คุณชายหารัก

ณ. คฤหาสน์

ตอนนี้ฉันก็กลายเป็๞คนไม่มีบ้าน ฉันพยายามหาเช่าคอนโด ที่ราคาไม่แพงมาก ก็ไม่มีเลย อีกอย่างคนที่ซื้อบ้านหลังนั้น โทรมาบอกฉันว่าให้มาขนของย้ายออกไปภายในสามวันนี้ ฉันจะไปหาห้องเช่าที่ไหนอยู่ดี เพราะมันกะทันหันเกินไป .... สงสัยว่าบ่ายนี้ ฉันลองออกไปอพาร์ทเม้นท์หรือห้องเช่าเลยดีกว่า ถ้ารอพรุ่งนี้คงไม่ทันการ

...

อพาร์ทเม้นท์ บริพัทธ์

ลองเข้าไปสอบราคาที่พักซะหน่อยดีกว่า

มีซอล: ที่นี่ยังมีห้องพักว่างไหมคะ

คนดู: ตอนนี้ห้องเต็ม น้องลองมาดูเดือนหน้านะ เป็๲นักศึกษาหรือเปล่าเรา

มีซอล: ไม่ใช่ค่ะทำงานแล้ว ขอบคุณนะคะ

ฉันคงต้องไปอีกทีนึงแล้วแหละ ที่นั่นเป็๲คอนโด เหมือนเ๽้าจะปล่อยให้เช่า ลองโทรไปถามเขาก่อนดีกว่า .... เขาบอกว่ามีคนมาอยู่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็จะสี่โมงแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงท้องฟ้ามืดแล้วด้วย ... ฉันลืมไปว่าตัวเองกลัวลิฟต์ ต้องตัดการอยู่คอนโดทิ้งไป ..หอพักน่าจะพอได้ เพราะบางแห่งก็ไม่มีลิฟต์

ณ. คฤหาสน์

ภูเมฆ: ปัน วันนี้มีซอลไปไหน

ปันปัน: วันนี้ผมยังไม่เห็นเธอเลยนะครับ

ภูเมฆ: นี่จะห้าโมงอยู่แล้ว ผมโทรไปเธอก็ไม่รับสาย

ปันปัน: เธอไม่ได้อยู่ที่ห้องพักเหรอครับ

ภูเมฆ: ไม่ได้อยู่ แถมล็อคห้องอีกต่างหาก

---

จากที่ฉันไปสำรวจสอบถามห้องเช่าบริเวณรอบๆดูแล้ว เต็มเกือบทุกที่ ... นี่ห้าโมงกว่าแล้ว ฉันรีบกลับคฤหาสน์ดีกว่า ป่านนี้ ภูเมฆธ เป็๲ห่วงฉันแย่ โทรศัทพ์มือถือดันมาแบตหมดตอนนี้ซะอีก

30 นาทีผ่านไป

ณ. คฤหาสน์

ห้องพักหายากจัง ฉันจะย้ายของจากบ้านเก่าไปไว้ที่ไหนได้ล่ะ ...

8:00 น.

ฉันรีบตื่นแต่เช้า ออกมาหาห้องพัก ให้ทันเวลาย้ายของออกมาจากบ้านหลังนั้น ฉันหาห้องพักแถวตลาด ใกล้กับร้านกาแฟ ...

ฉันลองเข้าไปถามมาแล้ว เขาบอกว่าอยู่ชั้น 6 ต้องขึ้นลิฟต์ , ถ้าเป็๲ชั้นสองยังพอมีห้องว่างอยู่ แต่ราคาสูงกว่า เพราะมีแอร์ เป็๲ห้องกระจกคล้ายคอนโด ฉันเลยบอกเขาไปว่า พร้อมย้ายของเข้ามาอยู่ค่ะ

เ๯้าของ : จ่ายล่วงหน้ามา 9,000 บาท

มีซอล: ค่ะ ฉันจะย้ายของเข้ามาวันนี้นะคะ

เ๯้าของ : ได้เลย

เรียบร้อยแล้ว ฉันโทรจ้างรถกระบะ ที่รับขนของย้ายบ้าน ไว้เรียบร้อย ..

12:00 น.

ตอนนี้ฉันกับพี่พนักงาน ช่วยกันขนของขึ้นไปไว้ข้างบน ฉันบอกพี่เขาหมดแล้วว่าวางไว้ตรงไหนบ้าง .. กว่าจะเสร็จทุกอย่างล่อเข้าไปสี่โมงกว่าแล้ว ฉันต้องรีบกลับคฤหาสน์ ไม่งั้นภูเมฆ โกรธฉันแน่ ... เวลานี้ทีไรอากาศเริ่มเย็นลงทุกที วันนี้ฉันไม่ได้ใส่เสื้อแขนขาวมาด้วยสินะ

---

17:00 น.

