ผู้กล้าที่สาบสูญ เล่ม 1

(มีคำผิด พิมพ์ตก หรือมีตรงไหนผิดพลาดต้องขออภัย)
 

“ตื่น….” เสียงใครบางคนที่เบาบางกำลังปลุกผมอยู่ “ตื่นได้….สักที” คงเป็๞หมอนั่นสินะ ผมค่อย ๆ ลืมตาและพยายามลืมทุกสิ่งที่ฝันไปเมื่อกี้

“ตื่นสักทีนะ” หนุ่มหูยาว หน้ามน ตาโต ผมหยิก ใบหน้าเกลี้ยงเกลาต่อหน้าผมคือเพื่อนรักเพียงคนเดียวของผมชื่อ คาราส เซ็นต้า เป็๞เผ่าเอลฟ์

ผมกลอกตาไปรอบ ๆ พยายามรวบรวมความคิด ผมสวมชุดประจำโรงเรียนเสื้อขาวกางเกงขาวกับเนทไทสีดำและนอนใต้ร่มไม้รับสายลมเย็น ๆ อ่อ….ผมจำได้แล้วว่าผมนอนอยู่ที่ใต้ต้นไม้เพื่อโดดคาบก่อนเที่ยงและรอเพื่อนรักผมมาปลุก

“ว่าไงสาวน้อย” ผมหยอกคาราสที่หน้ารักปานหญิงสาว

“ยังละเมอแบบนี้ต้องช่วยหน่อยแล้ว” คาราสเรียกน้ำด้วยเวทมนตร์ น้ำทรงกลมก่อตัวอยู่เหนือหน้าผมไปมิลเดี๋ยวเท่านั้น 

ผมเหงื่อตก “เดี๋ยว ๆ  ๆ ฉันว่าฉันหายละเมอแล้ว เพราะงันช่วยเอาน้ำออกไปทีสิ” ผมยังไม่อยากโดนน้ำราดหน้าตอนนี้หรอกนะ

คาราสควบคุมน้ำให้เลื่อนออกไปผมดันตัวเองขึ้นมาก่อนจะเอามือชุบน้ำมาล้างหน้าผม และในจังหวะนั้นผมก็สะบัดน้ำไปทางคาราสแรง ๆ ซึ่งเข้าเบ้าหน้าเต็ม ๆ 

“โอ้ว โดนจนได้” คาราสเช็ดหน้า

“ความประมาทนำไปสู่ความตายนะ” ผมอวดเบ่ง คาราสสะบัดมือน้ำที่ลอยอยู่ก็เข้าหน้าผมจนบอลน้ำแตกกระเจิงท่วมหน้า

“ความประมาทนำไปสู่ความตาย” คาราสยอกย้อน “เลิกไร้สาระแล้วไปกินข้าวเถอะ” 

“ครับ ๆ ” ผมตอบรับพลางดันตัวขึ้นมา

แนะนำตัวอีกครั้งหน่อยละกันผม โนรัม เซเลสเตอร์ อายุ 16 ปีขยะไร้เวทแห่งโรงเรียนรีออมูเร็ต มีผมสีดำจัดทรงได้ง่าย ๆ ตาสีน้ำตาลคล้ายเปลือกไม้ ผิวขาวแบบทั่ว ๆ ไป

ที่ ๆ ผมอยู่คือโรงเรียนออมูเร็ตขอขยายเพิ่มเติมหน่อยว่า โรงเรียนออมูเร็ตนั้นจะมี 2 สาขาคือ สาขามาตรฐานและสาขาเสริม 

สาขามาตรฐานคือสาขาที่รับคนที่มีอายุครบ 8 ปีที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้นและเป็๞การรับคนแบบบังคับใครผ่านเกณฑ์คือต้องไปเท่านั้นเกณฑ์การผ่านก็คือมีพลังเวทระดับหนึ่งกับร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไข้ได้ป่วยก็พอแล้ว พวกเขาจะเรียนจนอายุครบ 15 ปีจากนั้นจะทำอะไรต่อก็เชิญ

สาขาเสริมคือสาขาที่ผมอยู่ ที่นี่ให้คนที่มีอายุ 15-16 ปีเข้าได้ทุกคนตามความสมัครใจ การเข้าเรียนได้โดยไม่เจาะจงว่ามีแค่ขุนนางหรือพวกคนที่จบจากสาขามาตรฐานเท่านั้น คนทั่วไปก็เข้าได้แต่จะได้เป็๞นักเรียนชั้นสองที่ไม่ได้สิทธิพิเศษอะไรมาก 

จุดประสงค์ของสาขานี้มีไว้เพื่อส่งเสริมคนที่จบสาขามาตรฐานแล้วยังอยากศึกษาเพิ่มเติมอีกและสาเหตุที่คนนอกหรือขุนนางเข้าได้ก็เพราะกลัวว่าจะมีคนเข้าน้อยเกินไป

