มีนาตื่นขึ้นจากเสียงบางอย่างคล้ายของแข็งกระทบพื้นเบา ๆ เธอลืมตาช้า แสงจางจากหน้าต่างลอดเข้ามาเป็เส้นฝุ่น ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจตัวเอง ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นนั่ง หัวตื้อเหมือนคนไม่ได้หลับ ความทรงจำเมื่อคืนกลับมาทีละ่ ไฟดับ โทรศัพท์ก็ดับ เงาที่เห็นในประตูห้องน้ำ เธอส่ายหัวแรง ๆ เพื่อหยุดภาพพวกนั้น มือคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะ กดปุ่มเปิดซ้ำหลายครั้งเครื่องเย็นเหมือนถูกทิ้งในน้ำ
มีนาหันไปมองรอบห้อง บนพื้นข้างเตียงมีเศษเล็ก ๆ กระจายอยู่ แวววาวเหมือนกระจก เธอค่อย ๆ โน้มตัวลง เก็บขึ้นมาดูทีละชิ้น เศษแผ่นบาง ขอบคมเย็น สะท้อนแสงสีน้ำตาลจากผ้าม่าน เธอสังเกตเห็นรอยนิ้วมือเล็ก ๆ ติดอยู่บนผิว เมื่อคืนกระจกห้องน้ำก็ยังดีอยู่…
เธอคิดในใจขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้มันมาจากไหน กลิ่นคาวเหล็กลอยแตะจมูก เธอยกนิ้วขึ้นดมกลิ่นน้ำชื้นแรงเหมือนกลิ่นสนิม มีนาลุกขึ้นยืน สายตาเหลือบไปทางประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท แสงจากนอกห้องพาดเข้ามาหยุดตรงช่องว่างใต้ประตู ในเงาแสงนั้นเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวช้า ๆ ไม่ชัดว่าเป็เงาคนหรือเงาผ้าพลิ้ว เธอหยุดหายใจ ฟังอยู่เกือบครึ่งนาที ไม่มีเสียงน้ำ ไม่มีเสียงฝีเท้ามีแต่ความนิ่ง เธอถอยกลับไปที่เตียง นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นจนแสงจากหน้าต่างเริ่มแรงขึ้น
ใกล้เวลาเริ่มงามเต็มที ไฟยังไม่กลับมา เธออยากล้างหน้าแต่ไม่กล้าเปิดประตูห้องน้ำ สุดท้ายตัดสินใจใช้ถังน้ำสำรองที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องแทน เธอเปิดฝาถัง กลิ่นอับค้างในน้ำแตะขึ้นจมูก น้ำเย็นและใส เธอก้มลงมองเห็นเงาหน้าในผิวน้ำสั่นเล็กน้อย มือคว้าแก้วพลาสติกตักน้ำขึ้นล้างหน้า วักแรกเย็นจนขนลุก วักที่สองเธอเงยหน้า แล้วชะงักในผิวน้ำที่เหลือ เงาหน้า “หันมามอง” ก่อนที่เธอจะขยับจริง
หัวใจเต้นแรงในอก เธอค่อย ๆ ขยับตัวถอย ตาไม่ละจากน้ำในถัง ผิวน้ำกลับนิ่งเหมือนเดิม สะท้อนหน้าเธอในท่าก้มมองตรง ไม่มีการเคลื่อนไหวผิดจังหวะอีก มีนาไม่แน่ใจว่าเห็นจริงหรือแค่เพลีย มือเธอสั่นเล็กน้อย น้ำหยดจากคางลงพื้นเป็จุด ๆ
เธอยกผ้าขนหนูซับหน้า ขณะเช็ดเธอเหลือบเห็นเศษกระจกที่เก็บไว้ยังวางอยู่บนโต๊ะ แสงเช้าส่องต้อง เศษนั้นสะท้อนเงาห้องกลับมาคนละทิศ ในเงานั้น “ประตูห้องน้ำเปิดอยู่” เธอหันไปดูจริง ๆ ประตูยังปิดแน่นเหมือนเดิม กล้ามเนื้อรอบต้นคอเกร็งจนชา เธอกลืนน้ำลายพยายามตั้งสติ
