“ตอนที่รู้ว่าท่านอ๋องกลับมาแล้ว” แม่นมสี
“คุณหนูไม่ยิ้มนานมากขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย” ลู่จื่อ
“แต่นางก็ไม่ได้ดูว่าอารมณ์ไม่ดีนะ” แม่นมสี
“แล้วนางอารมณ์ดีหรือไม่"ลู่จื่อ
“แล้วเ้าจะอยากรู้ไปทำไมล่ะ” แม่นมสี
“ก็ข้าอยากให้นางมีความสุขเมื่อก่อนนางชอบทำผมแต่งตัวแต่ดูตอนนี้สิหน้าไม่โดนแป้งแถมผมก็เกล้ามวยขึ้นไปเฉยๆ หรือว่าข้าทำผมไม่สวย” ลู่จื่อ
“ถ้าเ้าทำไม่สวยก็ไม่มีใครทำได้แล้วลู่จื่อ” แม่นมสี
“แล้วทำไมนางไม่ทำล่ะ” ลู่จื่อ
ทั้งสองนั่งคิดอยู่พักหนึ่งว่าหากไปถามนาง คำตอบที่ได้นางจะบอกว่า
“ข้าี้เี” หยวนเข่อชิงที่เดินผ่านมา
นางทำตัวเรื่อยๆ แต่ไม่เหมือนคนซังกะตายเพราะคิดเื่งานทำโน่นทำนี่ให้คนงานไม่เว้นแต่ละวัน
ตอนนี้ถ่านก็ออกสู่ตลาดนางเอาไปวางขายทุกร้านของนางเช่าแผงขายให้คนเดินขาย
ใครที่คิดจะโก่งราคาไม่สามารถทำได้เพราะสามารถเข้าถึงถ่านเข่อเหนิงได้ทุกที่
แม้แต่นอกเมืองนางก็ส่งคนไปขายกับพ่อค้าเร่แถมยังซื้อที่นอกเมืองเพื่อผลิตถ่านโดยเฉพาะ
ดังนั้นใครที่ซื้อไปเยอะก็ไม่สามารถโก่งราคาได้เพราะที่ในถุงถ่านนอกจากจะมีชื่อของร้านยังมีราคาเขียนเอาไว้ตัวใหญ่ๆ
ตอนนี้พวกพ่อค้าถ่านก็มาโวยวายที่ร้านอาเข่อเพราะมาตัดราคาจนพวกเขาขายของกันไม่ได้
“เรียกอาเข่อออกมา” ท่านเหมาซึ่งเป็ผู้ค้าถ่านรายใหญ่มาเยี่ยมถึงร้าน
“ท่านเหมามีอะไรให้ข้ารับใช้รึ” อาเข่อ
“เ้าทำอย่างนี้ได้อย่างไรคนเราทำมาหากินด้วยกันทำเช่นนี้พวกข้าจะอยู่ยังไง” ท่านเหมา
“ท่านขายถ่านราคาแพงคนจนซื้อไม่ได้ข้าขายให้คนจนไม่เกี่ยวกับลูกค้าของท่านสักนิด” อาเข่อ
“ก็เ้าขายถูกเกินไปแถมถ่านของเ้ายังมีคุณภาพดีกว่าของพวกเราเสียอีก” ท่านเหมา
“ท่านเหมาข้าขายให้คนทุกคนที่้ามีกี่คนที่ต้องหนาวตายเพราะไม่มีปัญญาซื้อถ่าน” อาเข่อ
“แต่ว่าพวกเราก็ขายราคานี้กันมาั้แ่บรรพบุรุษมันเป็อาชีพเ้ามาขายตัดราคาอย่างนี้พวกข้าเองก็คงหนาวตายกันพอดี” ท่านเหมา
“แล้วถ้าหากข้าให้วิธีเผากับท่านไปท่านจะยินดีหรือไม่” อาเข่อ
“ยินดีสิหากเ้าเอาวิธีเผาให้ข้าการค้ามันจึงสูสีหน่อย” ท่านเหมา
“ท่านเหมาช่างใจกว้างได้ข้าให้วิธีทำแก่ท่าน” อาเข่อ
“แหมเ้านี่ช่างคุยง่ายเจรจารู้เื่อย่างนี้เราคงเป็พันธมิตรที่ดีต่อกันนานๆ” ท่านเหมา
