ราชาไร้บัลลังก์

มิคาเอลที่ใช้ข้ามมิติกลับมาที่เมืองแห่งการค้ามันไม่ได้ลงไปร่วมต่อสู้มันแค่ยืนมองจากที่สูงและสิ่งที่มันเห็นกลับทำให้มันดีใจไม่น้อย แบร็คลูกศิษย์ของมันกำลังฆ่าอีกฝ่ายอย่างง่ายดายและหลังจากคนที่โดนฆ่าตายไปแล้วเลือดของพวกมันกลับลอยออกมาจากตัวแล้วกลายเป็นแสงหายเข้าไปในร่างกายของแบร็ค
''สายเลือดของเจ้ามันช่างแปลกปละหลาดจริงๆแบร็ค''มิคาเอลที่เฝ้าดูอยู่ได้บ่นเกี่ยวกับแบร็คออกมาและเมื่อผ่านไปอีกซักพักมิคาเอลเห็นว่าศัตรูลดจำนวนลงไปมากแล้วจึงได้พูดขึ้น
''ทุกคนหยุด ตอนนี้ตระกูลอิกเนสและหัวหน้าตระกูลคนอื่นๆที่อยู่ฝ่ายเดียวกันได้ตายลงหมดแล้วขอให้พวกเจ้าหยุดมือซะหากไม่แล้วพวกเจ้าจะตายโดยไม่รู้ตัว''ด้วยเสียงอันทรงพลังที่ครอบคลุมไปทั้งเมืองการต่อสู้ได้หยุดลงทันที ผู้คนที่เป็นฝ่ายศัตรูได้คุกเข่าลงเพื่อรอการตัดสินใจของมิคาเอลต่อไป
''เนื่องจากพวกเจ้าเป็นแค่คนที่คอยติดตามจึงไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ตอนนี้ข้ามีทางเลือก2ทางทางแรกทำลายพลังของตัวเองแล้วออกจากเมืองนี้ไปซะ ทางที่สองรับใช้ข้าแล้วอยู่อย่างปกติ''หลังมิคาเอลพูดจบได้มีบางส่วนทำลายพลังตัวเองทิ้งแล้วเดินจากไปส่วนที่เหลือล้วนถูกมิคาเอลสลักวิญญาณ
''เอาหละพวกเจ้ากลับไปได้แล้วทำทุกอย่างเหมือนที่เคยทำมาหากข้ามีคำสั่งเมื่อไหร่ข้าจะบอกเองและต่อจากนี้จำไว้ว่าดาวินคือเจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองนี้ แยกย้ายไปได้แล้ว''หลังพูดจบมิคาเอลก็ได้พลังยกศพทั้งหมดขึ้นมาบนอากาศจากนั้นจึงใช้พลังบีบอัดจนมันหายไปจากโลกจากนั้นจึงค่อยๆลอยลงมาหาแบร็คเพราะดูแล้วอาการของแบร็คไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่
''อาจารย์เปิดประตูพรสวรรค์ให้ข้าเข้าไปหน่อย สายเลือดของข้าทำลังเกิดการพัฒนาการ''มิคาเอลเปิดประตูพรสวรรค์ให้แบร็คทันทีโดยลืมบอกรายละเอียดเกี่ยวแฟนธ่อมที่อยู่ในนั้นไปเลย
''เจ้า...เอ่อ ท่านมิคาเอล ท่านให้ข้าเป็นเจ้าเมืองแบบนี้มันจะดีหรือพลังของข้ามันน้อยเกินไป''ดาวินที่วิ่งเข้ามารีบพูดทันทีหากตัวมันเป็นเจ้าเมืองมันกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ
''หากเจ้ายอมให้ข้าสลักวิญญาณข้าจะให้ทรัพยากรกับเจ้าและเจ้าสามารถไปบ่มเพาะที่ค่ายของข้าได้''ดาวินตอบตกลงเพราะครั้งนี้หากไม่ได้มิคาเอลช่วยไว้มันคงได้ตายไปแล้วหลังมิคาเอลสลักวิญญาณเรียบร้อยแล้วมันก็นำหินแห่งพลังออกมาให้ดาวินและบอกให้มันดูดซับไปก่อนหากที่ค่ายพร้อมเมื่อไหร่มันจะมาบอกอีกทีทุกอย่างที่นี่ได้จบลงไปแล้วแต่ยังมีอีกเรื่องที่มิคาเอลยังไม่ได้จัดการ
