“คุณยายไม่อยู่หรอก ออกไปเดินที่สวนสาธารณะแล้ว”
ปัถพีส่งยิ้มอย่างผู้ถือชัยชนะเอาไว้ในมือ ขณะสองเท้าปีนป่ายไปตามกิ่งชมพู่อย่างคล่องแคล่ว สองมือก็โหนตัวไปจนถึงตัวน้องเล็กจนได้
“มาเร็วเข้าน้องดาว อย่าเล่นนะ! พี่ไม่สนุกด้วย เดี๋ยวตกลงไปแขนขาหักขึ้นมาจะทำไง”
“ไม่! พี่ดินอย่ามายุ่งกับน้องดาวนะ ลงไปเลย! ไม่งั้นน้องดาวจะร้องดังๆ ด้วย”
“น้องดาว! ทำไมบอกดีๆ ไม่เชื่อ มานี่เลย! พี่จะรับลงไป” คนพี่พยายามยื่นมือไปหาเพื่อรับลงไปด้วยกัน
“ไม่! บอกว่าอย่ามายุ่งกับน้องดาวไง ว้าย!”
แต่คนน้องกลับปัดมือพี่ออกเป็พัลวัน และความขุ่นเคืองนั้นทำให้ลืมตัว จนปล่อยมือน้อยๆ จากกิ่งชมพู่ที่เหนี่ยวไว้ั้แ่แรก จนร่างเล็กๆ พลัดตก
“น้องดาว!”
เคราะห์ดีพี่ใหญ่มือไว คว้าตัวน้องเอาไว้ได้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนอีกแขนนั้นโหนกิ่งชมพู่ไว้ สมใจและสองหนุ่มน้อยใจนร้องลั่นไปตามๆ กัน
“พี่ดิน! ช่วยน้องดาวด้วย! น้องดาวกลัว! ”
น้องเล็กร้องไห้โฮ ท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่หดหายไปทันที หลงเหลือแต่ความหวาดกลัวว่าตัวจะตกลงไปแค่นั้น
“ป้าสมใจไปเอาบันไดมาที”
ปัถพีร้องสั่ง เพราะแขนที่รับน้ำหนักตัวเอง กับน้องเล็กนั้นใกล้จะหมดแรงแล้ว ตาก็มองหาทางรอด ว่าจะทำยังไงถึงจะไม่พาน้องตกลงไป
“พี่จะเหวี่ยงตัวน้องดาวไปหากิ่งไม้ตรงนั้นนะ รีบเกาะไว้เลยนะ”
“พี่ดินอย่าปล่อยมือนะคะ น้องดาวกลัว”
น้องบอกทั้งที่มีน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ทำเอาพี่ใจหายว้าบด้วยความสงสาร ความหมั่นไส้เมื่อครู่นั้นไม่หลงเหลืออยู่ในใจเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ปล่อยหรอก พี่จะเหวี่ยงไปแล้วนะ เตรียมเกาะกิ่งไม้ดีๆ นะ”
“ค่ะ”
พี่ชายใหญ่ใช้แรงแขนทั้งหมดที่มี ค่อยๆ เหวี่ยงน้องเล็กไปทางกิ่งไม้ใหญ่ เพราะรอบันไดไม่ไหว หรือถ้ารอไหว บันไดก็สูงไม่พออยู่ดี
“น้องดาวเกาะดีๆ นะ”
สองพี่ที่อยู่พื้นดินร้องสั่งด้วยความห่วงน้องยิ่ง และในที่สุด พี่ชายใหญ่ก็ส่งน้องเล็กไปยืนอยู่กิ่งชมพู่ได้สำเร็จ แม้แขนอีกข้างที่โหนอยู่เริ่มจะหมดเรี่ยวแรงแล้วก็ตาม แต่สายตานั้นยังคงจับจ้องที่ตัวน้องไม่ห่าง
“น้องดาวค่อยๆ ไต่ลงไปนะ จับดีๆ มองหน้าพี่ อย่ามองลงไปข้างล่าง”
“ค่ะ”
“บันไดมาแล้วค่ะ”
สมใจร้องบอก ทำให้พี่ใหญ่รีบหันไปสั่งทันที
“เอามาให้น้องดาวไต่ลงก่อนครับป้า”