เธอยกผ้าขนหนูซับหน้า ขณะเสียงบางอย่างดังขึ้นจากในห้องน้ำ เหมือนน้ำหยดใส่พื้นเพียงครั้งเดียวแต่เธอแน่ใจว่าได้ยิน มีนาเดินถอยจนหลังชนผนัง ไม่กล้ามองไปทางนั้นอีก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดปุ่มเปิดหน้าจอยังดำ เธอวางมันลงบนโต๊ะก้มมองเศษกระจก ตอนนี้เศษหนึ่งในนั้นสะท้อน “มือของใครบางคน” ที่แตะประตูห้องน้ำจากด้านใน
เธอหลับตาแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามไม่คิดอะไรต่อ อาจเป็แค่แสงตกกระทบ อาจเป็ภาพหลอนจากการอดนอน แต่ในหัวมีเสียงหนึ่งกระซิบแ่เหมือนลอยมาจากในน้ำ “…เห็นแล้วใช่ไหม…” เธอเงยหน้าอีกครั้ง แสงจากหน้าต่างหายไปครึ่งหนึ่งเพราะเมฆบดบัง ในเงามืดนั้น เธอมองเห็นรอยไอน้ำจาง ๆ ปรากฏบนบานประตูห้องน้ำ เป็รอยนิ้วมือห้าปลายนิ้วลากลงช้า ๆ จากด้านใน
เสียงโทรศัพท์ออฟฟิศดังขึ้นต่อเนื่อง มีนานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ไฟนีออนเหนือหัวสว่างจนปวดตา แสงสะท้อนบนโต๊ะเรียบเหมือนผิวน้ำ เธอมาทำงานสายกว่าปกติไปเกือบชั่วโมง
เพื่อนร่วมงานโต๊ะข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นมอง “เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ หน้าแกซีดมากเลย”
มีนาเงยหน้าขึ้น ยิ้มจาง “นิดหน่อย... ไฟที่ห้องดับทั้งคืน”
เพื่อนหัวเราะ “ตึกเก่าใช่มั้ย แกอยู่ตรงนั้นต้องชินกับไฟดับบ่อยแน่ ๆ” เธอไม่ตอบแค่ฝืนยิ้มก่อนก้มพิมพ์เอกสารต่อ
เสียงคีย์บอร์ดดังสม่ำเสมอ แต่หลังจากพิมพ์ได้ไม่ถึงสิบแถว เธอรู้สึกแปลก มือซ้ายเริ่มสั่นตอนแรกนิดเดียว เหมือนกล้ามเนื้อเกร็งเพราะนั่งนาน เธอหยุดพิมพ์ใช้มือขวากดข้อมือซ้ายไว้ สั่นแรงขึ้นอีก นิ้วเรียวยกขึ้นเองช้า ๆ เหมือนมีใครจับให้ขยับ
“หยุด...” เธอพึมพำเบา ๆ
ไม่มีผลมือยังขยับเอง ปลายนิ้วเย็นจนรู้สึกเหมือนแช่น้ำแข็ง เธอกัดฟันแน่น พยายามบังคับมือสั่นต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หยุดลงเอง
เพื่อนโต๊ะตรงข้ามชะโงกมาดู “แกโอเคไหม เหมือนมือแกกระตุกเมื่อกี้”
“แค่ชา... นั่งนานไปมั้ง” เธอฝืนตอบ ยกมือขึ้นบีบ ๆ ให้ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ภายใน เธอรู้ว่าความรู้สึกในแขนมันแปลก เหมือนแรงจากข้างใน “ไม่ใช่ของเธอ”
มีนาเดินเข้าห้องน้ำออฟฟิศทันทีหลังพักเที่ยง ห้องน้ำหญิงชั้นเดียวกับออฟฟิศ เสียงน้ำหยดจากก๊อกดังเป็จังหวะ เธอยืนหน้ากระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างมือ แสงจากหลอดไฟขาวจัด สะท้อนจนเห็นรูขุมขนชัด มือซ้ายเริ่มสั่นอีกครั้ง เธอยกมันขึ้นตรงหน้าในระดับอก เหมือนทดลอง ภาพสะท้อนในกระจกนิ่งสนิท เธอขยับนิ้วซ้ายหนึ่งครั้งภาพในกระจกไม่ขยับตาม
