“ช่วยเซ็นต์รับรอง ยกหีบให้ฉันด้วยนะคะเป็หลักฐานลงลายลักษณ์อักษร รวมทั้งทุกคนเซ็นต์เป็พยานให้ด้วยค่ะ”เมื่อได้ยินอลินตาพูด คุณจอร์นถึงกับหันขวับมองหน้าหญิงสาวคอแทบหัก
“เวลาแบบนี้คุณยังจะ...”คุณจอห์นกำลังจะบอกว่างก แต่ไม่ทันเพราะอลินตาไม่สน ยัดปากกาใส่มือคุณจอร์นพลางกล่าวซ้ำน้ำเสียงชัดเจน
“หรืออยากจะให้ิญญาแม่กลิ่นแก้วสถิตสถานอยู่ที่นี่ตลอดไปคะ?” นอกจากจะไม่มีความสลดอะไรอลินตายังยักไหล่ไม่ยี่หระในสิ่งใดอีกด้วย ฝ่ายคุณนวลจันทร์ผู้เป็ยายที่เกิดมาจนล่วงสู่ชราวัยไม่เคยได้พบเคยเห็นความน่ากลัวเช่นนี้ก็รีบพูดตัดรำคาญ
“เซ็นต์ๆไปเถอะตาจอร์น ถ้าไม่เซ็นต์ยายจะเซ็นต์เอง” นั่นแหละคุณจอร์นถึงได้รีบจรดปากกาเซ็นต์รวดเดียวพร้อมกับทุกคนที่เซ็นต์เป็พยานให้อีกด้วย พยานคนสุดท้ายคือิลูกน้องของอลินตา ิเซ็นชื่อแล้วส่งเอกสารให้อลินตาก็พบว่าเ้านายสาวยิ้มหวานหน้าบาน ก่อนจะขยิบตาปิ๊ง... ข้างเดียวให้อย่างอารมณ์ดีิเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้ทันทีว่า มีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเพราะอาการแบบนี้มันเป็อาการของเ้านายเวลาได้อะไรมาด้วยความเ้าเล่ห์เพทุบาย!?
เมื่อทุกคนเซ็นต์รับรองการหีบของอลินตาอย่างเป็ทางการแล้วอีกทั้งผีแม่กลิ่นแก้วก็เอ่ยปากยกหีบให้อลินตาแต่เพียงผู้เดียว จะช้าอยู่ใยเล่า
“เอาล่ะหลังจากนี้ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ ฉันจะทำพิธีส่งิญญาแม่กลิ่นแก้วไปผุดไปเกิด”จากนั้นก็หันไปพูดกับทางผีแม่กลิ่นแก้ว
“แม่กลิ่นแก้วถ้าเธออยากไปเกิดในที่ดีๆ ก็จงทำจิตใจให้สงบ อย่าฟุ้งซ่านและเมื่อฉันสวดคาถาเธอก็หลับตาระลึกถึงแต่บุญกุศลที่ตัวเองเคยทำ เข้าใจใช่ไหม?”ิญญาสาวโบราณมิได้พูดสิ่งใด นอกจากพยักหน้าช้าๆอลินตาเห็นดังนั้นก็นึกระอาในความซื่อ จนโดนหลอกง่ายดายั้แ่เป็คน กระทั่งผันตัวเป็ิญญาร้ายก็ยังโดนหลอกง่ายดายไม่สร่างซาอลินตารู้ว่าที่ผีแม่กลิ่นแก้วร้ายก็เพราะมีคนทำร้ายเธอก่อน โดยใช้ความซื่อออกไปทางบื้อ ของแม่กลิ่นแก้ว เป็เครื่องมือ
แว้บหนึ่งในดวงตาอลินตาคิดไปถึงอดีตชาติของแม่กลิ่นแก้วที่ได้นำเื่ทรัพย์สมบัติหีบทองล้ำค่าของเศรษฐีอุ่นสามีคราวพ่อไปบอกกับแม่ใหญ่ให้ได้รับรู้ และแน่นอนแม่ใหญ่นั้นรึจะหวังดีกับใครจริง ภรรยาคนแรกของเศรษฐีอุ่นคิดแผนการกำจัดแม่กลิ่นแก้วทันที โดยออกอุบายให้แม่กลิ่นแก้วชวนอ้ายพุ่มผัวหนุ่มรุ่นเดียวกันหนีไปท่ามกลางาที่กำลังระอุ และแม่กลิ่นแก้วก็ดันเชื่อง่ายดายเสียด้วยเพราะคิดว่าแม่ใหญ่คงหวังดีกับตนจริงๆ
ค่ำคืนเดือนแรมอ้ายพุ่มได้ไปขุดเอาหีบโบราณพร้อมทรัพย์สมบัติในหีบตามคำบอกเล่าของแม่กลิ่นแก้วซึ่งเป็แผนการที่แม่ใหญ่วางไว้ให้แม่กลิ่นแก้วอีกที...