คนบอกยังโหนรออยู่และด้วยแขนข้างเดียว ด้วยไม่มีแรงเหวี่ยงเพื่อให้แขนอีกข้างไปเกาะกิ่งไม้ได้แล้ว เพียงแค่รอเวลาจะได้บันไดมาไว้เหยียบเท่านั้น หรือถ้าหมดแรงจริงๆ ก็ต้องทิ้งตัวเองลงไปหาพื้นแทน
“คุณน้องดาวคะ ไต่บันไดมาเร็วค่ะ ป้าจะรอรับ”
“ค่ะ”
เ้าของร่างเล็ก ยอมทำตามแต่โดยดี ด้วยการหย่อนเท้าไปหาบันไดแล้วค่อยๆ ไต่ลงไปจนมีสองแขนของสมใจอ้ารับ มีสองพี่ชายวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ ส่วนพี่ใหญ่ที่ใกล้จะหมดแรงนั้น ไม่มีใครได้สนใจแหงนหน้าขึ้นมองเลยด้วยซ้ำ
“ป้าใจเลื่อนบันไดมาใกล้ๆ ผมที”
จนต้องร้องบอก ทว่าสมใจก็มัวแต่โอบกอดคุณหนูเล็ก ที่ร้องไห้โฮด้วยความตกอกใอยู่ ทำให้ชัยชนะต้องรีบลากบันไดไปแทนเสียเอง
“พี่ดินหย่อนตัวลงมาเลยครับ”
พอเห็นว่าบันไดมาอยู่ตรงตำแหน่งที่พี่จะหย่อนตัวได้แล้ว ชัยชนะก็ปล่อยมือจากบันได แล้วเดินไปหาน้องเล็กด้วยความห่วงใยยิ่ง ลืมไปว่าบันไดที่ไม่มีใครจับนั้น สามารถพลิกได้ทุกเมื่อ
“เอ๊ยๆ ๆ ๆ ๆ”
เสียงพี่ชายใหญ่ร้องลั่นสวน แล้วร่างสูงใหญ่ก็ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ก่อนจะตกไปสู่พื้นเสียงดัง
ปั๊ก!!!
“พี่ดิน!!! ”
สองหนุ่มน้อยร้องแทบจะพร้อมกัน สมใจกับคุณหนูเล็กของบ้านนั้น ได้แต่มองด้วยความใจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อร่างสูงใหญ่ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นในท่าเอาแขนซ้ายลงก่อน
“โอ๊ย!!! เจ็บ!!! แขนพี่”
ปัถพีร้องด้วยความเ็ปแทบจะขาดใจ เมื่อน้องชายทั้งสองเข้าไปช่วยพยุง เพราะแขนข้างที่เอาลงพื้นก่อนนั้นยกขึ้นไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น”
ทุกคนหันไปหาเ้าของต้นเสียงที่ตัวอยู่ห่างที่เกิดเหตุหลายร้อยเมตรด้วยความใ
“คุณพ่อคุณแม่ ช่วยน้องดาวด้วย พี่ดินแกล้งน้องดาวอีกแล้วค่ะ”
คุณหนูเล็กของบ้านรีบผละจากอกสมใจ วิ่งหน้าตั้งไปหาพ่อกับแม่ที่เดินมาด้วยความใ ระคนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ดินเป็อะไร!!! ”
“ก็ไม่เห็นจะเป็อะไรมากเลยนี่พ่อยุทธ์ แค่กระดูกแขนร้าวยังไม่ถึงกับหัก เข้าเฝือกสักเดือนหรือสองเดือนก็หายแล้ว ทำไมจะต้องทำท่าทางเอาเื่น้องดาวขนาดนั้นด้วย มันเป็อุบัติเหตุนะ ใครๆ ก็ไม่อยากให้เกิดหรอก”
เสียงคุณดาราเอ็ดลูกเขยน้อยๆ เมื่อเห็นว่าพาปัถพีไปหาหมอกลับมาแล้ว หมอเข้าเฝือกแขนซ้ายให้แค่นั้น เลยรีบออกรับแทนหลานสาวสุดรักทันที และมักจะเป็แบบนี้เสมอมา
“เป็ไงบ้างครับพี่ดิน เจ็บมากมั้ย” สองน้องชายแทบจะถลาไปหาพี่ด้วยความเห็นห่วง