“ท่านเกรงใจเกินไปแล้วเพราะข้ารู้ตัวดีว่าไม่ได้พูดง่ายอย่างนั้นแต่นับจากนี้ขอให้เื่นี้ยุติท่านจะว่าอย่างไร” อาเข่อ
“ได้สิได้เดี๋ยวข้าจะออกหน้าให้ท่านเอง” ท่านเหมา
“อาชางไปเอาแบบเตาถ่านมา” อาเข่อ
“เอ่อนายท่านขอรับ” อาชาง
“มีอะไร” อาเข่อ
“มันจะดีหรือขอรับที่ให้ความลับทางการค้าไปง่ายๆ อย่างนี้” อาชาง
“ไม่เป็ไรหรอกน่าเราก็ไม่ดีที่ลืมนึกเผื่อพวกเขาไปเอามาเถอะต่อจากนี้ท่านเหมาจะดูแลเราเอง” ”อาเข่อพูดเสียงดัง
เหล่าพ่อค้าถ่านที่ยืมล้อมร้านอาเข่ออยู่นั้นก็ปรบมือดีใจเพราะในที่สุดก็ได้วิธีผลิตถ่านคุณภาพสูงมาแล้ว
เช่นนั้นพวกเขาก็ยังจะสามารถขายถ่านให้กับเศรษฐีและชนชั้นสูงได้แล้ว
เพราะคิดว่าอาเข่อยังเป็เด็กน้อยจึงกลัวการข่มขู่พูดไม่กี่คำก็ลนลานจนเสนอแบบเตาให้เอง
แต่พวกเขาดีใจได้ไม่กี่วันหอสิ่งประดิษฐ์ก็ปิดประกาศแบบเตาเผาถ่านอาเข่อจนตอนนี้ใครๆ ก็สามารถเข้าถึงความรู้นี้ได้แล้ว
เพียงแต่ว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครทำถ่านที่มีคุณภาพสูงเท่าถ่านเข่อเหนิงเลย
โจวจื่อหยวนที่ยืนมองอาเข่อที่ร้านของแห้งเข่อเหนิงนั้นก็ยิ้มมุมปาก
“นางไม่กลัวใครเลยหรือไงนะ” โจวจื่อหยวน
หนุ่มน้อยหน้ามนที่นอนเอกเขนกดีดลูกคิดเล่นโดยมีเม่นตัวจิ๋วที่ดูเหมือนเป็เพื่อนคุยด้วย
“ท่านที่ปรึกษา” มือปราบตง
“อ้อท่านตงมาแล้วหรือ” โจวจื่อหยวน
“ไม่ทราบว่าท่านมีเื่ใดให้ข้ารับใช้หรือขอรับ” มือปราบตง
“ท่านเห็นร้านเข่อเหนิงนั้นหรือไม่” โจวจื่อหยวน
“อ้อร้านของอาเข่อน่ะหรือขอรับ” มือปราบตง
“ใช่ท่านรู้จักเขาหรือ” โจวจื่อหยวน
“ขอรับเมื่อวันก่อนเอ่อเกิดเื่น่าอายนิดหน่อย” มือปราบตง
จะบอกได้อย่างไรว่าหัวหน้ามือปราบอย่างเยี่ยหานที่มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์จะกระดูกซี่โครงหากสามซี่เพียงแค่การถีบครั้งเดียวของเด็กหนุ่ม
“เื่ที่ลือกันน่ะเหรอ” โจวจื่อหยวน
“ขอรับ” มือปราบตง
“ทำร้ายเ้าหน้าที่ทำไมถึงไม่โดนจับล่ะ” โจวจื่อหยวน
“มันเป็เหตุป้องกันตัวน่ะขอรับชาวบ้านเป็พยานให้แล้วเยี่ยหานก็ผิดจริง” มือปราบตง
“เขาไปทำอะไร” โจวจื่อหยวน