ณ . คฤหาสน์

ในระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินกลับเข้าห้องพัก .. ภูเมฆ มาดักรอฉันบริเวณโต๊ะกินข้าว

ภูเมฆ: มีซอลเธอไปไหนมา

มีซอล: ฉันออกไปหาเพื่อนมาค่ะ

ภูเมฆ: ออกไปกับเพื่อน ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะ ปล่อยให้ฉันเป็๞ห่วงเธอ นี่ถ้าเธอมากลับมาช้ากว่านี้ฉันออกไปตามหาแล้วนะ

มีซอล: ฉันขอโทษนะคะ

ภูเมฆ : เธอไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม

มีซอล : ไม่มีค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ

ปัญหาเ๹ื่๪๫บ้าน และบ้านที่ต่างจังหวัดของยายก็จะโดนยึดอีกเช่นกัน เงินที่ขายบ้านหลังนี้ยายต้องเอาไปใช้หนี้ค่าที่ดินก่อน ปัญหาฉันต้องแก้ปัญหาให้เรียบร้อย จึงไม่สามาถบอกใครได้

6:30 น.

ฉันมารอภูเมฆ ที่โต๊ะอาหารเหมือนกับคนอื่นๆ เช้านี้เขาไม่คุยกับฉันเลย ได้แค่มองหน้าฉันแล้วไม่พูดอะไร เขาหันไปพูดกับปันปัน แค่นั้นแล้วเขาก็เดินขึ้นห้องเขาไป ...

มีซอล: ป้าคะ พอมียาลดไข้ไหมคะ

ป้าม่อน: คุณไม่สบายอีกแล้วเหรอคะ

มีซอล: เมื่อวานไปเจออากาศเย็นมาค่ะ เลยไม่สบายนิดหน่อยค่ะ

ป้าม่อน: เดี๋ยวดูให้นะคะ

ป้าม่อน: คุณคะ ยาหมดค่ะ หลายวันมานี้แม่บ้านไม่สบายกันเยอะ ทำให้ยาหมดเร็ว

มีซอล: ไม่เป็๞ไรค่ะ ฉันไปนอนพักซะหน่อยคงหายค่ะ

---

12:00 น.

ภูเมฆ

ผมโกรธเธอจริงๆนะครับ ไปไหนมาไหนไม่บอกกันเลย ผมเป็๞ห่วงเธอแทบแย่ แต่เธอกลับบอกว่าไปหาเพื่อน เธอไปหาเพื่อนที่ไหนกัน แล้วทำไมเธอถึงหน้าตาเครียดขนาดนั้น ด้วยความโกรธทำให้วันนี้ผมไม่คุยกับเธอเลย แล้วก็ไม่ได้เรียกใช้งานเธออีกต่างหาก

ภูเมฆ : วันนี้มีอะไรให้ผมกินบ้างครับ

ป้าม่อน: วันนี้มีเป็๞ Breakfas ค่ะ คุณภูเมฆ จะรับไหมคะ

ภูเมฆ : ได้ครับ เอาไปเสิร์ฟผมที่ห้องหน่อยนะครับ ผมมีงานต้องเคลียร์นิดหน่อย

ป้าม่อน: ได้ค่ะ คุณชาย จะรับน้ำเป็๞ กาแฟ หรือ นมคะ

ภูเมฆ : ผมขอกาแฟดำแล้วกันครับ

ป้าม่อน: รอสักครู่นะคะ ป้าจะเอาขึ้นไปเสิร์ฟให้ค่ะ

ภูเมฆ : ขอบคุณครับ

---

14:00 น.

เนื่องจากอาการไข้ไม่ดีขึ้น ทำให้ฉันต้องออกมาจากห้องพัก ฉันจะให้ปันปัน พาออกไปซื้อยาลดไข้ซะหน่อย ไม่งั้นฉันได้ตายคาห้องพักแน่ๆ แต่เอ๊ะ ..ปันปัน น่าจะไม่อยู่ งั้นไม่รอที่โซฟาห้องนั่งเล่นแล้วกัน

(ฉันของีบตรงนี้แล้วกันนะ)

ป้าม่อน: คุณคะ ปันปันมาแล้วค่ะ

มีซอล: ขอบคุณนะคะป้าม่อน

ป้าม่อน: ให้ป้าเรียกคุณชายไหมคะ คุณตัวร้อนขนาดนี้ จะออกไปกับนายปันได้ยังไงคะ

มีซอล: คงแค่ฝากนายปัน ไปซื้อค่ะ ป้าอย่าบอกคุณชายนะคะ

ปันปันมาพอดี

มีซอล: ปัน รบกวนนายออกไปซื้อยาลดไข้ให้ฉันหน่อยได้ไหม

ปันปัน: นี่มันกี่โมงแล้วครับ

มีซอล: ร้านขายแถวนี้ไม่มีเหรอ

ปันปัน: มีครับ ร้านยาแถวขายถึงแค่บ่ายสองโมงครับ

มีซอล: งั้นไม่เป็๲ไร ขอบคุณนะ

ปันปัน: ให้คุณชายพาไปหาหมอสิครับ

มีซอล: ฉันกลับห้องพักก่อนนะ

ปันปัน: ป้า เธอเป็๞อะไรอ่ะ

ป้าม่อน: คงงอนกันอยู่ล่ะมั้ง

---

มีซอล: ฉันกลับมาที่ห้องพักรื้อกระเป๋าดู พอมียาลดไข้อยู่บ้าง ฉันเลยกินลงไปให้ไข้ลด กลายเป็๲ว่าไข้ไม่ลดลงเลย ทำไงดีล่ะ หรือว่าไปขึ้นไปหาเขาดีไหม .... ไม่เอาดีกว่า เ๱ื่๵๹แค่นี้ฉันมาโกรธฉัน....