“เฮ้!ซึง...นายเป็อะไรไปน่ะ ั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
ถ้าเ้านายลุกขึ้นมาคุยด้วยเราต้องลุกจากเก้าอี้มาคุยด้วยไหมซึงฮยอนที่กำชับตัวเองอย่างดิบดีว่าต้องถามเื่นี้กับจียอนให้ได้เริ่มฉุกคิดได้ว่านั่นไม่ใช่ต้นตอของปัญหา แต่ควรพูดว่ามาฝึกงานที่บริษัทนี้เพราะ้าเรียนรู้การทำงานด้านโฆษณาต่างหากนั่นเป็เื่พื้นฐานของพื้นฐานเลยนะเฟ้ย ทว่าเขาดันหลุดปากพูดสิ่งที่หายนะที่สุดไปอย่างขาดสติโดยเฉพาะกับเ้านายจอมโหดผู้เกลียดความตั้งใจอันคลุมเครือยิ่งชีพ
“ฉันต้องแย่แน่ๆเลยจียอน”
“เอ๋? เกิดอะไรขึ้น”
“มันก็...มีอยู่ว่า...”
อุตส่าห์หมายมั่นปั้นมือไว้ั้แ่เมื่อวานว่าพนักงานฝึกหัดไฟแรงคนนี้จะก้าวเข้าประตูบริษัทด้วยความกระตือรือร้นแต่ซึงฮยอนกลับคอตกอย่างหมดท่าเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างยุ่งเหยิงั้แ่วันแรกที่มาทำงาน
********************
“คุณซึงฮยอนส่งงานด่วนไปหรือยัง”
“คุณซึงฮยอน!รีบเอาอันนี้ไปให้ทีมขายสื่อโฆษณาชั้นเจ็ด! ด่วนเลย!”
“คุณซึงฮยอนตอนนี้ยุ่งอยู่หรือเปล่า”
“ซึงฮยอน!อูซึงฮยอนไปไหนแล้ว”
ก็ไหนได้ยินจากจียอนว่าAR Planning มีโครงสร้างองค์กรแบบแนวนอน วัฒนธรรมองค์กรที่เด่นๆคือ การเคารพและเรียกพนักงานทุกคนว่า“คุณ” แทนการนำหน้าด้วยชื่อตำแหน่ง บ้าน่า!
พวกยอดพีระมิดก็เหมือนๆกันหมดที่นี่เป็บริษัทขนาดใหญ่ย่อมมีจำนวนคนในบริษัทเยอะตามไปด้วยสุดท้ายน้ำที่เจิ่งนองก็คือน้ำเสีย[1] ต่อให้มีวัฒนธรรมองค์กรแบบไหนต่อให้อ้างแคมเปญปาวๆแต่คนระดับสูงก็ยังเรียกหาและจิกหัวใช้คนระดับล่างอยู่วันยันค่ำหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก
ซึงฮยอนเพิ่งได้พักหายใจหายคอหลังนำกล่องตัวอย่างที่หัวหน้าทีมโยนมาให้ไปส่งถึงที่หมายแม้อากาศข้างนอกหนาวเหน็บ แต่อุณหภูมิในกายกำลังเดือดพล่านผลจากการวิ่งไปโน่นมานี่ทั่วบริษัททำให้เหงื่อใสผุดขึ้นเต็มหน้าผากซึงฮยอนทิ้งตัวนั่งพร้อมกับใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าผากป้อยๆ
เมื่อขีดเส้นสองเส้นฆ่าทับเช็กลิสต์สุดท้ายเพื่อแสดงว่าตนจัดการสิ่งที่ต้องทำเสร็จสิ้นแล้ว ชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดๆเมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังกังวลถึงเช้าวันใหม่เพราะไม่รู้จะเผชิญหน้ากับจงชานอย่างไรดีหลังจากอุตส่าห์ทำท่ากระตือรือร้นแต่ดันเริ่มต้นได้เหลวไม่เป็ท่าทว่าวันเวลากลับผ่านไปหนึ่งสัปดาห์โดยไม่รู้ตัว
ซึงฮยอนมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเปลี่ยนตัวเองเป็พนักงานฝึกหัดผู้เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นแต่ช่างน่าเศร้าใจนักเพราะแต่ละวันจงชานยุ่งเสียจนแทบไม่ได้เห็นหน้าค่าตาอีกฝ่ายเลยแน่นอนว่าซึงฮยอนก็มีวันที่วุ่นวายไม่ต่างกันแต่เื่ยุ่งๆส่วนใหญ่ของเขาเป็เพียงงานจิปาถะจำพวกการส่งงานด่วน การถ่ายเอกสารและการตัดข่าวเท่านั้น
“กินข้าวกลางวันให้อร่อยนะครับ”
“ครับ”
