ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เจ้า...เมื่อครู่หายไปไหนมา?”

        หลินเมิ้งหยายื่นมือออกไปหยิกใบหน้าข้างแก้มของชิงหูก่อนจะแน่ใจว่านางมิได้ตาฝาด

        “ไอ้หยา ไอ้หยา เจ็บ เจ็บ เจ็บ! เมื่อครู่ข้าก็อยู่ตรงหน้าเจ้าอย่างไรเล่าเพียงแค่เจ้าไม่เห็นก็เท่านั้น”

        ไม่ง่ายเลยที่จะช่วยใบหน้าตัวเองออกจากฝ่ามือเพชฌฆาตของหลินเมิ้งหยาชิงหูส่งเสียงโอดครวญพลางอธิบาย

        “นี่เป็นวิธีการใช้จุดบอดของคนเพื่ออำพรางตัวอย่างนั้นหรือ?คิดไม่ถึงเลยว่าคนในสมัยโบราณจะรู้จักทฤษฎีอย่างนี้”

        หลินเมิ้งหยาบ่นอุบอิบเพราะเหตุนี้นักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จึงปรากฏตัวขึ้นกะทันหันและหายไปอย่างรวดเร็ว

        ที่แท้นี่ก็เป็นความลับของพวกเขา

        “จริงสิ เจ้าถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้ว แล้วเหล่านักฆ่าพวกนั้นเล่า?”

        เถาฮวาอู๋คือกลุ่มที่ชิงหูสร้างขึ้น

        เขาถอนตัวออกมาแล้วแต่ก็ใช่ว่านักฆ่าเหล่านั้นจะสร้างกลุ่มใหม่ขึ้นมา

        “พวกเขามีรังใหม่นานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ข้าถูกจับในสายตาของเถาฮวาอู๋ ข้าได้ตายจากไปแล้ว”

        พูดถึงเรื่องที่ตนเองถูกจับในคุกสายตาของชิงหูพลันเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชา

        คนพวกนั้นคงคิดไม่ถึงว่าหลินเมิ้งหยาจะสามารถถอนยาพิษออกไปได้

        อีกทั้งใบหน้าของเขาในเวลานี้ยังแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก

        แม้จะอยู่ต่อหน้าคนของเถาฮวาอู๋ แต่คนพวกนั้นไม่มีทางจำเขาได้

        ทั้งสองพูดคุยและเดินกลับไปยังตำหนักหลิวซิน

        จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกสงสัย นางกดเสียงให้เบาลง

        “เจ้ายังจำครั้งแรกที่พวกเราเจอกันได้หรือไม่?”

        ครั้งแรกที่เจอกัน? มุมปากของชิงหูพลันปรากฏรอยยิ้ม การพบกันในคราวนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา

        “ข้าจำได้แน่นอน เจ้าเด็กน้อยตอนนี้ข้าก็ยังสงสัยอยู่ว่าเจ้าเผา...”

        “ไม่ใช่แน่นอน ความจริงกลิ่นไหม้ในวันนั้นคือกลิ่นเนื้อหมูย่าง”

        เมื่อได้ยินคำพูดมิใส่ใจของหลินเมิ้งหยาสีหน้าของชิงหูพลันสดใสขึ้นมา

        เขาหัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้าตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเขาตกอยู่ในกำมือของเจ้าเด็กน้อยคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว

        ดูเหมือนเขาจะตัดสินใจไม่ผิด

        “เมื่อก่อนข้าเคยถามเจ้าว่าใครคือเจ้านายตัวจริงแห่งเถาฮวาอู๋ยิ่งไปกว่านั้นใครคือคนที่ยอมสละเงินมากมายเพื่อเอาชีวิตข้า”

        สายตาพลันเหลือบเห็นตำหนักหลิวซินตรงหน้า

        นี่คือจุดเชื่อมโยงของพวกเขาที่แท้จริงแต่เพราะชิงหูมิได้สนใจอะไรแล้ว ดังนั้นจึงหวนนึกถึงความทรงจำและเอ่ยตอบ

