ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ
วิลล์ค่อย ๆลืมตาตื่นขึ้นมา ซึ่งกว่าจะได้สติเต็มที่ก็เกือบจะล่วงเข้าสู่่เที่ยงวันแล้วอาจเป็เพราะเมื่อวานเป็วันเปิดร้านอาหารวันแรกความกังวลและความเกร็งที่สะสมไว้ทั้งวันจึงทำให้ร่างกายของเธอปวดเมื่อยเล็กน้อย
หลังจากนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหญิงสาวก็ฝืนลุกขึ้นไปทำกิจวัตรประจำวันตามปกติและใช้เวลาไม่นานนักก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
รูมิที่เห็นว่าหญิงสาวกลับมาสดชื่นและตื่นตัวจากอาการงัวเงียจึงได้รายงานสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเครือข่ายดวงดาวออกมา
“มีดราม่าเล็ก ๆเกี่ยวกับวิลล์เกิดขึ้นเมื่อคืนจนถึงตอนนี้นะ” รูมิกล่าว
“หืมดราม่าอะไรอีกล่ะ?” วิลล์ที่กำลังสดใสขมวดคิ้วเข้าหากัน
“ก็เื่ที่วิลล์เปิดร้านขายอาหารแต่จำกัดจำนวนสั่งซื้อและยังเลือกเมนูอาหารได้แค่เพียงเมนูเดียวยังไงล่ะ”
“ตอนอยู่ในร้านไม่เห็นมีลูกค้าคนไหนพูดเื่นี้ออกมาเลยนะ?”ยิ้มพลางส่ายหน้า
เมื่อวิลล์ลงมาจากห้องพักเธอก็พบกับทารินและลีน่าที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
เอลฟ์ทั้งสองคนกล่าวทักทายแล้วพูดเข้าประเด็นว่า
“เห็นดราม่าของเธอหรือยัง?”ลีน่าถาม
“ท่าทางสบาย ๆแบบนี้ รูมิคงแจ้งเธอแล้วสินะ”ทารินยิ้มมุมปาก
“อืม...เื่เล็ก ๆน่ะ อย่าไปสนใจเลย”
มีดราม่าเล็ก ๆเกิดขึ้นในโลกออนไลน์ ที่หัวข้อข่าวดราม่าพูดถึงสตรีมเมอร์หมวดหมู่อาหารคนหนึ่งที่พึ่งเปิดร้านขายอาหารวันแรก
หัวข้อดังกล่าวโพสต์ถึงการจำกัดสิทธิ์จำนวนการสั่งซื้อและโอกาสในการเลือกซื้ออาหาร
‘ถ้าจะขายแค่ไม่กี่ที่ต่อวัน!ก็อย่าขายเลยจะดีกว่า!’
‘แปลกนะ!คนเขาก็แจ้งเื่จำกัดสิทธิ์ไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนโยงเื่ให้เกิดดราม่าได้’
‘เห็นใจทั้งสองฝ่ายนะได้ข่าวว่าคนรอต่อคิวยาวมากเลย แต่ก็ต้องเข้าใจว่ามีคนทำอาหารแค่คนเดียว’
‘สตรีมเมอร์คนนั้นก็เปิดเผยวัตถุดิบและวิธีทำให้ดูในไลฟ์สตรีมแล้วนี่!ทำเองก็ได้ แล้วค่อยเอารสชาติไปเปรียบเทียบกับคลิปวิดีโอเมนูนั้น’
มีคอมเมนต์ที่สนับสนุนและคอมเมนต์ที่พยายามลดความน่าเชื่อถือของวิลล์ลง
ทว่าตัวต้นเื่กับไม่ได้สนใจหรือใส่ใจอะไรมากมายนัก
“วิลล์อัปโหลดคลิปวิดีโอวิธีการทำผัดกะเพราลงในช่องแล้วนะคะ”วิลล์โพสต์ข้อความสั้น ๆ พร้อมกับรูมิที่อัปโหลดคลิปวิดีโอลงช่องวิลล์หิวแล้ว
ปิดอุปกรณ์สื่อสารและมานั่งกินอาหารพร้อมกับสนทนากับเอลฟ์ทั้งสองคน
“พวกเรามีภารกิจให้เข้าไปปฏิบัติงานในป่าธาโลเรนอีกแล้วนะสนใจไปด้วยกันอีกไหม?” ทารินกล่าว
“แต่ครั้งนี้เป็ป่าชั้นกลางนะ!”ลีน่ากล่าวเสริม
“ไปอยู่แล้ว”ทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “จำที่ฉันพูดเมื่อคืนได้ไหมเื่ที่ฉันจะเปลี่ยนสถานที่ขายอาหารทุกครั้งน่ะ”
“อืม!”เอลฟ์ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับ
“ฉันอยากได้ยานพาหนะที่ดีๆ หน่อย เอาแบบที่คล่องตัว ใช้เดินทางในเมืองและนอกเมืองได้สะดวก ถ้าจะให้ดีเอาที่สามารถใช้ในป่าได้ด้วย” วิลล์อธิบาย
“รายละเอียดเยอะเหมือนกันนะ”ทารินกล่าวแซว “อยากได้แบบไหนล่ะ ขนาดเล็กหรือใหญ่ หรือแบบ...”