อ้ายพุ่มคนรักของแม่กลิ่นแก้วขุดหีบขึ้นมาได้สำเร็จ ชายหนุ่มร่างกำยำดวงตาวาววับเมื่อเห็นหีบสมบัติทองคำแท้ช่างเป็โชคของเขาเสียจริงที่จะได้อยู่กินกับคนรักและได้สมบัติมากมายไปอ้ายพุ่มหันไปทางดงกล้วย ซึ่งเป็ที่นัดหมายระหว่างเขากับแม่กลิ่นแก้วก่อนที่จะหนีไปด้วยกันทว่า..
แม่กลิ่นแก้วปรากฏตัวก็จริงแต่มาพร้อมกับเศรษฐีอุ่นและข้าทาสบริวารอีกจำนวนหนึ่งทุกคนล้วนถือดาบมากันครบมือเศรษฐีอุ่นทั้งรักทั้งแค้นกระชากลากถูแม่กลิ่นแก้วมาหยุดยืนต่อหน้าอ้ายพุ่มก่อนจะตบแม่กลิ่นแก้วสุดแรง จนร่างบางกระเด็นร่วงลงไปกองกับพื้น อ้ายพุ่มเห็นคนรักถูกทำร้ายก็รีบไปตระกองกอดเอาไว้ เศรษฐีอุ่นเห็นภาพบาดตาก็ด่ากราด
“มึงอีระยำ มีผัวอยู่แล้วยังร่านคบชู้อีกรึ...?” แม่กลิ่นแก้วที่จับแก้มตัวเองอยู่หันขวับมามองเศรษฐีอุ่นก่อนโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน
“มึงเข้าใจกูผิดแล้วไอ้อ้วน!”บรรยากาศซอท์ฟลงเล็กๆ เพราะทาสทั้งหลายพากันแอบกระตุกยิ้มแต่ไม่กล้ายิ้มประเจิดประเจ้อกลัวโดนเฆี่ยนหลังลายกับคำเรียกของแม่กลิ่นแก้วเศรษฐีอุ่นเองก็ร้อนวาบที่พุงไม่น้อยเมื่อแม่กลิ่นแก้วสาวสวยพูดเื่จริงและแอบเสียใจอยู่นิดๆ ที่หล่อนคิดกับเขาเช่นนี้
“อ้ายพุ่มมาก่อนมึงกูเป็เมียอ้ายพุ่มก่อนมึง กูกับอ้ายพุ่มรักกัน กูรักอ้ายพุ่มไม่ใช่มึงส่วนมึงน่ะรึ มึงก็คือชายชู้ของกูไงไอ้โง่” คดีพลิกเสียแล้ว แม่กลิ่นแก้วด่ากราดอย่างเหลืออดและคิดว่าไหนๆโดนจับได้แล้ว ก็เปิดตัวแบบแกรนด์โอเพนนิ่งเสียเลย
แม่กลิ่นแก้วเปิดเผยว่ารักอ้ายพุ่มสุดหัวใจและเกลียดเศรษฐีอุ่นสุดหัวใจเช่นกันส่วนเศรษฐีอุ่นเมื่อได้ยินความจริงจากปากของเมียที่ตนรักที่สุดในบรรดาเมียทั้งหมดก็ถึงกับชีช้ำกะหล่ำปลีดองและด้วยรักมาก จึงแค้นมาก เศรษฐีอุ่นใช้ให้ทาสผู้ชายที่ตามมาด้วยกระทืบอ้ายพุ่มส่วนแม่กลิ่นแก้วก็ได้แต่ร้องกรี๊ดๆ อยู่ด้านหลังโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยแต่แล้วสายตาของแม่กลิ่นแก้วก็เห็นว่าเศรษฐีอุ่นหยิบดาบยาวคมกริบออกมา
แม่กลิ่นแก้วรีบร้องขึ้นสุดเสียงก่อนที่เศรษฐีอุ่นจะปลิดชีวิตของอ้ายพุ่มด้วยดาบเล่มนั้นเศรษฐีอุ่นเงื้อดาบแทงเข้าที่หัวใจของอ้ายพุ่มพอดิบพอดี แม่กลิ่นแก้วเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปหาอ้ายพุ่มใกล้จะถึงตัวอ้ายพุ่มอยู่แล้วแต่ทว่า... ฉึก..! เือุ่นๆ ทะลักพุ่งกลางหลังของแม่กลิ่นแก้วมีดขนาดกลางแต่คมกริบแทงเข้าที่ข้างหลังทะลุถึงหัวใจ หนำซ้ำยังไม่พอฆาตรกรยังกระชากมีดออกจากหลังของแม่กลิ่นแกวแล้วแทงเข้าไปใหม่อีกครา ฉึก...!