        “นายใหญ่แห่งเถาฮวาอู๋คือคนที่ชุบเลี้ยงพวกเรามาข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เหตุเพราะเขามักสวมใส่หน้ากากแต่ข้ามั่นใจมากว่าคนผู้นี้คือผู้มีอำนาจและตำแหน่งค่อนข้างสูง ยิ่งไปกว่านั้นปกติข้าจะเป็นคนจัดการงานในเถาฮวาอู๋ ส่วนเรื่องที่ต้องการเอาชีวิตเจ้าเขาเป็นคนมาหาข้าด้วยตัวเอง”

        เหตุเพราะตอนนี้ถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้ว

        แต่เมื่อนึกถึงนายใหญ่แห่งเถาฮวาอู๋ขึ้นมาร่างของเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

        คนคนนั้นน่ากลัวเกินไป

        เด็กหนุ่มที่ถูกฝึกพร้อมกับเขาหลายคนเคยคิดต่อต้านแต่กลับถูกเขาฆ่าตายจนหมดสิ้น

        แม้ตอนนี้ร่างของเขาจะท่วมไปด้วยเลือดแต่ยังเทียบไม่ได้กับภาพฝันร้ายภาพนั้น

        “ชิงหู? ชิงหู?”

        หลินเมิ้งหยาที่เดินนำหน้าส่งเสียงเรียกทว่าเขากลับยังยืนอยู่ที่เดิม

        หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไป ทว่าใบหน้าของเขากลับขาวซีดเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก

        จ้องมองแววตาของเขา แต่กลับได้เห็นภาพของความกระวนกระวาย

        หลินเมิ้งหยาเข้าใจได้ในทันทีความทรงจำที่ผ่านมาเลวร้ายมากจนเกินไป ดังนั้น เขาจึงตกอยู่ในภวังค์

        ไม่คิดอะไรมาก นางโอบกอดร่างของเขาไว้นางอยากให้ชิงหูรู้ว่าตอนนี้เขาถอนตัวออกมาแล้ว

        “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ไปคนผู้นั้นจะไม่มีวันควบคุมเจ้าได้อีกไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ”

        เสียงอบอุ่นอ่อนโยนปลอบประโลมชิงหู

        หลินเมิ้งหยาตบหลังเขาเบาๆ เพื่อให้เขารับรู้ว่าเขามิได้โดดเดี่ยว

        ร่างกายที่เคยแข็งทื่อพลันอ่อนยวบลงในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา

        จนกระทั่งชิงหูกอดตอบนางหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกได้ถึงความชื้นที่หัวไหล่

        “ข้า...ขอบใจเจ้านะ เจ้าเด็กน้อย”

        เขาเอ่ยขอบคุณ ชีวิตที่ผ่านมาของเขาทุกข์ทรมานมากจริงๆ

        หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ขณะที่คิดจะปลอบโยนชิงหูแต่นางกลับได้เห็นร่างของหลงเทียนอวี้ที่หน้าประตู

        นางรีบดันร่างของชิงหูออกทันที

        ทั้งที่สีหน้าของหลงเทียนอวี้ยังคงเหมือนเดิมแต่นางกลับรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยว

        “ท่านอ๋อง...”

        หลงเทียนอวี้หมุนตัว หลินเมิ้งหยาวิ่งตามไปโดยไม่คิด

        ภายในสวนจึงเหลือเพียงชิงหูที่กำลังยืนชะงักมองตามแผ่นหลังของหลินเมิ้งหยา

        จริงๆ เลยเขายังไม่ทันจะสัมผัสกายเนื้ออันนุ่มนิ่มของเจ้าเด็กน้อยได้เท่าที่ต้องการเลยเหตุใดเจ้านั่นถึงโผล่มาตอนนี้ได้

        หลินเมิ้งหยาวิ่งตามหลงเทียนอวี้จนมาถึงตำหนักฉินหวู่ทั้งที่ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาดังเดิมแต่เหตุใดนางจึงสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวกันเล่า

        “ท่านอ๋อง รอหม่อมฉันด้วย”

        หลินเมิ้งหยายกชายกระโปรงขึ้น พยายามวิ่งตามฝีเท้าหลงเทียนอวี้ให้ทันทว่าเขากลับสาวเท้าอย่างรวดเร็วประหนึ่งกำลังบิน