“ตอนนี้ไม่เจ็บมากแล้วล่ะ แต่ตอนลงใหม่ๆ เจ็บน่าดูเลย”
ปัถพีตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ก็แค่กระดูกร้าว จะเจ็บอะไรนักหนาล่ะนายดิน พูดซะน้องๆ กลัวไปหมดแล้วเห็นมั้ย เป็ผู้ชายน่ะต้องอดทนรู้หรือเปล่า แค่นี้เอง ยังไกลหัวใจมาก”
คุณดาราส่งน้ำเสียงสีหน้าและท่าทางเอ็ดอึงด้วยความไม่ชอบใจ ปัถพีเลยยิ้มเจื่อนๆ แต่ไม่พูดอะไรอีก แม้จะยังเจ็บแต่ก็อยากทำให้พ่อกับแม่และทุกคนสบายใจ และรู้ดีว่าความเมตตาจากคุณยายดาราที่มีให้นั้นติดลบั้แ่วันแรกกระทั่งวันนี้แล้ว
“น้องดาว! มาขอโทษพี่ดินเดี๋ยวนี้ รู้มั้ยว่าพี่ดินจะต้องเลื่อนการเดินทางออกไปอีกเป็เดือนๆ เพราะเรานะ”
ชัยยุทธ์พยายามจะไม่ใส่ใจในน้ำคำแม่ยาย ด้วยรู้ดีว่าคิดยังไงกับเด็กที่เขาเอามาอุปการะ เลยหันไปหาลูกสาวคนเล็ก ที่นับวันก็ยิ่งจะเอาใหญ่ เมื่อมีคนรอบข้างคอยรัก คอยเอาอกเอาใจ และตัวเขาเองก็มักจะเป็หนึ่งในนั้นด้วย แต่ครั้งนี้เห็นทีจะตามใจไม่ได้ ต้องลงโทษกันบ้างแล้ว เพราะทำพี่ใหญ่เจ็บมากกว่าครั้งไหนๆ
“น้องดาวไม่ได้ทำอะไรนี่คะคุณพ่อขา ก็พี่ดินตกลงมาเอง ทำไมต้องว่าน้องดาวด้วยคะ”
เด็กหญิงผู้ไม่คิดว่าตัวผิดสักนิด ส่งเสียงเล็กๆ เถียงพ่อกลับ ตัวนั้นซบอยู่กับอกคุณยาย เพราะรู้ว่านั่นคือที่คุ้มภัยให้เป็อย่างดีและเสมอมา ดุจเดือนมองลูกสาวแล้วได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูมากกว่าจะอยากตำหนิ และหวาดกลัวบทลงโทษที่สามีกำลังจะมอบให้ลูกไม่น้อย
“แต่น้องดาวเป็ต้นเหตุทำให้พี่ดินต้องเจ็บ ถ้าพี่ดินไม่ปีนไปตามน้องดาว จะตกลงมาจนแขนหักเหรอ”
คนพ่อพยายามจะอธิบายด้วยความใจเย็น ด้วยอยากให้ลูกสาวยอมรับความจริงบ้าง
“ก็น้องดาวไม่ได้บอกให้พี่ดินปีนไปตามสักหน่อยนี่คะ อยากปีนเองแล้วก็ตกลงมาเอง ทำไมคุณพ่อจะต้องว่าน้องดาวด้วยคะ คุณยายขา น้องดาวไม่ยอมนะคะ”
เ้าของใบหน้าเรียวเล็กร้องไห้ซบอกคนเป็ยายไม่ห่างหาย หลังแย้งพ่อไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออยู่สักพัก ปกติแล้วคนเป็พ่อก็จะใจอ่อนเมื่อเห็นอาการแบบนี้ แต่เพราะอยากสั่งสอนลูกที่ถูกตามใจจนจะเสียเด็กสักครั้ง
“แปลว่าน้องดาวจะไม่ยอมรับผิดใช่มั้ย”
“ไม่! น้องดาวไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมคุณพ่อต้องว่าน้องดาวด้วยคะ”
ลูกสาวร้องใส่พ่อด้วยความเสียใจ และยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น ทำเอาดุจเดือนกับคุณดาราต่างสงสารไปตามๆ กัน ครั้นจะแย้งก็เกรงกลัวท่าทีเอาจริงของชัยยุทธ์ไม่น้อย