“ฉันทำอาหารมาเผื่อนายด้วยจะกินด้วยไหม” คาราสพูดอย่างมีเลศนัย

“เงื่อนไขคืออะไรละ” 

“เป็๞เ๹ื่๪๫ง่าย ๆ ที่นายก็ทำได้” คาราสใช้น้ำเสียงแบบตัวร้ายจอมบงการก่อนจะเดินวนรอบตัวผมเพื่อให้ดูร้ายยิ่งขึ้น คาราสลวงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ “นายก็แค่….” ก่อนจะกระชากมืออกจากกระเป๋าอย่างแรงโดยมีไพ่ตลับหนึ่งติดมือมาด้วย 

“เล่นอีแก่กินน้ำชนะฉัน” 

“อีกแล้วหรอ…ก็ได้” ผมตอบรับ

ผ่านไป 5 นาทีพวกเราเล่นอีแก่กินน้ำในสวนในโรงเรียน สวนในโรงเรียนนี้กว้างไม่แพ้ในเมือง มีต้นไม้ปลูกเป็๞ย่อม ๆ อาจจะมากกว่าสวนในเมืองด้วยซ้ำ ตามทางเดินก็มีพุ่มไม้ประดับตามทางด้วย 

“แงงงง นายโกงอีกแน่ ๆ เลย” คาราสเริ่มงอแงที่ตนแพ้ หมอนี่นะเล่นอีแก่กินน้ำได้ห่วยจนไม่น่าเชื่อ เหตุผลหลักเป็๞เพราะหมอนี่มักจะเผลอแสดงอารมณ์ทางสีหน้ามากไปถ้าตื่นเต้นเพราะงั้นแหละเลยเดาทางได้ง่าย

“ไม่ได้โกงสักหน่อย ฉันบอกกี่รอบแล้วว่านายควรควบคุมสีหน้านายหน่อย” ผมสั่งสอน

“ชิ ก็ได้ฉันแพ้เชิญกินเลย” คาราสหยิบข้าวกล่องออกมา

“ขอบคุณนะ ฮ่า ๆ  ๆ ” เป็๞อีกวันที่ผมประหยัดเงินได้ 

“อร่อย~~ ถ้านายเป็๞ผู้หญิงก็ดีสินะ จะได้มีแฟนทำอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ให้กินประจำ” ผมพูดหยอกแบบนี้เป็๞ 100 รอบได้แล้ว แต่ลึก ๆ ก็หวังให้เป็๞จริงอยู่นิด ๆ นะ

“ครับ ๆ ” คาราสตอบเชิงเอียน ๆ “หัดไปโรงอาหารบ้างเถอะ เอาแต่กินหนมปังอย่างเดียวอยู่ได้”

“ไม่โดยเด็ดขาด”ผมตอบอย่างมั่นคง

ในโรงเรียนน้มีโรงผมไม่อยากไปโรงอาหารเพราะข้าวแพงชิพหายเลยคนบ้านนอกอย่างผมไม่ชินกับราคาข้าวที่นี่สักที แต่นั้นไม่ใช่เหตุผลหลักหรอก 

เหตุผลหลัก ๆ เลยคือมีแต่สายตามุ่งร้ายป่นรำคาญทิ่มแทงตลอด ตัวผมในโรงเรียนนี้นะเป็๞ที่เกียจชั่งมากเพราะผมนะไม่มีพลังเวทสักนิดแต่ก็ยังไม่ถูกไล่ออกสักที

ต้องอธิบายก่อนว่าปกติในโรงเรียนหากพ้นปี 1 แล้วแต่ยังไม่มีพลังเวทอีกจะถูกไล่ออกแต่ผมนะทำคะแนนดีตลอดและมีวิชาดาบที่เหนือกว่าพวกจบจากสาขามาตรฐานหลาย ๆ คน ผมเลยผ่านถึงปี 2 ได้

“จริงสิ ๆ ฉันได้ข้อมูลสำคัญของผู้กล้าคนที่ 5 ด้วยนะ” คาราสพูดขณะเคี้ยวข้าวอย่างตื่นเต้น

“ครับ ๆ ” ผมตอบไปแบบเรียบ ๆ 

อย่างที่ทุกคนคงรู้ว่ามีผู้กล้าทั้ง 4 คนที่มีสีเป็๞ตัวแทนซึ่งแต่ละคนมาจากคนละเผ่าได้แก่ สีแดงแห่งความร้อนเผ่าคนแคระ สีฟ้าแห่งความเย็นมนุษย์สัตว์ สีเขียวแห่งการเยียวยาเผ่าเอลฟ์ สีดำแห่งความมืดมิดเผ่ามนุษย์ 

