รองประธานของฉันเป็นสายลับ

“..หือ.. ผมพลาด.. ผมพลาดอะไรไปอย่างนั้นเหรอครับ ช่วยบอกให้ได้รู้สักหน่อยได้ไหมครับ..” เสธ.ใหญ่ที่คิดว่าแผนการของตัวเองที่ได้วางเอาไว้ไม่น่าจะมีส่วนไหนที่ผิดพลาดแล้ว แต่ชายตรงหน้าพูดเตือนมาขนาดนี้ไม่ฟังก็คงจะไม่ได้เสียแล้ว เพราะตัวตนของเขาคนนี้คือ เซทซีโร่ ทหารที่เก่งที่สุดของสหประชาชาติในตอนนี้ อาร์ทที่ได้เห็นหน้าของเสธ.ใหญ่เขาถึงกับยิ้มออกมา“เรื่องที่พลาดไปอย่างแรกเลยครับ.. ผมว่าคุณอาจจะยังไม่รู้ว่าผมเป็นคนค่อนข้างรอบคอบ รหัสที่ผมมีนั้นก็มีจริงๆนั่นแหละครับ เพียงแต่รหัสนั้นผมมีเพียงแค่ 3 ตัวอักษรเท่านั้น ส่วนอีก 12 ตัวนั้นอยู่ที่คนในหน่วยของผม นั่นคือจุดแรกที่คุณพลาดคิดว่าผมมีรหัสเต็ม แล้วความยากของมันก็ยังมีอีก ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารหัสของผมนั้นเป็นส่วนที่อยู่ตรงหน้า ตรงกลางหรือส่วนไหน แล้วถ้าคุณใส่มันผิดพลาดแล้วล่ะก็ คุณจะสูญเสียทุกอย่างที่คุณพยายามทำมาทั้งหมด..” อาร์ทกล่าวตามความจริงทั้งหมด ระบบเก่าที่จะเก็บรหัสไว้กับตัวเองทั้งชุดนั้นเขาเลิกใช้กันไปนานแล้ว หรือมันอาจจะเป็นเขาคนแรกก็ได้ที่ทำอย่างนี้ เพราะอย่างนี้ลูกน้องในหน่วยทุกคนถึงสำคัญ เขาไม่ยอมให้คลาดสายตา อีกอย่างการจะเรียงรหัสให้ถูกต้องนั้นจะต้องถามเอากับ ผอ.สหประชาชาติคนปัจจุบันเท่านั้น เขาจะสามารถเรียงให้ถูกต้องในกรณีที่ต้องการใช้เพอซิอุส“อย่างนั้นเหรอครับ.. ผมคงพลาดจริงๆนั่นแหละครับ ถ้าข้อมูลของคุณมีขายมากกว่านี้มันก็คงจะดีไม่น้อยเลย ถ้าผมรู้นิสัยของคุณก่อนมันก็คงจะดีกว่านี้ .. แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะเชิญตัวทั้งสี่มาเองครับ ก็แค่ปล่อยข่าวนิดหน่อยออกไปในวงแคบๆว่าคุณอยู่ที่ไหน พวกเขาน่าจะตามมาช่วยกันแล้ว ถึงตอนนั้นผอ.สหประชาชาติก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเราอีกต่อไป..” เสธ.ใหญ่กล่าว“อย่างนั้นเหรอครับ ..” อาร์ทที่ฟังเสธ.ใหญ่พูดมานั้น เขาก็ไม่ได้ตอบกลับเลยสักคำ ในใจของเขายังมั่นใจอยู่เสมอ ไม่ว่ายังไงก็ตามเสธ.ใหญ่คนนี้ก็ทำมันไม่สำเร็จอยู่แล้ว เขาได้เพียงแค่ยิ้มๆ และรับฟังไปอย่างนั้น ส่วนเสธ.ใหญ่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอาร์ทถึงยิ้มออกมา แต่ก็เหมือนว่าเขาจะนึกอะไรออกมาแล้ว“จริงซิครับ คุณเซทซีโร่ แล้วอย่างที่สองที่คุณบอกว่าผมผิดพลาดล่ะครับ...” เสธ.ใหญ่ทำเป็นใจดีสู้เสือกล่าวถามออกไป อาร์ทที่ได้ยินเสธ.ใหญ่ถามเขาก็ยิ้มมุมปากที่กว้างกว่าเดิม ก่อนที่จะยกมือขึ้นมา มันไม่มีกุญแจล็อกข้อมืออีกต่อไป และนั่นมันทำให้เสธ.