เอลฟ์ทั้งสองคนผลัดกันแนะนำยานพาหนะประเภทต่างๆ ให้วิลล์ได้เลือกและรู้จัก
ในยุคดวงดาวที่เทคโนโลยีก้าวหน้าไปไกลยานพาหนะทุกชนิดต่างสามารถบินได้อย่างง่ายดาย ทว่า รถที่ใช้ล้อวิ่งก็ยังคงมีอยู่และบางเมืองยังคงสร้างถนนไว้ สำหรับการสัญจรของรถปกติที่ไม่ใช่รถบิน
ขณะเดียวกันบางเมืองก็ออกแบบถนนสำหรับการเดินเท้าและการใช้ยานพาหนะขนาดเล็กโดยเฉพาะ
ยานพาหนะในโลกยุคนี้มีหลากหลายประเภท รูปแบบ ขนาด ไปจนถึงน้ำหนักและระบบการทำงานที่แตกต่างกันออกไปลูกเล่นมากมายถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการใช้งานที่หลากหลาย และแน่นอนว่าราคาเองก็มีให้เลือกั้แ่ย่อมเยาไปจนถึงสูงลิบให้วิลล์ต้องตัดสินใจเลือกอย่างละเอียด
“หรือไม่เธอก็เลือกซื้อสักสองสามคันก็ได้พวกเราสองคนก็มีอยู่หลายคันนะ เอาไว้ใช้ตามสถานการณ์น่ะ” ทารินพูดเสนอแนะ
วิลล์ทำตาโตเล็กน้อย“คนรวย!” กล่าวแซว “ฉันสนใจมอเตอร์ไซค์บินกับบอร์ดบินน่ะ”
มอเตอร์ไซค์บินกับบอร์ดบินเป็ยานพาหนะที่ถูกออกแบบมาให้มีความคล่องตัวที่สูงแต่ก็ต้องแลกมาด้วยที่นั่งที่สามารถโดยสารได้แค่เพียงหนึ่งถึงสองคนเท่านั้น
“เธอจะเอาไปใช้ในป่าครั้งนี้ด้วยเลยไหมล่ะ”ทารินถาม
“ได้ก็ดีนะ”ยิ้มพลางจินตนาการว่าเธอกำลังใช้ยานพาหนะทั้งสองชนิดเดินทางไปในป่า
ทารินและลีน่าพาวิลล์ไปเลือกซื้อยานพาหนะตามที่หญิงสาว้า
แม้ว่ามอเตอร์ไซค์บินกับบอร์ดบินจะเป็ยานพาหนะที่ทันสมัยแต่ราคาของมันกลับไม่สูงอย่างที่คิด
ทารินและลีน่าจับวิลล์มาฝึกซ้อมใช้ยานพาหนะที่บริเวณด้านนอกของเมือง
ก่อนที่ทั้งสองคนจะขับรถพาวิลล์กลับไปที่ยานอวกาศของเธอ
...