“น้องดาวไม่ยอมรับก็ช่าง แต่ครั้งนี้พ่อตัดสินว่าน้องดาวทำผิด น้องดาวต้องขอโทษพี่ดิน”
“ไม่! ทำไมน้องดาวต้องขอโทษด้วย น้องดาวไม่ได้ทำผิด”
เสียงเล็กๆ ร้องเถียงพ่ออีกคำรบ ทำเอาคนพ่อถึงกับส่ายหน้าด้วยความระอาปนเอ็นดู
“ถ้าน้องดาวไม่ขอโทษ พ่อจะทำโทษน้องดาวนะ”
“น้องดาวไม่ผิด คุณพ่อจะมาทำโทษน้องดาวทำไมคะ”
“เพราะน้องดาวผิดไง พ่อจะทำโทษน้องดาวด้วยการตัดเงินค่าขนมทั้งหมด”
“คุณพ่อใจร้าย! แล้วน้องดาวจะกินอะไรล่ะคะ! ”
“ถ้าอยากได้เงินไปซื้อขนม น้องดาวก็ต้องขอโทษพี่ดิน และต้องคอยช่วยเหลือพี่ดินตอนยังแขนเจ็บอยู่ด้วย แล้วน้องดาวจะต้องทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้แทนพี่ดินทุกวัน จนกว่าแขนจะหาย”
“ไม่เอา! น้องดาวไม่ทำ! ”
“งั้นก็อดเงินค่าขนม เลือกเอานะ”
“คุณยายขา คุณแม่ขา ช่วยน้องดาวด้วยค่ะ คุณพ่อใจร้าย คุณพ่อรักแต่พี่ดิน ไม่รักน้องดาวเลย”
เด็กหญิงส่งเสียงออดอ้อนผู้ที่คิดว่าจะช่วยปัดเป่าความทุกข์ออกไปให้ได้
“ไม่ต้องไปอ้อนคุณแม่กับคุณยายให้ยากเลย ครั้งนี้พ่อไม่ยอม น้องดาวจะต้องได้รับบทเรียนที่ทำให้พี่ดินเจ็บ เลือกเอาว่าจะขอโทษพี่ดิน ทำงานแทนพี่ดิน แล้วได้เงินค่าขนมเหมือนเดิม หรือไม่งั้นก็อด”
“คุณพ่อใจร้าย คุณพ่อไม่รักน้องดาว คุณพ่อรักแต่พี่ดินคนเดียว พี่ดินไม่ใช่ลูกคุณพ่อสักหน่อย ทำไมจะต้องรักด้วย น้องดาวเกลียดคุณพ่อ น้องดาวเกลียดพี่ดินด้วย”
เด็กน้อยผละจากอกคนเป็ยาย แล้ววิ่งหนีขึ้นห้องด้วยความเสียใจยิ่ง ยังผลให้คนในบ้านต่างมองตามตาละห้อยและมีหลากหลายความคิด คุณดารานั้นให้เกลียดขี้หน้าหลานนอกไส้ที่ลูกเขยรักและเอาใจใส่ราวกับลูกเสียจริง
ดุจเดือนนั้นสงสารลูกคนเล็ก แม้จะรู้ว่าผิดแต่ก็ไม่อยากให้สามีลงโทษขนาดนี้ เพราะลูกยังเด็ก ชัยยุทธ์นั้นเสียใจไม่น้อยที่ทำให้ลูกสาวต้องร้องไห้เป็เต่าเผาขนาดนี้ แต่ก็อยากรักษาความยุติธรรมให้กับอีกคน ที่ตัวเองเต็มอกเต็มใจรับเข้ามาในชีวิต
ด้วยรู้ดีว่าถ้าไม่มีเขาคอยกำราบลูกสาวคนเล็กไว้บ้าง ก็จะแผลงฤทธิ์ไม่เลิก และไม่มีทางที่คนเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างปัถพีจะมีปากเสียง เพราะเป็แบบนี้มาหลายปีดีดัก นับั้แ่ลูกสาวตัวน้อยๆ ของเขาพอจะรู้เื่ว่าอะไรเป็อะไรแล้ว
========================
========================
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
564