ได้เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วแต่สมาชิกในทีมเกือบทั้งหมดยังไม่กลับมานั่งที่โต๊ะไม่รู้ว่าออกไปประชุมนอกสถานที่ใน่บ่ายหรือมีงานอื่นกันหรือเปล่าถึงทำให้ที่นั่งยังคงว่างเปล่าอยู่อย่างนั้นจนถึงบ่ายสองบ่ายสามโมงซึงฮยอนอาศัยจังหวะนี้อ่านรายงานกับเอกสารต่างๆ รวมถึงท่องจำศัพท์และตัวเลขที่ตนยังไม่รู้
จริงอยู่ว่ามันเป็วิธีที่บ้าบอสิ้นดีแต่เขาอยากทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานบ้างอยากจะเรียนรู้เพิ่มเติม...แต่ไม่มีใครสอนสักคนเมื่อรู้สึกว่าต้องทำอะไรด้วยตัวเองกิจวัตรประจำวันแบบเหงาๆเช่นนี้จึงเริ่มต้นขึ้น
“อ้าว?ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ”
“ครับออกไปกินข้าวกันหมด...มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“นายเป็พนักงานฝึกหัดทีมหนึ่งสินะช่วยทำนี่ให้หน่อยได้ไหม”
“งานอะไรเหรอครับ”
“อ๋อ...ผมพักอึนแทจากทีมวิจัยการตลาดพอดีจะมาปรึกษาเื่ข้อมูลนิดหน่อย คุณช่วยหาฟอร์มจากใน WING แล้วกรอกข้อมูลลงไปในช่องว่างให้ถูกต้องก็พอเดี๋ยวผมส่งให้ทางแมสเซนเจอร์ สะดวกไหม”
หือ? งานแค่นี้...น่าจะหาแล้วกรอกเองก็ได้ไม่ใช่เหรอดูเหมือนคนใน AR Planning จะเป็แบบนี้เหมือนๆกันหมดสั่งเสร็จปุ๊บคนจากทีมวิจัยการตลาดนั่นก็หายหัวปั๊บซึงฮยอนจึงไม่มีโอกาสถามต่อหรือตอบอะไรด้วยซ้ำจากนั้นไม่นานกล่องข้อความก็เด้งขึ้นรัวๆราวกับสายฟ้าแลบ
ติ๊งๆๆอยู่ได้ โอ๊ย! น่ารำคาญชะมัดนี่ไม่ใช่งานเอกซ์เซลธรรมดา แต่เป็ข้อมูลที่ต้องกรอกลง SPSS[2]
“หืม?”
พอเปิดไฟล์ที่เพิ่งได้รับซึงฮยอนก็ถึงกับตะลึงเล็กน้อยโชคดีที่เขาเคยอ่านเอกสารเกี่ยวกับแผนกใน่ว่างงานหรือตอนทำงานล่วงเวลาจึงเคยเห็นเนื้อหาผ่านๆตามาบ้างที่จริงออฟฟิศนี้มีบรรยากาศแบบไม่ให้เลิกงานทันทีเมื่อถึงเวลาหกโมงเย็นพอไม่มีอะไรทำชายหนุ่มเลยหาอะไรอ่านฆ่าเวลา...ต้องขอบคุณตัวเองแล้วกันเพราะมันทำให้เขาสามารถหาข้อมูลมากรอกได้ไวสุดๆทำไปพลางซึงฮยอนก็แอบหงุดหงิดไปพลาง
นี่ไม่ใช่ข้อมูลซับซ้อนอะไรทั้งนั้นแต่หมอนั่นคงรำคาญที่จะหาฟอร์มเลยโยนมาทางนี้มากกว่า เมื่อลองคิดดูทั้งเมื่อวาน...เมื่อวานซืน...หรือเมื่อสามวันก่อนก็มีคนจากทีมอื่นมาขอให้ช่วยอะไรทำนองนี้เหมือนกัน มาเวลาไหนไม่มาต้องเจาะจงเฉพาะเวลานี้ หรือมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปว่าเขารับจ๊อบทำงานจิปาถะทุกอย่าง
“บอกว่าตัวเองเป็ทีมวิจัยการตลาดแต่ตัวเลขหยาบๆนี่มันอะไรกัน”
เนื่องจากผู้โฆษณาเป็บริษัทในเครือAR Group เหมือนกัน เป็ไปไม่ได้ที่ AR Planningซึ่งรับผิดชอบงานด้านโฆษณามาให้ตลอด จะประมูลราคาพอๆกับคู่แข่งเ้าอื่นถ้าอ้างว่านี่เป็แค่เอกสารที่ส่งให้ผู้โฆษณา ก็ฟังแปร่งหูเพราะแม้แต่พนักงานฝึกหัดผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างเขายังดูออกว่ามันไม่สมบูรณ์แถมนี่ก็ไม่ใช่งานของเขาด้วยซ้ำ ซึงฮยอนจึงเคาะแมสเซนเจอร์ตอบกลับอย่างระมัดระวัง
[ได้รับไฟล์ที่ส่งมาให้แล้วนะครับ]
[ครับ]
[แต่เหมือนเอกสารนี้มันดูแปลกๆ...]