คราวนี้แม่กลิ่นแก้วกระตุกเฮือกชาวาบไปทั้งร่างเจ็บแสบไปถึงหัวใจก่อนจะล้มลงข้างๆ อ้ายพุ่มภาพสุดท้ายแม่กลิ่นแก้วเห็นเพียงว่าพวกทาสผู้ชายมันยกหีบไปให้ท่านเศรษฐีและมีแม่ใหญ่เดินมาสมทบแต่แค่นั้นก็ทำเอาความแค้นของแม่กลิ่นแก้วคุกรุ่นชนิดที่ไม่ยอมไปผุดไปเกิดจนเมื่อตายไปแล้วแม่กลิ่นแก้วถึงมารู้ความจริงทีหลังว่าแม่ใหญ่นั่นแหละเป็คนฆ่าเธอ! และเป็ผู้วางแผนอยู่เื้ัทั้งหมด!
แม่ใหญ่บีบคั้นแม่ของแม่กลิ่นแก้วให้ใช้หนี้ทั้งหมดเมื่อแม่ของกลิ่นแก้วมีอัฐไม่พอใช้หนี้ แม่ใหญ่ก็มาพรากเอาแม่กลิ่นแก้วไปจากแม่ของเธอและเมื่อผัวอย่างเศรษฐีอุ่นมีเมียมากมายจนไม่สนใจเมียหลวงอย่างแม่ใหญ่แม่ใหญ่ที่เริ่มเห็นแววความสาวและสวยของแม่กลิ่นแก้วจึงปิ๊งไอเดียอุบาทก์เลี้ยงแม่กลิ่นแก้วไว้เป็เมียน้อยของผัวตัวเองเพื่อให้เศรษฐีอุ่นเอาใจแม่ใหญ่ในฐานะผู้ปกครองของแม่กลิ่นแก้วจนกลายเป็โศกนาฏกรรมให้กับจิติญญาดวงหนึ่งที่ยอมฝังความแค้นของตัวเองไว้ในหีบไม่ยอมไปผุดไปเกิด
ส่วนบั้นปลายชีวิตของเศรษฐีอุ่นและแม่ใหญ่ก็โดนทหารพม่ารามัญประหัตปะาตายคาดาบเฉกเช่นที่เคยฆ่าอ้ายพุ่มและแม่กลิ่นแก้วนั่นเองแต่กระนั้นก็ยังไม่สาใจผีแม่กลิ่นแก้ว โคตรเหง้าเหล่ากอของเศรษฐีอุ่นและแม่ใหญ่กระจายไปอยู่ถิ่นฐานใดแม่กลิ่นแก้วก็ตามไปหลอกหลอนชำระแค้นจนกระทั่งมาถึงยุคของคุณจอร์น...
อลินตาสรุปเหตุการณ์ในอดีตทั้งหมดจากนั้นก็หลับตาลงทุกคนในห้องเงียบกริบ อลินตาสวดมนต์สักพักก่อนจะพึมพำคาถา จุติอัตภพ (จุ- ติ –อัด – ตะ – พบ)แม่กลิ่นแก้วยอมรับการไปเกิดใหม่โดยยกมืออนุโมทนาสาธุแล้วหลับตาน้อมจิตไปกับกระแสที่กำลังดึงดูดเธออยู่ๆ ภายในห้องรับรองของคุณจอร์นก็เกิดลมพัดสนั่นทุกคนพากันยืนเบียดชิดแม้แต่ิก็ยืนกอดอยู่กับคุณจอร์นอย่างสนิทเสน่หา
เมื่อกระแสดึงดูดนั้นแรงขึ้นแม่กลิ่นแก้วก็ลืมตาแต่พบว่ามีเธอคนเดียวที่ไปกับกระแสการเกิดใหม่ จะอ้าปากถาม ว่าอ้ายพุ่มผัวข้าเล่า... ก็เห็นแต่ภาพของอลินตาที่โบกมือบ๊ายบาย แม่กลิ่นแก้วนึกงงเอ๊ะ!รึอ้ายพุ่มโดนกระแสแห่งการจุติดูดไปก่อนหน้าแล้ว ความซื่อนี้ไม่เกินจริง...
100K
