น้ำฟ้าจอดรถในถนนเล็กด้านในวัด แอบเดินไปส่องดูด้านข้างศาลาที่ตั้งศพ ในงานมีชายฉกรรจ์จำนวนมากนั่งอยู่บนเก้าอี้ฟังพระสวด ลุงสายน้ำของเธอนั่งอยู่โซฟาหน้าสุด ครู่หนึ่งก็มีผู้ชายร่างใหญ่เดินนำกลุ่มผู้ชายที่ดูน่ากลัวเดินเข้ามาในงาน กลุ่มคนที่มาใหม่ดูคล้ายพวกมือปืนในหนังมาเฟียจนเธอนึกกลัว
‘ลุงสาย รู้จักคนน่ากลัวๆ อย่างพวกนี้ด้วย’
หญิงสาวถอยออกจากข้างศาลา หลบไปทางอีกศาลาหนึ่ง คิดจะกลับไปที่รถ สิ่งที่ณัฐวุฒิบอกเธอไม่ได้เกินจริง ลุงของเธอเลี้ยงคนเอาไว้จำนวนมาก กำลังจะพ้นจากศาลาที่สอง น้ำฟ้าก็เห็นบิดาของตนเดินคุยกับคนสนิทของลุงสาย เธอรีบหลบวูบ ในใจนึกหวั่นว่าบิดาอาจจะรู้เห็นกับสายน้ำ
เอวเธอถูกจับไว้ด้วยสองมือใหญ่ เสียงคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ
“คุณไม่ควรมาที่นี่นะคุณฟ้า”
“ฉันอยากรู้นี่นาว่าคนของลุงสายมีเยอะไหม?”
“ก็ทั้งศาลานั่นล่ะ คนที่ลุงของคุณเลี้ยงไว้” เขามองตามสายตาเธอ “คุณพ่อของคุณไม่ได้ร่วมมือกับคุณสายน้ำหรอก ผมสืบมาแล้ว เพียงแต่มีผลประโยชน์บางส่วนเกี่ยวข้องกัน”
“ผลประโยชน์? ด้านดีหรือด้านร้าย?”
“ไม่ได้เลวร้าย คุณพ่อของคุณเอาเงินไปหุ้นกับคุณสายน้ำทำธุรกิจโมเต็ลอยู่หลายแห่ง”
เธอชะงัก “โมเต็ล ฉันไม่เคยได้ยินเื่นี้มาก่อน”
“ไปคุยกันที่อื่นเถอะ ถ้ามีคนเห็นผมที่นี่คงไม่เหมาะ” เขาดึงแขนเธอเดินหลบหลังศาลาแห่งที่สอง
ใกล้ๆ นั้นเป็ห้องน้ำสำหรับคนที่มาร่วมงาน เสียงพูดคุยของผู้ชายสองคนทำให้เขารีบดึงเธอไปหลบข้างห้องเก็บของเล็กๆ
“ฝีมือใคร?”
“น่าจะเป็บอดี้การ์ดของธเนศ”
“มีด้วยเหรอ? ไม่เคยเห็นธเนศมีคนติดตามเลยนะ”
“อาจจะเป็ธนาส่งมาก็ได้ น่าเสียดายที่พวกมันลงมือแบบไม่ทิ้งร่อยรอยเอาไว้เลย ตามหากล้องวงจรปิดได้ก็จริง แต่รถไม่มีทะเบียนแถมยังกระจกทึบแบบนั้นจะจับใครได้?”