[ตรงส่วนไหนเหรอ]
[ก่อนอื่นคือในส่วนการรับรู้ของลูกค้า[3]ไม่มีการระบุกลุ่มตัวอย่างชัดเจน...]
[อ๋อ...งั้นเหรอเดี๋ยวผมส่งไฟล์ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดไปให้ตอนนี้เลย]
เอ่อ...ไม่สิจะส่งมาให้ทำไม มันคืองานของทีมคุณต่างหาก!
ซึงฮยอนได้แต่กะพริบตาปริบๆด้วยความงุนงง
[อ๊ะ!จริงสิ ดูเหมือนคุณซึงฮยอนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจมาใช่ไหมรายงานคงเป็ของกล้วยๆเลยสินะ! ช่วยดูและทำให้หน่อยนะยังไงก็เป็ข้อมูลของผู้โฆษณาที่ทีมวางแผนหนึ่งดูแลอยู่]
ไม่สิ!ทีมของเขารับทำแค่สื่อโฆษณาแต่ใครๆก็ดูออกว่านี่เป็เอกสารที่ทีมวิจัยการตลาดต้องรับผิดชอบ...ไม่ใช่เรอะ!!
ซึงฮยอนเดือดปุดๆขึ้นมาเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจโยนงานมาให้ แต่เ้าตัวก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเพราะเป็แค่พนักงานฝึกหัด ซึงฮยอนได้แต่เสียใจอย่างสุดซึ้ง
โดยปกติแล้วหากเกิดเื่ทำนองนี้ขึ้นมาจริงๆอีกฝ่ายก็ควรยืมมือของทีมอื่นมาช่วยแทนที่จะเรียกใช้พนักงานฝึกหัดอย่างซึงฮยอนแต่มากินแรงแบบนี้คงเพราะรู้ดีว่าพนักงานฝึกหัดไม่มีงานสำคัญที่ต้องเร่งมือทำยิ่งไปกว่านั้นซึงฮยอนเป็แค่พนักงานฝึกหัดที่มาอยู่แค่ชั่วคราวไม่ใช่เพื่อนร่วมงานในบริษัทแม้อยู่ทีมเดียวกันแต่ก็ยังไม่นับว่าเป็ส่วนหนึ่งในครอบครัว เพราะอย่างนี้เองสินะ
ซึงฮยอนเกาท้ายทอยอยู่พักหนึ่ง
ถือเสียว่าเป็การเรียนรู้งานและรีบทำให้มันเสร็จๆเถอะ
แถมชายหนุ่มยังคิดในแง่บวกอีกว่าก็ดีกว่าการส่งกล่องไปๆมาๆระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นห้าใน่เช้าละมั้ง
********************
[1] สำนวนเกาหลี หมายถึง การเอาแต่ย่ำอยู่กับที่ไม่พัฒนาไปไหน
[2]ย่อมาจากStatistical Package for Social Science เป็โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติที่วิเคราะห์ข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
[3] การรับรู้ของลูกค้า (Customer Awareness) คือการทำให้แบรนด์เป็ที่รู้จักในวงกว้างผ่านการสื่อสารในรูปแบบต่างๆ ทั้งการโฆษณาในรูปแบบออนไลน์และออฟไลน์การประชาสัมพันธ์ หรือการจัดอีเวนต์