ใหญ่ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรจนเกินไป ไม่ว่าใครก็สามารถทำได้ทั้งนั้น หากได้รับการฝึกฝนมา“นึกว่าจะไม่ถามเสียแล้วนะครับ.. จุดผิดพลาดของคุณในข้อที่สอง คือการที่คุณจ้างกลุ่มทหารดาร์กโซเยอร์อย่างไรล่ะครับ คุณคิดว่าคนพวกนั้นทำงานเก่ง คุ้มกับสิ่งที่คุณได้เสียไปหรือไม่ล่ะ .. ผมจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะครับ ว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไร แต่เป็นผมต่างหากที่เดินทางมากับพวกเขาด้วยตัวเอง..” อาร์ทกล่าวแบบยิ้มๆออกมาในท่าทางสบายๆ เหมือนว่าเขาจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลย“อย่างนั้นเหรอครับ แต่นั่นมันก็ทำให้ผมได้ตัวของคุณมาไม่ใช่เหรอครับ ถึงไม่มันจะไม่คุ้มค่าแต่ก็นับว่าบรรลุเป้าหมายที่วางเอาไว้..” เสธ.ใหญ่ไม่เข้าใจว่าเซทซีโร่จะบอกกับเขาเรื่องนี้ทำไม เรื่องขาดทุนนั้นเขาไม่สนใจมันอยู่แล้ว เพียงแค่บรรลุเป้าหมายที่วางเอาไว้ อะไรก็เสียได้“คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ.. ที่ผมบอกว่าผมมาด้วยตัวเองนั้น มันแปลว่าผมมีเวลาเตรียมการพอที่จะหนีอย่างไรล่ะครับ..” อาร์ทยิ้ม ส่วนเสธ.ใหญ่ก็ได้แต่หัวเราะออกมา“ฮ่าๆๆ อย่างนั้นเหรอครับ แล้วคุณจะหนีอย่างไรล่ะครับ นี่มันบนท้องฟ้าเหนือระดับน้ำทะเลไปเป็นหมื่นๆฟุต อย่าบอกนะครับว่า....อ๊ะ อ๊า ..” เสธ.ใหญ่ยังกล่าวไม่ทันจบดี เขาก็ไอออกมา เหมือนว่าเขากำลังโดนยาพิษอะไรสักอย่าง“อาการมันเริ่มแสดงออกมาแล้วซินะครับ คุณไม่ต้องห่วงนะครับ ไม่ได้มีแต่คุณเท่านั้นที่โดนยาพิษตัวนี้ พนักงานบินเครื่องรวมถึงนักบินเองก็ด้วย.. ผมน่ะ ไม่ได้กลัวที่จะตายหรอกนะครับ ถ้าเพื่อประเทศชาติ เพื่อสันติสุขของโลกแล้ว เรื่องที่จะตายไปพร้อมกับความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้นั้น มันนับว่าเป็นเกียรติแก่ประวัติ..” อาร์ทกล่าวและยังคงนั่งยิ้มเหมือนเดิม ส่วนเสธ.ใหญ่ที่ตอนนี้สติของเขาเริ่มที่จะเลือนราง ภาพที่เห็นตอนนี้คือสายออกซิเจนล่วงหล่นลงมาพร้อมกับเครื่องบินที่สั่นอย่างรุนแรง จนในที่สุดสติเขาก็หายไป และหายไปตลอดกาล“..สิ่งที่คุณอาจจะพลาดมากที่สุดก็คงเป็น..มีผมอยู่ใกล้ๆตัวล่ะมั้งนะ...” อาร์ทมองไปทางเสธ.ใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นยืน และพยายามทรงตัวไปทางห้องบังคับทันที เมื่อเปิดประตูมาได้แล้ว เขาก็เห็นว่ากัปตันกำลังคอพับอยู่พร้อมกับผู้ช่วยนักบินสองคน อาร์ทจะรีบปลดล็อกเข็มขัดของกัปตัน และเข้าไปนั่งที่แทนเอง ก่อนที่จะปรับระดับการบินให้คงทีเหมือนเดิม แน่นอนว่าเขากะจะปล่อยให้เครื่องบินตกเพื่อที่จะได้ทำลายหลักฐาน แต่ตัวของเขานั้นก็ต้องรอดก่อน“น่าจะพอแล้วระดับนี้ .. ไม่รู้ว่าอยู่ประเทศไหน