''ตาแก่เจ้าพร้อมหรือยัง''มิคาเอลถามอสูรหมื่นพิษที่ดูอยู่ โดยการต่อสู้ครั้งนี้มันไม่ได้เข้าร่วมเพราะกลัวว่าพิษของมันจะลามไปโดนคนของมิคาเอลเข้าเนื่องจากพลังของมันเพิ่งกลับมาจึงทำให้การควบคุมยังไม่ดีพอ
''ข้าพร้อมแล้วไปกันเถอะ''มิคาเอลใช้ข้ามมิติไปที่สำนักหมื่นพิษ แต่เมื่อมาถึงมันถึงกับกัดฟันดังกรอดเพราะภาพที่มันเห็นคือครูซถูกแขวนเอาไว้ร่างกายผอมแห้งและเต็มไปด้วยบาดแผล
''ไอ้พวกบัดซบออกมาให้หมด''มิคาเอลตะโกนดังลั่นไปทั้งสำนักจนสิ่งก่อสร้างเกิดการสั่นสะเทือนถึงครูซจะไม่ได้ช่วยอะไรมันมากมาย แต่ครูซก็คือว่าเป็นคนดีคนหนึ่งและพยายามช่วยมันอย่างเต็มที่ครูซเองที่ได้ยินเสียงมิคาเอลมันก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากนั้นจึงเปร่งเสียงที่แหบแห้งของมันขึ้น
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้ายังไม่ตาย...''ครูซสามารถจำมิคาเอลได้โดยการใช้ความรู้สึกของตัวเองมิคาเอลเองก็อดสงสารไม่ได้ที่ครูซต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากตัวของมิคาเอลเองนั่นแหละมิคาเอลใช้พลังยกร่างครูซขึ้นมาจากนั้นจึงนำผลไม้ประหลาดให้มันกิน ไม่นานมันก็ดีขึ้น
''เจ้ากลับมาทำไมไม่กลัวพวกมันรุนฆ่าเจ้าอีกรอบหรือไง''ครูซถามมิคาเอลทันทีที่มีแรงมากขึ้น
''ปากยังพูดได้ดีแสดงว่าตายยาก เจ้ารอดูให้ดีเถอะข้าจะตอบแทนในสิ่งที่พวกมันทำกับข้า''ขณะที่ทั้งคู่คุยกันอสูรหมื่นพิษกลับยืนดูเงียบๆอยู่ด้านหลัง มันไม่ได้พูดอะไรออกมาพลางใช้ความคิดกับสิ่งที่มันเพิ่งเห็นและไม่นานคนในสำนักต่างมารวมตัวกันที่นี่อย่างรวดเร็วรวมทั้งเจ้าสำนักรุ่นก่อนด้วยจะมีก็แต่เจ้าสำนักคนปัจจุบันที่ยังคงเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง
''เจ้ากล้าดียังไงถึงได้มายุ่งกับคนในสำนักของข้า ส่งตัวมันคืนมาซะแล้วข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า''เรร่าชี้ไปที่ครูซขณะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผิดกลับเจ้าสำนักรุ่นก่อนที่กำลังขมวดคิ้วมันไม่สามารถรับรู้ระดับของมิคาเอลได้และยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมันจ้องมองไปที่อสูรหมื่นพิษมันกลับคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
''เจ้าใจเย็นลงก่อนได้มั้ย เจ้าสำนักของเจ้าล่ะมันหายหัวไปไหนข้าไม่อยากจะเสียเวลา''
''นี่เจ้ากล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน''มิคาเอลไม่สนใจในสิ่งที่เรร่าพูดกลับกันมันหันไปหาอสูรหมื่นพิษแทน
''ตอนนี้ท่านคิดว่าสำนักของท่านเป็นยังไงบ้างล่ะ หากเปลี่ยนใจจะทำลายทิ้งก็บอกข้าได้และถ้าหากกลัววิชาพิษจะสูญหายท่านสามารถไปเป็นอาจารย์ที่ค่ายฝึกของข้าก็ได้หรือจะไปทำอะไรก็แล้วแต่ท่าน''