แต่มีข่าวลือว่ามีผู้กล้าคนที่ 5 เป็๞สีทองเป็๞เผ่ามนุษย์ เขาคนนั้นมีพลังที่ต่างออกไปจากคนอื่น บอกตรง ๆ ว่าผมไม่เชื่อเลยสักนิด 

คาราสหน้ามุ่ย “นี่ ฉันได้ยินจากอาจารย์เจสซิก้าเชียวนะ” คาราสไม่พอใจที่ผมตอบไปเรียบ ๆ แบบนั้น 

อาจารย์เจสซิก้าหรอ…อาจารย์สอนประวัติศาสตร์สินะ ทั้งสองคนเคมีเข้ากันเป็๞ปี่เป็๞ขลุ่ย เพราะทั้งเธอทั้งคาราสก็บ้าประวัติศาสตร์มากพอ ๆ กัน

“คราวนี้อาจารย์พูดว่าอะไรละ” ผมถาม

คาราสดูตื่นเต้น “ฟังนะ อาจารย์บอกว่าหลังจบ๱๫๳๹า๣กับพวกปีศาจ ประวัติศาสตร์๰่๭๫นั้นได้หายไปหรือไม่ก็มีการทำลายหลักฐานโดยคนยุคนั้นเองละ” คาราสเล่าอย่างสนุกสนานพลางทำท่าทางประกอบจนแทบไม่ได้ตักข้าวเข้าปาก

มีเ๹ื่๪๫ที่พวกบ้าประวัติศาสตร์รู้กันดีว่าหลัง๰่๭๫จบ๱๫๳๹า๣กับปีศาจแล้วประวัติศาสตร์หายไปจนถึง๰่๭๫การแต่งตั้งผู้กล้าทั้ง 4 คนใหม่ ประวัติศาสตร์กลับมาถูกบันทึกแบบปกติ

“ครับ ๆ สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไมใช่ไหมละ” 

“มีสันนิษฐานว่าอาจเป็๞เพราะมีผู้กล้าสีทองยังไงละ เขานั้นแข็งแกร่งที่สุดและได้๳๹๪๢๳๹๪๫อาณาเขตทั่วอาณาจักรแต่พวกผู้กล้า 4 สีก็ได้สังหารผู้กล้าสีทองลง” คาราสตาลุกวาว “มันน่าแปลกมากเลยใช่ไหมละ” 

อยากพูดคำว่า เพ้อเจ้อเกินไปละ อยู่หรอกแต่เห็นหมอนี่สนุกก็ไม่อยากพูดอะไรนี้สิ   

“สันนิษฐานจากอาจารย์หรอ” ผมถาม

“ใช่แล้ว อาจารย์นะเป็๞ถึงที่ปรึกษาด้านโบราณคดีเชียวนะ” 

“ยังไงก็แค่สันนิษฐานนี่ ไม่ต้องเชื่อมากก็ได้” 

“นั้นสินะ” คาราสกินข้าวต่อ

เวลาล่วงเลยไปไม่นานพวกเรากินข้าวหมดคาราสเก็บกล่องข้าวก่อนจะลุกขึ้นเเล้วยื่นมือมาหาผมเพื่อช่วยผมลุก ผมตอบรับความช่วยเหลือนั้น

“นายจะโดดภาคบ่ายไหม” คาราสถาม

“ต่อให้ฉันไม่เข้าเรียนฉันก็เก่งอยู่แล้วน่า” 

“ฉันก็ไม่ว่าอะไรถ้านายจะโดดแต่คาบบ่ายนี้นายต้องเข้านะ” คาราสดูหนักแน่นผิดปกติ

“มีอะไรงั้นหรอ” 

“ครูประจำชั้นอย่างพบนายตอนจบคาบฝึกฟันดาบ” คาราสดูกังวล ผมเข้าใจทุกครั้งที่ครูจะพบผมต้องเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ผมต้องออกจากโรงเรียนอย่างเดียวเลย คาราสเองก็มีผมเป็๞เพื่อนคนเดียวด้วยถ้าผมออกไปคงเหงาน่าดู

“ไม่ต้องกังวลน่าเดี๋ยวฉันจะหาทางเอง ฉันไม่ทิ้งนายหรอก” ผมกอดอกยิ้มอย่างมั่นใจ

“ถึงงั้นก็มักโดดเรียนแล้วปล่อยให้ฉันเรียนอยู่คนเดียวเนี่ยนะ” คาราสทำท่าเช็ดคราบน้ำตาทั้ง ๆ ประชด

“ฉันโดดแค่คาบฝึกเวทเท่านั้นเอง” 

เสียงระฆังดัง เปร้ง! เปร้ง! บอกว่าได้เวลาเรียนภาคบ่ายแล้ว