้แ่กลับมาจากโรงพยาบาล ก็ดูแปลก ๆ ไป"
ยารา ชอบออกไปเข้าห้องน้ำบ่อยๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ตัวเองกับสิ่งที่พบเจอ
"บรา เธอมาทำงานอะไรป่านนี้เนี่ย นี่มันกี่โมงแล้ว"
"พอดีรถติดมากก็เลยมาสาย"
บราเป็เพื่อนในออฟฟิศที่อยู่แผนกเดียวกันกับยารา และนั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามหันหน้าเข้าหากัน ยาราเห็นดวงิญญาผู้ชายแก่ๆ มีเืไหลลงมาจากศีรษะและเธอได้เห็นข้อเท้าของดวงิญญาตนนี้มีโซ่ล่ามที่ข้อเท้าไว้ดวงิญญานี้ตามมากับ บรา เพื่อนที่ทำงานของยารา เธอเห็นเช่นนั้นก็ใมาก แต่ก็พยายามทำเป็ไม่เห็นดวงิญญา ดวงิญญาตนนั้น มองยาราเหมือนเขาจะรู้ว่ายาราเห็นิญญาได้ แย่ละสิถ้าเขารู้ว่าฉันเห็นเขาฉันต้องแย่แน่ๆ ดวงิญญานั้นพยายามที่จะเข้ามาหายาราใกล้ๆ เขาชะโงกหน้าที่เต็มไปด้วยเืมาใกล้หน้ายาราด้วยความสงสัย
"เธอเห็นฉันใช่ไหม" น้ำเสียงแก่ เย็นะเืพูดเชื่องช้าชวนสยดสยอง ยาราตัวแข็งและส่ายหัวไปมาเบาๆ พลางทำเป็ว่าฉันไม่รู้ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
"เธอเห็นฉันจริง ๆ ด้วยดีเลยฉันมีเื่ให้เธอช่วยหน่อย" เสียงิญญาแก่ตนนั้นพูดข้างหูของยาราทำให้ยารากลัวมาก และกรี๊ดออกมาจนคนทั้งในออฟฟิศหันมามองทางยาราเป็สายตาเดียวกันฉันไม่ไหวกับสิ่งที่เจอแล้วนะทั้งน่าเกลียดน่ากลัวเต็มไปหมด ยาราได้แต่คิดในใจ
"ฉันขอกลับบ้านก่อนทุกคนรู้สึกเหมือนจะไม่สบายนะ" แล้วยาราก็รีบขึ้นรถกลับบ้าน ยารานั่งร้องไห้อยู่ในห้องของตัวเองเพียงลำพังเสียใจกับสิ่งที่ต้องพบเจอกับดวงิญญามากมายนี้ดวงิญญาแก่ที่ตาม บรา มาในออฟฟิศวันนี้ ได้ปรากฏตนที่ห้องของยารา
"เธอต้องช่วยฉัน" เสียงดวงิญญาแก่ตนนั้นกล่าวกับยารา
"จะให้ฉันช่วยอะไรฉันช่วยใครไม่ได้หรอก" ยารากล่าวกับดวงิญญาแก่ตนนั้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
"ฉันเป็พ่อของ บรา ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัดไม่ค่อยมีเวลาได้กลับมาดูแลลูกเมียหรอก ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้านฉันจะซ่อนเงินใต้ลิ้นชักบนหัวเตียงไว้ตลอด เพื่อไว้ให้ลูกเมียใช้ในยามลำบาก ฉันกลับมาบ้านทีไรก็ทะเลาะกับเมียทุกทีเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้ ฉันเลยไม่ได้ค่อยดูแล บรา สักเท่าไหร่ จนกระทั่งฉัน เกิดอุบัติเหตุตาย ดวงิญญาฉันก็ห่วงแต่ลูก จึงได้ตามติดลูกฉันตลอดไง เธอจะให้ฉันเข้าร่างเธอได้ไหมล่ะ ฉันอยากกอดลูกฉันมากเลย" ดวงิญญาแก่พูดไปพลางร้องไห้ไป ยารารู้สึกสงสารแต่คงช่วยอะไรไม่ได้ คงช่วยได้แค่บอก บรา ว่าเงินนั้นพ่อของบราเก็บไว้ให้บรากับแม่ของบรา เท่านั้น ส่วนเื่เข้าร่างฉันคงช่วยคุณไม่ได้หรอก