''อืม...เจ้าทำลายมันทิ้งไปเถอะสำนักแบบนี้ข้าไม่ต้องการที่จะเห็นมันอีกแล้ว''อสูรหมื่นพิษหลังจากที่มาถึงมันได้สังเกตไปรอบๆมันมองลึกเข้าไปที่ดวงตาของเหล่าอาจารย์และลูกศิษย์จากนั้นมันก็ต้องเศร้าใจเพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนมีสายตาที่ไม่แยแสและชั่วร้ายทั้งสิ้น
''เอาตามนั้นก็แล้วกัน''มิคาเอลใช้พลังยกตัวลูกศิษย์และอาจารย์ที่มีนิสัยชั่วร้ายขึ้นมาแต่ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเสียงของเจ้าสำนักรุ่นก่อนก็ดังขึ้น
''ปล่อยคนในสำนักของข้าซะหากยังไม่อยากตาย''เจ้าสำนักรุ่นก่อนพูดออกมาเพื่อดึงดูดความสนใจของมิคาเอลจากนั้นจึงแอบซัดเข็มพิษออกไป แต่เข็มเหล่านั้นถูกอสูรหมื่นพิษสกัดเอาไว้ได้ทั้งหมด
''ข้าเอง''อสูรหมื่นพิษพูดกับมิคาเอลจากนั้นจึงทะยานตัวไปหยุดอยู่ด้านหน้าเจ้าสำนักรุ่นก่อน
''พวกเจ้ามันตัวบัดซบ หลังข้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับสำนักพวกเจ้ากลับทำตัวไร้ยางอายมากขึ้นทุกวันกดขี่ ข่มขู่ หรือแม้กระทั่งขโมยสมุนไพรของศิษย์''อสูรหมื่นพิษปลดปล่อยพลังระดับ58ต้านแรงดึงดูดออกไปกดดันเจ้าสำนักรุ่นก่อน จนเข่าทั้ง2ข้างของมันกระแทกลงกับพื้นจนเข่าแหลกระเอียด
''นี่ท่าน นี่...ท่านคืออสูรหมื่นพิษที่เป็นผู้ก่อตั้งสำนักนี้''เจ้าสำนักรุ่นก่อนในที่สุดมันก็นึกออกว่ามันเคยเห็นใบหน้านี้ในภาพวาดของผู้ก่อตั้งสำนัก ตอนนี้มันกำลังอยู่ในอาการหวาดกลัวอย่างรุนแรง
''ท่านผู้ก่อตั้ง ข้าไม่ทำอะไรผิดข้าแค่ปกป้องสำนัก''ก่อนที่อสูรหมื่นพิษจะได้พูดอะไรออกมาเสียงของมิคาเองก็ดังขึ้นก่อน
''ปกป้องสำนักโดยการลอบโจมตี ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่แปลกใจเลยทำไมสำนักเจ้าถึงมีแต่สวะครั้งก่อนมีอาจารย์บางคนหน้าด้านเอาสมุนไพรของข้าไป พอข้าทวงคืนมันกลับรวมคนมารุมสังหารข้าแต่เพราะข้าหนีลงเหวไปและโชคดีรอดมาได้ข้าจึงกลับมาอีกครั้ง และตอนนี้ข้าอยากจะถามเจ้าครูซทำอะไรผิด''เสียงของมิคาเอลเงียบลงไปขณะรอเจ้าสำนักรุ่นก่อนตอบคำถามแต่ในระหว่างนั้นเรร่ากลับตัวสั่นทั้งตัว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้มันอยู่เหนือความสามารถของนางไปไกลและที่มิคาเอลพูดถึงก็คือตัวนางไม่ผิดแน่ หากเป็นแบบนี้นั่นหมายความว่ามันคือเด็กในตอนนั้นเมื่อคิดได้แบบนั้นเรร่าก็ล้มลงบนพื้นอย่างหมดแรง
''เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่มีทางรอดขึ้นมาจากเหวได้ เป็นไปไม่ได้''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่66:ไปสำนักหมื่นพิษอีกครั้ง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่66:ไปสำนักหมื่นพิษอีกครั้ง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้