แต่ถ้ามีพื้นดิน เดี๋ยวพวกนั้นก็คงมารับเองล่ะมั้ง ..” อาร์ทตั้งค่าให้เครื่องบินตกกลางมหาสมุทรอินเดียที่กว้างใหญ่ อาร์ทเปิดประตูเครื่อง ลมมหาศาลก็กระแทกเข้ามาภายในทันที แต่ก่อนที่อาร์ทจะกระโดดลงไปก็มีเสียงปริศนาดังขึ้นมาภายในเครื่องบิน และมันเป็นเสียงที่ไม่อยากได้ยินมากที่สุด“เจ้าลูกบ้า.. แกคิดว่าเครื่องบินของฉันมันลำละบาทสองบาทหรือยังไงกันห๊ะ แล้วแกก็ฆ่าลูกค้าของแม่ไป แล้วแม่จะไปเก็บเงินที่ใคร .. รีบกลับไปบังคับเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่แล้วล่ะก็แกได้เจอดีแน่..” อาร์ทที่ได้ยินก็แอบเซ็งเล็กน้อย เขาคิดว่าจะแก้เผ็ดแม่ของตัวเองสักหน่อย ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเครื่องบินนี้เป็นของใคร เขาแค่อยากให้แม่สำนึกเสียใจบ้างที่ปิดบังลูกชายของตัวเองมานานขนาดนี้“อ่าวรู้ด้วยเหรอครับ แฮ่ๆ ..” อาร์ททำเป็นเขินก่อนจะปิดประตูเครื่องบิน ไม่นานมันก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ก่อนที่เขาจะบังคับให้เครื่องบินหันหลังกลับไปทางพิกัดของประเทศไทยตามคำสั่งของท่านแม่ที่เคารพรัก อาร์ทใช้เวลาก็ไม่น้อยกว่าจะเดินทางถึงสนามบินสุวรรณภูมิ แน่นอนว่าเขาก็พบว่าท่านแม่รอเขาด้วยตัวเองที่โรงจอดหมายเลข 17“..นิดๆหน่อยๆก็คิดแต่จะทำลายๆ เอานิสัยแย่ๆของพ่อแกมาอีกละ..” เมื่อประตูเปิดออกมา แม่ก็เริ่มบ่นๆออกมาทันที ส่วนเขาก็ทำได้แค่เกาหัวหงึกๆไปเท่านั้น สองแม่ลูกคุยกันอยู่สักพักหนึ่ง ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้กับทั้งสองจากนั้นก็พูดขึ้นมา“เช็กระบบเรียบร้อยแล้วค่ะนายหญิง ตัวเครื่องไม่มีปัญหาใดๆ แต่เราจะต้องทำความสะอาดกันยกใหญ่ เนื่องจากภายในเปื้อนไปด้วยเลือดของศพที่มีเลือดออกจากทวารทั้งห้าค่ะ... ส่วนท่านนี้คงจะเป็นนายน้อยซินะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ.. ฉันมีชื่อว่า ‘วีน่า’ เป็นผู้ช่วยของนายหญิงค่ะ..” วีน่ากล่าวรายงานกับนายหญิงของตัวเองก่อนจะหันมาทางอาร์ท และกล่าวแนะนำตัวเอง อาร์ทก็ตอบกลับและแนะนำตัวบ้าง ส่วนผู้เป็นแม่ที่ยืนหน้าบูดอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เธอจะกล่าวโทษอาร์ทในทันที“แกก็ไปช่วยทำความสะอาดซะดีๆ.. เป็นคนทำเละเองนี่นา..ไป” มาดามแป้งกล่าวออกมาด้วยความโมโห เพราะจริงๆแล้วเครื่องบินลำนี้จะต้องออกเดินทางไปรับตัวพวกผู้ก่อการรร้ายที่อเมริกาอีก ถ้าเป็นอย่างนี้เธอต้องใช้เครื่องบินลำอื่น แต่มันก็มีขนาดที่ใหญ่จนเกินไป และมันจะทำให้เธอขาดทุนกับค่าน้ำมันที่เธอต้องจ่าย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 57

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้