"ถ้าเธอไม่ช่วยฉันจะตามหลอกหลอนเธอจะติดตามเธอไปทุกแห่งหน" เมื่อพูดเสร็จดวงิญญาตนนี้ก็พุ่งเข้ามาหายารามุ่งหมายจะเข้าร่างของเธอด้วยความเร็ว แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีบางอย่างหยุดดวงิญญานี้เอาไว้เมื่อยาราลืมตาขึ้นมามองจากที่กำลังหลับตาเพราะความกลัวนั้นอยู่ ก็ได้เห็น ชายผู้หนึ่งกำลังยืนหันหลังให้เธอ และใช้มือข้างหนึ่งยื่นไปที่หน้าดวงิญญาตาแก่นั้นไว้
"นี่มันผู้ควบคุมิญญา" ดวงิญญาแก่จำหน้าเขาได้ตอนที่อยู่ในแดนตัดสินดวงิญญาแก่จึงพยายามจะหนี แต่ไม่ทันแสงไฟสีขาวออกมาจากมือโมนาร์คก็สาดส่องไปที่ดวงิญญาแก่นั้นทันที
"กลับไปรับโทษซะ" ไม่ทันใดดวงิญญาแก่นั้นก็สลายหายไป โมนาร์คหันมาหายารา
"ทำเธอไม่ดึงด้ายที่ฉันผู.. " โมนาร์คยังพูดไม่ทันจบยาราก็รีบโผลเข้ามากอดโมนาร์คและร้องไห้ใส่โมนาร์ค
"ฮือ..ฮื..อ..ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทำไมฉันต้องมาเจออะไรที่น่ากลัวแบบนี้"
โมนาร์คได้แต่เงียบและเข้าใจความรู้สึกของยาราเพราะมนุษย์ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ก็ต้องรู้สึกกลัวเป็ธรรมดา โมนาร์คได้แต่ใช้มือลูบหัวของยาราเพื่อเป็การปลอบ
"ไม่เป็ไรนะฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอเองไม่ต้องกลัวจะไม่มีิญญาร้ายตนใดมาทำร้ายเธอได้แน่นอน" คนส่วนมากตอนเป็มนุษย์ มักจะไม่สนใจที่จะบอกความรู้สึกของตัวเองกับคนที่รักพอตายไปจึงมีห่วงแบบนี้ไงละ ตอนมีโอกาสก็ควรบอกและทำแต่สิ่งดีดีให้แก่กันไว้พอตายไปจะได้ไม่ต้องมีห่วงอะไร
เมื่อยาราได้สติก็รีบผลักตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของโมนาร์คทันที
"ฉะ..ฉันจะนอนแล้ว"
"ก็นอนสิ นอนได้แล้ว"
"ละ.. แล้วนายไม่ออกไปหรอ"
"ไม่ละฉันจะคอยระวังภัยให้เธอเอง ไม่ต้องห่วงนอนเถอะ"
"นายมาอยู่ในห้องแล้วฉันจะนอนหลับได้ยังไง" ยาราคิดในใจและนอนตะแคงหันข้างหลังให้โมนาร์ค
"เธอไม่ต้องห่วงอะไรหรอกนะ แค่เธอดึงด้ายแดงฉันก็จะมาหาทันที" เมื่อโมนานร์คพูดจบยาราก็นอนหันหน้ามาทางโมนาร์คทันทีแต่โมนาร์คได้หายไปแล้ว ยาราจึงสงสัยในสิ่งที่เขาบอกว่าดึงด้ายแดงแล้วเขาจะมาจริงหรือเปล่า ยาราจึงลองดึงได้แดงเมื่อยาราดึงได้แดง โมนาคก็มาทันที
"ไหนดวงิญญาฉันไม่เห็นดวงิญญาสักดวง"
"ฉันแค่ลองดึงดูนะว่านายจะมาเร็วหรือเปล่า"
"ว่างมากหรือไง" คำพูดทิ้งท้ายก่อนโมนาร์คจะหายตัวไปอีกครั้ง
58