มีนาขมวดคิ้ว เธอลองขยับแรงขึ้นยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ ในกระจก แขนยังอยู่ข้างลำตัวแต่พอเธอหยุดขยับ ภาพสะท้อนกลับ “ยกแขนขึ้น” ช้า ๆ แล้วค้างไว้ หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินชัดในหู เหงื่อเย็นซึมออกจากหลังคอ เธอยกมือขวาจะจับแขนซ้าย แต่ภาพในกระจกกลับ “ยิ้ม” รอยยิ้มเล็ก ๆ เหมือนเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิด มีนาก้าวถอยครึ่งก้าว ภาพในกระจกยังนิ่ง แขนค้างอยู่ในท่าเดิม เธอกะพริบตาแรง ๆ ครั้งหนึ่ง ภาพในกระจกก็กลับสู่ปกติ ทุกอย่างตรงกันอีกครั้ง
เธอหายใจแรง มือทั้งสองข้างวางบนขอบอ่าง น้ำเย็นไหลจากก๊อก เสียงดังกลบความเงียบ เธอมองภาพตัวเองอีกครั้ง หน้าซีด ดวงตาเบ้าลึกลงกว่าปกติ
“ไม่หลับอีกแล้วแน่คืนนี้...” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ
ขณะเดินกลับโต๊ะ เพื่อนร่วมงานหันมาทัก
“มีนา เมื่อกี้เดินผ่านหน้าโต๊ะทำไมไม่ตอบล่ะ เรียกตั้งสองครั้ง”
เธอชะงัก “เมื่อกี้?”
“ก็แค่ห้านาทีที่แล้วเอง แกเดินผ่านไปทางห้องพัสดุ นี่เพิ่งกลับมาหรือยังไง?” มีนาหันไปทางโถงทางเดิน เงาจากหลอดไฟกะพริบเบา ๆ แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
“ฉันอยู่ในห้องน้ำตลอดเลย...” เธอตอบเสียงแ่
เพื่อนหัวเราะ “งั้นแปลว่าฉันตาฝาดสินะ”
มีนาไม่พูดต่อ เธอนั่งลงที่โต๊ะมือซ้ายสั่นอีกครั้ง ความเย็นแล่นขึ้นถึงหัวไหล่ บนจอมอนิเตอร์ที่สะท้อนหน้าเธอกลับมา เงาในนั้น “ไม่ได้สั่น” เลยแม้แต่นิดเดียว
แดดเย็นลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบ ๆ เข้ามาเป็เส้นฝุ่นลอยนิ่งกลางห้อง มีนาเปิดประตูเข้ามาช้า ๆ หลังเลิกงาน เสียงรองเท้ากระทบพื้นเบา อากาศอืดหนืด พัดลมตั้งพื้นยังอยู่ที่เดิม
เธอมองมันเพียงแวบเดียว แล้วเดินไปวางกระเป๋าบนเตียง แขนซ้ายชา รู้สึกหนักเหมือนของคนอื่นั้แ่บ่ายยังไม่หาย ััมันเหมือนไม่ใช่ของตัวเองอีกแล้ว เธอถอดนาฬิกาออกลูบแขนช้า ๆ ผิวเย็นกว่าข้างขวาชัดเจน
ในหัวมีเสียงหนึ่งลอยขึ้น ‘มันอาจไม่อยู่แล้ว...’ มีนากัดริมฝีปากแน่น เธอไม่รู้ว่าคิดเองหรือได้ยินจริง แต่ความกลัวเมื่อคืนยังอยู่ตรงนั้น เหมือนเงาติดหลัง เธอมองไปที่ประตูห้องน้ำ เหมือนปกติทุกอย่าง เธอเดินเข้าไปช้า ๆ มือแตะลูกบิด ลมหายใจเริ่มสั้นเมื่อเปิดเข้าไป กลิ่นชื้นเฉพาะตัวของห้องน้ำก็ลอยขึ้นทันที
กระจกบานเดิมยังอยู่ รอยขีดเฉียงตรงมุมล่างขวาเหมือนเดิม ไม่มีรอยแตก ไม่มีรอยน้ำใหม่ เธอมองมันนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะคว้าผ้าคลุมเตียงผืนหนึ่งมาถือไว้