“ท่านก็รู้ดีว่าเขาทำอะไรไว้บ้างแต่เพราะเป็เขยท่านเสนาบดีจึงไม่มีใครกล้าแม้จะมีคนร้องเรียนคนร้องเรียนก็ถูกเขาคุกคามจนบ้านแตกไปก็มีหลายรายจนมารายสุดท้าย” มือปราบตงเล่าเื่ของอู่เตี๋ยและครอบครัวที่ถูกรังแก
ที่จริงเยี่ยหานตั้งใจจะฆ่าอู่เตี๋ยแต่ว่าเขากับลูกหนีไปได้แต่บังเอิญว่าเมื่อสองวันที่ผ่านมาเขาพาลูกมาซื้อของที่ร้านขออาเข่อ
มือปรายเยี่ยเห็นเข้าจึงตรงเข้าทำร้ายตอนนั้นเขากำลังจะทำร้ายลูกสาวคนเล็กของอู่เตี๋ยพอดีกับที่อาเข่อมาเจอจึงเตะเขาไปเบาๆ หนึ่งครั้งแต่มือปราบเยี่ยกลับลุกไม่ขึ้น
“เตะไปเบาๆ เหรอ” โจวจื่อหยวน
“ขอรับชาวบ้านต่างเป็พยานอาเข่อแตะเตะโดนเขาแค่ปลายเท้าเท่านั้นและเพราะเป็อย่างนั้นเยี่ยหานจึงไม่กล้าเอาเื่เพราะดูแล้วอาเข่อยังเด็กอยู่ข้ามองว่าเขาอาจจะยังไม่ได้เข้าพิธีสวมกว่านเลยด้วยซ้ำ” มือปราบตง
“ถ้ายอมรับว่าโดนเด็กรังแกคงขายหน้าสินะ” โจวจื่อหยวน
“ขอรับแต่อาเข่อเป็คนมีน้ำใจเขารู้ว่าตัวเองก็ไม่คิดให้ดีจึงเตะขาออกไปเพื่อไม้ให้ดาบโดนเสี่ยวเหยาเขาจึงเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาให้เป็ของบำรุงชดเชย” มือปราบตง
ยิ่งคิดถึงน้ำซุปแล้วก็ยิ่งอยากจะกินอีกเพียงแต่ว่าเขาไปซื้อไม่ทันสักที
เพราะตอนนี้จะเข้าหน้าหนาวผู้คนก็มาซื้อของเพื่อกักตุน่หิมะลง
ของในร้านของอาเข่อนั้นต้องมีกำหนดซื้อไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถขายได้ทั่วถึง
“เช่นนั้น่นี้ท่านก็คอยตรวจตราร้านของเขาให้ดีหน่อยเพราะดูเหมือนว่าการที่เขาเอาแบบเตาถ่านมาขายที่หอสิ่งประดิษฐ์น่าจะมีคนไม่พอใจ” โจวจื่อหยวน
“ขอรับ” มือปราบตง
“แล้วอาการของเยี่ยหานล่ะ” โจวจื่อหยวน
“ต้องพักฟื้นครึ่งปีน่ะขอรับแล้วไม่รู้ว่าเพราะอากาศเปลี่ยนหรือไม่คนที่แข็งแรงอย่างกับวัวอย่างเยี่ยหานจู่าๆ ก็จามไม่หยุดและมีผื่นคันขึ้นตามตัวให้ยาอะไรก็ไม่หายคัน” มือปราบตง
“คงจะเป็่กรรมตามทันกระมัง” โจวจื่อหยวน
มือปราบตงก็คิดเช่นนั้นเพราะอีกเื่ที่เขารู้มาแต่บอกใครไม่ได้คือตรงส่วนนั้นของผู้ชายจู่ๆ ก็บวมจนมีน้ำหนองไหลออกมาหมอบอกว่ามีทางเดียวคือต้องตัดเพื่อรักษาชีวิต
ที่จริงความลับไม่มีในโลกเื่นี้เป็ที่โจษจันดันทั่วเมืองจนญาติของเหยื่อบางคนที่ไม่ยอมเผาศพก็ทยอยกันทำพิธีตามความเชื่อเพื่อให้ผู้ตายไปสู่สุคติ
186