“บอกคนของเราระวังตัวให้มาก ผ่านนี้ธเนศมันคงรู้ตัวแล้ว เราคงต้องเว้นระยะไปก่อน จะลงมือซ้ำตอนนี้ไม่ได้”
ทั้งสองโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้ายีดับก่อนจะกลับออกไปยังศาลาหนึ่ง ณัฐวุฒิคลายแขนที่รวบเอวน้ำฟ้าเอาไว้
“รีบไปกันเถอะ คนของสายน้ำเยอะจริงๆ”
สองหนุ่มสาวเดินไปถึงรถของน้ำฟ้า เขาบอกให้เธอขับรถออกประตูด้านข้างวัด หญิงสาวจำใจต้องบ่ายหัวรถไปตามคำสั่งของเขา เธอคิดในใจว่าตนเองช่างโชคร้ายนักที่มาเจอเขาที่วัดนี้ เธอพยายามไม่ติดต่อเขาเพราะกำลังหาทางปลีกตัวออกห่าง
ถ้ากลับไปนอนคอนโดกับเขาอีกก็จะกลายเป็ว่าเธอกับเขาพัวพันกันอยู่เรื่อยๆ ถึงเขาจะรักษาสัญญาที่จะล่วงเกินเธอยกเว้นว่าเธอจะบุกไปหาเขาหรือเริ่มก่อน แต่พอนึกถึงร่างกายที่ชวนให้ใจเต้นระทึกของเขา น้ำฟ้าก็รู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในสภาพที่เสี่ยง....หากอยู่ใกล้เขา เธอก็อาจจะอดใจไม่ไหวจู่โจมเขาเหมือนครั้งที่แล้ว
“เอาล่ะสิ! พวกมันเห็นเราซะแล้ว” ธเนศหันไปมองด้านหลัง รถคันสีดำทะเบียนคุ้นๆ กำลังลอบตามรถของน้ำฟ้ามาห่างๆ
“ตามเราแน่เหรอ?”
“ผมจำทะเบียนรถของพวกมันได้ทั้งหมด มันคงเห็นผมขึ้นรถคุณ เลยตามมา”
หญิงสาวหน้าเสีย “เราต้องทำไง?”
“ขับไปเรื่อยๆ มันตามมาแค่คันเดียว ถ้าเห็นถนนที่เปลี่ยวหน่อยคุณก็เลี้ยวลงไป”
“เราไม่หนีเหรอ? ทำไมต้องเข้าซอยเปลี่ยวๆ ด้วย? น่ากลัวจะตาย”
รถคันข้างหลังพยายามแซงขึ้นมาจนจ่ออยู่ท้ายรถของเธอ น้ำฟ้ายิ่งลนลาน “มันมาชิดรถของเราแล้ว”
“เร่งเครื่องขึ้นอีก ระวังมันพยายามชนท้ายคุณ”
เขาเตือนยังไม่จบประโยค รถสีดำคันข้างหลังก็พยายามเร่งเครื่องมาชนท้าย น้ำฟ้าหวีดร้องขึ้นทันที
“ตั้งสติให้ดี เหยียบคันเร่ง หลบเข้าไปในซอยซ้ายมือด้านหน้า”
เธอรีบหุบปากฉับเลี้ยวรถเข้าไปในซอย เขาบอกเส้นทางเธอเลี้ยวลึกเข้าไป ถนนคอนกรีตแห่งนั้นมีบ้านเรือนผู้คนอยู่ห่างออกไปเป็ระยะ
ปัง!
ณัฐวุฒิหันหลังขวับดูรอยะุบนกระจก “มันยิงเราแล้ว คุณหมอบลง พยายามจอดข้างทาง”
ณัฐวุฒิถลกขากางเกงชักปืนสั้นอันเล็กออกมา หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ เธอไม่กล้าร้องเพราะกลัวเขาจะเสียสมาธิ
“นี่นาย จอดด้านหน้าได้ไหม?”
“ไม่ได้โล่งเกินไป หาตรงที่มีพุ่มไม้ให้ผมหลบด้วย” เขาถลกขากางเกงชักปืนสั้นอันเล็กออกมา
“ด้านหน้า ฉันเห็นแล้ว” เธอปากคอสั่น ก้มศีรษะและตั้งใจขับรถ ความกลัวทำให้มือและเท้าเริ่มเย็น
“จอดแล้วคุณหมอบรออยู่ในรถนะ ไม่ต้องลงไป เดี๋ยวผมจัดการเอง”
เอี๊ยด...!