“พอแล้ว...” เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอยกผ้าคลุมขึ้น ค่อย ๆ กาง ปลายผ้าััขอบกระจกเย็นเฉียบ รู้สึกถึงไอน้ำบาง ๆ ที่ผิวกระจก ผ้าผืนหนาปิดเต็มบาน เธอกดชายผ้าแนบไว้ให้แน่น สีเทาหม่นของผ้ากลืนกับแสงเย็นในห้องพอดี เธอถอยหลังหนึ่งก้าว ถอนหายใจแรง รู้สึกเบาในอกเล็กน้อยเหมือนปิดาแไว้สำเร็จ
มีนาเดินกลับมาที่เตียง นั่งลงหัวยังหนักเหมือนมีของกดไว้ตรงท้ายทอย เธอเอามือกุมขมับ สูดลมหายใจลึก เธอมองไปรอบห้องอีกครั้ง ทุกอย่างนิ่งไม่มีอะไรผิดปกติเช่นเคย ผ้าคลุมยังอยู่บานกระจก ปิดสนิท เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูหน้าจอที่ยังดับ ไม่มีแสง ไม่มีแบตเตอรี่ เธอวางมันลงแล้วเอนตัวพิงผนังหลับตา เงียบไปเพียงไม่กี่วินาที
เสียงบางอย่างดัง “ฟึบ” เหมือนผ้าสะบัด เธอลืมตาขึ้น หันไปทางห้องน้ำโดยอัตโนมัติ บานประตูเปิดอ้าเล็กน้อย ผ้าคลุมหายไป มีนาชะงักค้าง สายตากวาดหาทั่วพื้น ไม่มีผ้า ไม่มีร่องรอย เธอลุกขึ้น เดินไปที่หน้าประตูอย่างระวัง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู ในกระจก... ไม่มีเธอ มีแต่ภาพ “ห้อง” ที่เห็นจากมุมตรงข้าม และตรงกลาง เงาร่างหนึ่งกำลังถือผ้าผืนนั้นไว้ในมือ
เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เงาในกระจกยังยืนอยู่ที่เดิม ถือผ้าผืนเทาแน่น มีนาขยับปากแต่พูดไม่ออก เธอเห็นนิ้วในเงากำแน่นขึ้นทีละนิด แล้วค่อย ๆ คลี่ผ้าออก ผ้าคลุมกางออกเต็มมือ ภาพสะท้อนยกมันขึ้นระดับอก แล้ว “ปล่อย” ลงอย่างช้า ๆ
ผ้าตกลงพื้นฝั่งนั้นเงียบสนิท แต่พื้นฝั่งนี้ไม่มีอะไรตก เธอก้าวเข้าไปใกล้ ขอบกระจกเย็นเฉียบจนััได้จากระยะหนึ่งฟุต
“คืนมานะ...” เธอพูดเบา ๆ เหมือนขอของในกระจก ภาพสะท้อนยังคงก้มมองผ้าที่พื้นฝั่งมัน ก่อนเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ ตาตรงกับเธอ มีนาถอยหลังหนึ่งก้าว ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอสังเกตเห็นบางอย่าง พื้นฝั่งในกระจกมีเงาผ้ากองอยู่ แต่ไม่มี “เงาของเธอ” อยู่เลย
เธอยกมือแตะกระจก เย็นเหมือนน้ำแข็ง ัันั้นแข็งแน่นเหมือนผนัง แต่ลึกข้างในรู้สึกเหมือนมัน “ขยับได้” เธอลองก้มมองผ้าฝั่งนั้นอีกครั้ง เงาในกระจกค่อย ๆ ยื่นมือไปจับมันใหม่ แล้วดึงหายเข้าไปในเงามืดของตัวเอง ผ้าผืนนั้นหายไปจากทั้งสองฝั่ง
มีนายืนนิ่งอยู่หน้ากระจก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เธอยังมองอยู่แม้ไม่มีอะไรเหลือบนผิวกระจกแล้ว เงาของเธอในนั้นกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วของเงา “เปียก”
เธอถอยออกมาช้า ๆ ปิดประตูห้องน้ำอย่างเงียบ พิงหลังกับบานไม้ หายใจไม่ทั่วท้องในหัวว่างเปล่า
มีเพียงคำเดียวหมุนซ้ำ ‘ผ้ามันอยู่ในนั้น...’