        “หลงเทียนอวี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

        ไม่อาจอดรนทนได้อีกต่อไปหลินเมิ้งหยาที่วิ่งจนหายใจติดขัดระเบิดอารมณ์ออกมา

        ทั้งที่เป็นเสียงร้องออกมาเพราะความโกรธ แต่ฝีเท้าของหลงเทียนอวี้กลับหยุดลง

        “ทำไมต้องเดินเร็วขนาดนี้! ท่านดูสิ ท่านตัวสูงมากขนาดไหน ขายาวมากขนาดไหนข้าจะตามท่านทันได้อย่างไร!”

        หลินเมิ้งหยาอ้อมขึ้นมายืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้พลางส่งเสียงตำหนิ

        “ท่านโกรธใช่หรือไม่? ข้าทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือข้าทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองกัน?”

        ไม่สิ ช่วงนี้นางแสดงท่าทีอ่อนโยนอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายเสมออย่าว่าแต่ทำให้หลงเทียนอวี้โมโหเลย นางไม่แม้แต่จะออกจากตำหนักไปทำให้ใครโกรธด้วยซ้ำ

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้กลับขยับเท้าแล้วเดินจากไป

        ฉากเดินหนีและไล่ตามเริ่มขึ้นอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาที่เริ่มทันเกมออกแรงวิ่งตามแล้วรั้งชายเสื้อด้านหลังของเขาเอาไว้

        “ท่าน...ท่านลองเดินหนีอีกรอบดูสิ!”

        นับตั้งแต่วันที่ข้ามภพมา หลินเมิ้งหยาไม่เคยออกกำลังหนักๆเช่นนี้มาก่อน

        ในที่สุดหลงเทียนอวี้ก็หยุดยืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยาใบหน้าที่เคยขาวนวลพลันแดงระเรื่ออมชมพูขึ้นมา

        เขาอดไม่ไหว ยื่นมือเข้าไปตบหลังนางเบาๆเพื่อให้ลมหายใจของนางกลับมาเป็นปกติ

        “ท่านอ๋อง...”

        “เรียกข้าว่าหลงเทียนอวี้”

        นี่เป็นประโยคแรกที่หลงเทียนอวี้เอ่ยหลังจากวิ่งไล่จับกันอยู่นาน

        เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบา ทว่าเจือไว้ซึ่งความเป็นตัวเองหลินเมิ้งหยาชะงัก ก่อนจะผุดยิ้มหวาน

        “หลงเทียนอวี้ แม้หม่อมฉันจะไม่รู้ว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไปจึงทำให้พระองค์ไม่พอใจเช่นนี้แต่ว่า...หม่อมฉันต้องขอบพระทัยพระองค์มาก ขอบพระทัยที่ช่วยป๋ายจื่อขอบพระทัยที่ช่วยหม่อมฉัน”

        นางได้เห็นการดูแลปกป้องที่หลงเทียนอวี้มอบให้ทั้งหมดอีกทั้งยังจดจำเอาไว้ในใจ

        ไม่ว่าหลงเทียนอวี้มีเหตุผลอะไร นางจะนึกถึงบุณคุณในครั้งนี้ของเขาไปชั่วชีวิต

        “ขอบคุณท่านจริงๆ นะ”

        นางส่งยิ้มหวานก่อนจะโผกอดเขา ร่างของฝ่ายตรงข้ามแข็งทื่อแต่ท้ายที่สุดก็ยื่นมือเข้ามากอดตอบนาง

        สมองพลันประมวลผลอย่างรวดเร็ว หรือว่าเมื่อครู่เขา...

        หรือว่าเขาหึง?

        แย่แล้ว! เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร?

        ขณะที่หลินเมิ้งหยาคิดจะทำให้แน่ใจ เสียงแผ่วเบาพลันดังขึ้นทั้งสองรีบผละตัวออกจากกัน

        “ท่านอ๋อง ทางปิ้งโจวส่งข่าวมาว่าท่านหญิงหลินหลางตกจากหลังม้าพ่ะย่ะค่ะ”

        เสียงพ่อบ้านเติ้งดังขึ้น มือที่เคยโอบกอดหลินเมิ้งหยาพลันคลายออกก่อนจะเอ่ยถาม

        “หลินหลางเป็นอย่างไรบ้าง? หมอตรวจอาการแล้วหรือยัง?”

