บทที่ 16 — การทดสอบสนามรบ
รุ่งเช้า มีเสียงกลองศึกดังขึ้นจากประตูค่าย
“โจรชายแดนบุก! เตรียมพล!”
ทหารฉินแตกตื่น ลุกขึ้นคว้าอาวุธ
หลิวหานกอดกระเป๋าเป้แน่น ใจเต้นระรัว นี่สินะ… เวลาที่จะพิสูจน์สิ่งประดิษฐ์ของข้า!
เขาแบกอาวุธใหม่ที่เพิ่งสร้างเมื่อคืน → หน้าไม้ลูกดอกต่อเนื่อง
ทหารที่เห็นหัวเราะขำ
“นั่นอะไรน่ะ? ของเล่นเด็กหรือ?”
“ธนูยิงทีละลูกยังแรงกว่าแน่!”
หลิวหานไม่ตอบ แต่ยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปที่ป่าเบื้องหน้า
เสียงกรีดร้องดังมาเมื่อโจรชายแดนกรูกันออกมา
พวกมันถือดาบและโล่ไม้ วิ่งตรงเข้าหาค่ายด้วยเสียงโห่ร้อง
ทหารฉินตั้งแถวธนูยิงสกัด แต่ยังไม่ทันบรรจุลูกใหม่ ศัตรูก็พุ่งเข้ามาใกล้
หลิวหานกัดฟัน ถึงเวลาแล้ว!
เขาดึงไกครั้งแรก ฟิ้ว! ลูกดอกพุ่งปักอกโจรตรงหน้า ล้มลงทันที
ยังไม่ทันที่ใครตั้งตัว เขากดไกอีกครั้ง ฟิ้ว! อีกคนร่วง
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! เสียงดังต่อเนื่อง ห้าครั้งรวด
โจรที่กรูกันเข้ามาหยุดชะงักเมื่อเห็นเพื่อนล้มไปต่อหน้าต่อตา
ทหารฉินที่มุงอยู่ตะลึงงัน
“ยิงได้ต่อเนื่อง!?”
“เพียงพริบตาเดียว ศัตรูล้มไปห้าคน!”
อวี้หานที่ยืนบนเชิงเทินมองลงมา ดวงตาคมส่องประกาย
“เขาทำได้จริง…”
ไป๋หลงที่ยืนใกล้ ๆ กำหมัดแน่น ใบหน้าบึ้งตึง ของประหลาดนั่น… ไม่ควรมีอยู่!
หลังการปะทะสิ้นสุด ศพโจรนอนกองอยู่หน้าค่าย
ทหารฉินรุมล้อมหลิวหานด้วยเสียงโห่ร้อง
“สุดยอด! อาวุธของเขาช่วยชีวิตเรา!”
“หน้าไม้เซียน!”
หลิวหานยกหน้าไม้ขึ้น มองด้วยความโล่งใจปนภูมิใจ
สำเร็จแล้ว… จากนี้ ข้าจะไม่ใช่เพียงช่างพเนจร แต่จะมีอาวุธเป็ของตัวเอง
จบบทที่ 16
12K