เสียงหยดน้ำหนึ่งหยดดังจากข้างหลัง ตามด้วยกลิ่นชื้นคุ้นเคย มีนาหลับตาแน่นไม่กล้าเปิดดูอีก
เสียงพัดลมครืดเบา ๆ ดังเป็จังหวะจากมุมห้อง มีนานอนตะแคงอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงอก ไฟในห้องปิดสนิท เหลือเพียงแสงจากถนนลอดผ่านช่องหน้าต่าง เธอหลับตาแน่นั้แ่หัวค่ำ แต่สมองกลับยังตื่น ภาพเมื่อเย็นยังวนอยู่ในหัว ผ้าคลุมที่หายไป เงาในกระจกที่ยืนอยู่ตรงนั้น มือเปียกชื้นความรู้สึกเหมือนยังมีคนอยู่ในห้องไม่หายไปไหน
เมื่อความง่วงค่อย ๆ ครอบงำ เสียงพัดลมหายไป แสงจากนอกหน้าต่างดับลง เธอไม่รู้เมื่อไหร่ พอลืมตาขึ้นอีกที ทุกอย่างรอบตัว “กลับด้าน” เตียงอยู่ฝั่งตรงข้าม หน้าต่างอยู่ทางซ้าย โต๊ะที่เคยอยู่ข้างประตูย้ายมาอยู่ปลายเท้า ทุกอย่างเหมือนเดิมทุกชิ้น แต่สลับข้างราวกับห้องนี้ถูกพลิก
อากาศเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง มีนาเริ่มเข้าใจว่ากำลังฝัน แต่ทุกััจริงเกินกว่าจะเป็ฝัน กลิ่นความเย็นของพื้นใต้เท้า เสียงหายใจตัวเอง เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเฉียบเดินไปทางห้องน้ำ
ประตูเปิดค้างอยู่ แสงสลัวจากด้านในทำให้เห็นกระจกบานใหญ่สะท้อนเธอทั้งตัว แต่ในนั้น “ไม่มีเงาห้องจริง” มีเพียงความมืดสนิท เหมือนกระจกบานนั้นเป็ผิวน้ำสีดำ เธอยืนมองอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าควรเข้าใกล้ไหม มือเย็นจนรู้สึกถึงชีพจรช้า ๆ ใต้ผิว
แล้วบางอย่างขยับในกระจก ร่างของ “มีนาอีกคน” ปรากฏขึ้นจากความมืด ค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้ จนเห็นใบหน้าชัด ผมยาวพอ ๆ กัน เสื้อที่ใส่เหมือนวันก่อน แต่สีผิวฝั่งนั้นซีดกว่าเล็กน้อย ดวงตาดูใสผิดปกติ และที่มุมปาก ยิ้มจางเหมือนในคืนแรกที่ทุกอย่างเริ่มต้น
มีนาในฝันพยายามพูด แต่ไม่มีเสียงออก เธออ้าปากเต็มแรง เรียก “ใคร” ออกไป แต่ในอากาศไม่มีเสียง มีเพียงเสียงหัวใจที่ดังในอก อีกฝั่งกลับขยับริมฝีปากได้ชัด คำที่เปล่งออกมาเบาแต่เธอได้ยินชัดเจนในหัว
“อยู่ที่นี่สงบกว่านะ...” เสียงนั้นนุ่ม ลึก เหมือนพูดจากด้านในตัวเอง เธอส่ายหัวถอยหลัง อีกฝั่งกลับก้าวเข้ามาใกล้ ผิวน้ำในกระจกเริ่มสั่นเป็คลื่น เสียงเบา ๆ ดังขึ้นเหมือนลมหายใจลอดผ่านน้ำ
มีนาอยากหันหนี แต่ขาไม่ขยับ เหมือนฝ่าเท้าถูกดูดติดพื้น ในกระจก ร่างอีกคนเอื้อมมือมาข้างหน้า ปลายนิ้วเกือบแตะผิวกระจก เธอกลั้นหายใจ ร่างนั้นยิ้มอีกครั้ง กว้างกว่าเดิม
กระจกเริ่มสั่นแรงขึ้น ภาพบิดเบี้ยวเหมือนของเหลว ขอบบานกระจกสั่นจนเกิดเสียงก้องในห้องน้ำ แสงในห้องเริ่มดับ วูบหนึ่งเหมือนทั้งหมดกำลังจะ “กลืนกินกัน”
มีนาเผลอะโแต่ไม่มีเสียง น้ำในกระจกกระเพื่อมแรงจนมองอะไรไม่เห็น ทันใดนั้นทุกอย่างดับวูบ
ตอนที่ 2 (1/2)
521
