ยอดคัมภีร์มาเฟีย

ตอนที่2:

เมื่อลุงของโซยุนซัง บอกให้เซ็นเอกสารที่มีแต่ตัวอักรษรต่างชาติ โซยุนซังก็อ่านไม่ออก และลังเลที่จะเซ็นเอกสาร แต่เมื่อลุงบอกว่า   "โซยุนซัง แกหน่ะเป็๞ลูก     ของบุนเรนสึ น้องชายของฉัน ในแววตาเขามีแต่คำว่าเดินหน้า และนายเป็๞ผู้เดินต่อในเส้นทางตรงของเขา นายจะเลือกที่จะจมปลักหรือเลือกที่จะมีชีวิตที่ต้องเดินในเส้นทางตรง ต่อจากพ่อของนาย"  สิ้นสุดตำพูดของลุง โซยุนซังก็ได้ตัดสินใจเซ็นไปที่เอกสารนั้น ลุงของเขายิ้มมุมปากแล้วพูดว่า   "ดีมากฮะฮะฮะ"  แล้วพูดต่อว่า   "ฉันจะมารับนายในวันพรุ่งนี้เตรียมตัวด้วยล่ะ ฮะฮะฮะ"    โซยุนซังได้ยินเสียงหัวเราะที่ชอบมาพากล แต่ก็ไม่ใส่ใจอะไร เพราะเชื่อมั่นในคำพูดลุง

       วันต่อ มาเป็๲วันที่โอกาสสดใส โซยุนซังเตรียตัวที่จะไปบ้านลุง แต่ก็รอลุงมารับ รอแล้ว รอเล่า จากนาทีเป็๲ชั่วโมงจากชั่วโมงเป็๲หลายชั่วโมง แต่ก็ไม่มีวี่แววแม้แต่หัวลุง จากนั้นเขาก็เห็นรถหลายคันตรงมาที่บ้านเขาพร้อมลุง เขาดีใจมากจึงกระโจนเข้าไปหาลุง แต่ลุงนั้นตบหน้าหลานชายคนเดียวของเขาลั่นไปทั่วแล้วบอกว่า   "ไอ้เด็กโสโครกกล้ามากนะที่เข้ามาเหยียบที่ของฉัน ใครก็ได้เอาไอ้เด็กนี่ส่งบ้านเด็กกำพร้าที"   เมื่อคนที่มากับลุงได้ยินดังนั้น จึงจับโซยุนซังไว้ โซยุนซังได้พูดว่า   "เดี๋ยวเข้าใจอะไรผิดรึปล่าว! นั้นลุงผมนะ ลุงผมแท้ๆเลยนะ!?"   "หึ! เข้าใจอะไรผิดรึปล่าว ฉันไปเป็๲ลุงแกตอนไหน ไอ้เด็กอ้วน ถ้าไม่เชื่อก็ตรวจดีเอ็นเอกันเลยไหม"   โซยุนซังรู้ทันทีว่าลุงคนนี้ไม่ใช่ลุงแท้ๆ แต่เป็๲คนที่จ้องหุบสมบัติ๻ั้๹แ๻่ที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ โซยุนซังคอตกแล้วบอกไปว่า   "นี่! ลุงผมหน่ะไม่อยากไปบ้านเด็กกำพร้านะ ผมขออยู่บ้านได้ไหม ให้ผมเป็๲อะไรก็ได้"

เมื่อบุนกุนสะ ได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะ ดังแล้วพูดว่า   "ได้ แต่แกจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แกต้องไปอยู่ที่บ้านต้นตระกูลของแก ฮะฮะฮะ"   

        วันต่อมาในวันที่ต้องไปโรงเรียน   โซยุนซังตัดสินใจลา เพราะเขานั้นต้องเตรียของให้เรียบร้อยพร้อมความรู้สึกที่เสียใจสุดก็นบึ่งจนหาอะไรเทียบไม่ได้ ณ ตอนนี้เขาเป็๲คนที่ไร้ความรู้สึก ในใจมีแต่คำว่า   "ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม"  เป็๲อย่างนี้ไม่จบไม่สิ้น จนวันหนึ่งในวันที่ค่ำคืนเงียบสงัดมีแต่เสียงจิ้งหรีด ที่ร้องในยามวิกาลรณ์ พระจันทร์ส่องแสงสะท้อนเผยให้เห็นร่างอันไร้ความรู้สึก ร่างกายที่ผอมแห้ง ดูแล้วน่าอดสูยิ่งนัก แต่ในยามนี้มีร่างปริศนาปรากฎตรงหน้าเขาอีกครั้ง   "โซยุนซัง แกหน่ะอยากมีพลังรึปล่าว พลังที่ไร้ซึ่งผู้ต่อต้าน พลังที่แม้แต่พระจันทร์ยังต้องกลัว โซยุนซังเ๽้าหน่ะ เป็๲ผู้เหมาะสมที่ดียิ่งกว่าข้า ฉะนั้น จงรับพลังนี้ไปซะ"   จากนั้นร่างปริศนาตนนั้นได้กลายเป็๲เถ้าถ่านพร้อมคัมภีร์เล่มหนึ่ง จบตอนที่2