        หลินหลาง? หลินเมิ้งหยาเพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรกอีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้เอ่ยถึงชื่อนี้

        นางเงยหน้า ชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลานับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้านี้แสดงความกังวล

        หัวใจเสมือนดิ่งลงหุบเหว

        ร่องรอยความเขินอายของสาวน้อยพลันหายวับไปกับตา

        นางสามารถอ่านความรู้สึกจากใบหน้าของหลงเทียนอวี้ในเวลานี้ได้อย่างมากมาย

        ความเจ็บปวดแล่นพล่านในหัวใจ

        ดูเหมือนนางจะคิดมากจนเกินไป

        “ท่านอ๋องยังมีเรื่องให้ต้องจัดการเช่นนั้นหม่อมฉันไม่ขอรบกวนแล้วเพคะ”

        นางฝืนตัวเอง ยังคงรักษาสีหน้าท่าทางใสซื่อเอาไว้

        หลินเมิ้งหยาไม่อยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับท่านหญิงหลินหลางอะไรนั่นอีก

        หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง ดวงตาคู่นั้นตกลงบนร่างของนางมือยื่นเข้าไปจัดปิ่นปักผมบนศีรษะของนางให้เรียบร้อย

        “ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง เมิ้งหยาทูลลา”

        หลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกสงสัยแต่ถึงกระนั้นนางกลับเก็บมันเอาไว้ในใจ

        นางหมุนตัว เดินออกจากตำหนักฉินหวู่ไปด้วยท่วงท่าสง่างาม

        อันที่จริงนางเองก็เตรียมใจรับมือกับเรื่องนี้เอาไว้แล้วมิใช่หรือ?

        ยังดี ยังดีที่นางยังมิได้ยอมรับความจริงของหัวใจตนเอง

        เมื่อเวลานั้นมาถึง นางจะสามารถจากที่นี่ไปได้โดยไม่มีอะไรติดค้างอีก

        “ท่านอ๋อง?ท่านอ๋อง? ท่านฟังอยู่หรือไม่?”

        ภายในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้มีท่าทางเหม่อลอย

        เพียงเขาได้ยินว่าหลินเมิ้งหยาถูกคนติดตาม ขา...พลันก้าวไปที่ตำหนักหลิวซินโดยไม่รู้ตัว

        แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายคือเขาได้เห็นหลินเมิ้งหยาโอบกอดชิงหูอีกทั้งยังปลอบโยนเขาด้วยใจจริง

        ตอนนั้นอยู่ๆเขาก็คิดอยากสั่งให้องครักษ์ในจวนจับตัวชิงหูเอาไว้แล้วแทงเขาให้ตาย

        มีชีวิตอยู่มานานยี่สิบกว่าปีแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดอยากฆ่าใครสักคนเหลือเกิน

        “ข้าไม่เป็นไร เจ้าพูดต่อเถิด”

        พ่อบ้านเติ้งกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ

        “ท่านหญิงหลินหลางเอ่ยว่าท่านติดธุระจึงไม่อาจมาร่วมงานแต่งของท่านอ๋องได้ด้วยตนเองแต่หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บเรียบร้อยแล้วท่านจะนำของขวัญมามอบให้ด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินหลางจะมา? สีหน้าของหลงเทียนอวี้หลันอ่อนโยนทันใด

        หากนางมาที่นี่ นางจะต้องเข้ากันได้ดีกับหลินเมิ้งหยาอย่างแน่นอน

        หากดูจากอุปนิสัยใจคอของหลินหลาง นางจะต้องชอบหลินเมิ้งหยามาก

        “ดี เจ้าส่งคนไปจัดการให้เรียบร้อยจงพาเจียงเฉิงไปที่ปิ้งโจวเพื่อรักษาอาการของหลินหลางให้หายดีอย่าให้มีอะไรผิดพลาด”