พอรถของเธอจอด เขาก็เปิดประตูแล้วกระโจนหลบเข้าไปในพุ่มไม้
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนกระหน่ำมาจากรถคันข้างหลังที่จอดอยู่ห่างรถของน้ำฟ้าเพียงสิบเมตร หญิงสาวสไลด์เบาะคนขับให้ถอยเล็กน้อยแล้วหมอบลง เธอไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นมองดูเหตุการณ์
เสียงปืนเงียบลง มีเสียงพลั่กๆ ดังขึ้นเป็ระยะๆ น้ำฟ้าตัวสั่นเธอภาวนาให้ณัฐวุฒิรอดพ้นจากะุปืนของฝ่ายที่ไล่ตาม
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“คุณฟ้า เปิดประตูรถได้แล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”
น้ำฟ้าได้ยินเสียงเขาอยู่ตรงกระจกใกล้ๆ ก็รีบเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหน้าของเขาก็ตะลึง เืตรงหน้าผากเขาไหลลงมาตามแนวข้างแก้ม เธอพยักหน้าหงึกหงัก ปลดล็อคประตูรถ
ณัฐวุฒิรีบเข้ามานั่ง เธอออกรถอย่างรวดเร็ว ดีที่ไม่ได้ดับเครื่องไว้เพราะหากเขาพลาดท่าเสียทีเธอก็กะจะขับรถไปเรียกคนมาช่วยเหลือ เธอขับรถหลบหลีกออกตามเส้นทางที่เขาบอก พอหลบมาได้ไกลเขาจึงพิงหลังกับเบาะรถ
“พ้นแล้วใช่ไหม?”
“ใช่ ไม่มีคนตามมาแล้ว”
“นายถูกยิงเหรอ?”
“ไม่ พวกมันเอาไม้มาฟาด แต่ไม่เป็ไร แค่หัวแตกนิดหน่อย”
“ไปโรงพยาบาลไหม?”
“ไม่เป็ไร คืนนี้ผมคงกลับคอนโดไม่ได้”
“งั้นนายจะไปนอนที่ไหนล่ะ?”
“หารีสอร์ทเล็กๆ แถวนี้ก็แล้วกัน”
น้ำฟ้าเพิ่งสังเกตว่าเธอขับรถหนีมาจนถึงชานเมือง ถนนแถวนั้นมีบ้านเรือนอยู่ห่างกัน ณัฐวุฒิชี้ให้เธอเลี้ยวเข้าซอยด้านหน้าที่มีป้ายรีสอร์ทอยู่หลายแห่ง เธอขับรถแวะร้านยาข้างทางลงไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลแล้วมุ่งหน้าเข้าไปเกือบสุดซอยเลือกเอารีสอร์ทเล็กๆ ที่เป็บ้านหลังน้อยมีที่จอดรถอยู่ติดห้องพัก
ชายหนุ่มใช้ที่ปิดแผลแผ่นใหญ่แปะเอาไว้ น้ำฟ้าเปิดท้ายรถหิ้วเอากระเป๋าสำรองที่มีเสื้อผ้าและของใช้ที่เธอเตรียมไว้เผื่อข้างคืนข้างนอกออกมา
“นายปวดหัวไหม? ฉันซื้อยาแก้ปวดมาด้วยนะ”
“แค่มึนนิดหน่อย นอนพักเดี๋ยวก็หาย” เขาหยิบหมอนขึ้นมาวางชันไว้แล้วเอนหลังหลับตา
“นายคงเคยเจอเื่แบบนี้มาบ่อยสินะ ดูไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด แต่ฉันใจนฉี่จะราดอยู่แล้ว ฉันขอถอนตัวไม่ยุ่งกับเื่นี้ได้ไหม?”
เขาลืมตาขึ้น ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ทันแล้ว น้ำฟ้า ั้แ่เธอบุกเข้าห้องคุณธนาคืนนั้น เธอก็ต้องรับผิดชอบช่วยงานฉันจนกว่าจะมีหลักฐานในการจับกุมลุงของเธอเข้าคุก”
“แต่ฉันไม่ได้คิดจะฆ่าจะแกงพี่นานะ ทำไมฉันต้องยุ่งเื่เสี่ยงตายด้วย?” หน้าตาน้ำฟ้าดูหวาดกลัวจริงๆ ทีแรกที่เขาบอกให้เธอช่วยสืบเื่ลุงสายน้ำ เธอไม่ได้รู้ว่าเื่ราวมันน่ากลัวขนาดนี้
ณัฐวุฒิยิ้มเหี้ยมเกรียม “เพราะตอนนี้คุณเป็คนของผม”
***********
96