วิลล์กลับมาที่ยานอวกาศมาเอลราธเพื่อมาเอาชุดเสริมพลังของเธอ
เพราะว่าการเข้าป่าธาโลเรนชั้นกลางในครั้งนี้มีความอันตรายและสามารถพบเจอกับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งได้อยู่เสมอ
วิลล์สวมใส่ชุดเสริมพลังจากนั้นหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาเชื่อมต่อเข้ากับระบบของชุดก่อนจะปรับแต่งค่าการทำงานให้เข้าสู่โหมด ซ่อนตัว
ชุดเสริมพลังถูกปรับแต่งให้กระชับและเหมาะสมกับสัดส่วนร่างกายของหญิงสาวก่อนที่ฟังก์ชันซ่อนจะทำให้ชุดเสริมพลังกลมกลืนไปกับร่างกาย
หญิงสาวสวมใส่เสื้อผ้าที่เธอหมายตาเอาไว้ทับเข้าไปอีกชั้น
ชุดเสริมพลังอาจจะช่วยป้องกันและเพิ่มพลังให้กับผู้สวมใส่ทว่าก็ไม่มีใครอยากสวมใส่อยู่ตลอดเวลา เพราะมันสิ้นเปลืองพลังงานที่ใช้กับชุดรวมไปถึงความสะดวกสบายในตอนสวมใส่ชุดและตอนถอดชุดที่มีความรู้สึกที่แตกต่างกัน
มีเพียงทหารหรือผู้ที่ประจำการอยู่ในสถานที่อันตรายเท่านั้นที่จะสวมใส่ชุดเสริมพลังอยู่ตลอดเวลา
...
ภารกิจที่ต้องเข้าไปปฏิบัติงานในป่าธาโลเรนชั้นกลางในครั้งนี้เป็ภารกิจตามหาดอกไม้ชนิดหนึ่ง ที่มีชื่อว่า ‘ดอกน็อคไทรา’
ดอกน็อคไทราเป็พืชยืนต้นที่มีความสูงั้แ่ 30 - 50 เิเ มีดอกเป็สีดำรูปทรงเหมือนแตรมีกลีบดอก 9 กลีบ และมีใบเรียวยาวอยู่สามใบ
เจริญเติบโตในที่มืดและชื้นชื่นชอบแสงแดดที่เบาบางใน่เวลาใกล้เช้ามักพบเจอได้ตามสถานที่ที่มีความชื้นและเต็มไปด้วยร่มเงา
“เอาไปทำยาอาหารบำรุงแล้วก็น้ำหอมน่ะ” ลีน่ากล่าว
ดอกน็อคไทราเป็พืชที่สำคัญสำหรับเอลฟ์ที่สามารถนำไปทำยารักษาโรคนอนไม่หลับและช่วยลดอาการเครียดที่เกิดขึ้นจากอารมณ์ต่างๆ ยาดังกล่าวจะช่วยเข้าไปปรับสมดุลของร่างกาย
เพราะว่าเอลฟ์นั้นมีร่างกายที่แตกต่างจากเผ่าพันธุ์อื่นๆ ยาทั่ว ๆ ไปจึงไม่ส่งผลอะไรกับเอลฟ์
ดอกน็อคไทราไม่สามารถเพาะปลูกได้ มีเพียงภายในป่าตามธรรมชาติเท่านั้นที่สามารถพบเจอได้
“เราจะใช้ยานพาหนะของใครของมันเดินทางฝ่าป่าชั้นนอกไปก่อนเมื่อถึงเขตป่าชั้นกลางแล้วค่อยเปลี่ยนมาเดินเท้า” ทารินผู้เป็หัวหน้ากลุ่มเอ่ยกำชับ
การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของยานพาหนะสามารถสร้างความตื่นตระหนกให้กับสัตว์ต่างๆ ที่อาศัยอยู่ในป่าชั้นกลาง วิธีการเดินจึงเป็วิธีที่ดีที่สุด
“จุดหมายของพวกเราก็คือบริเวณธารน้ำตกไล่ไปจนถึงบริเวณต้นกำเนิดน้ำตก!”ทารินอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง
...
ทั้งสามคนใช้เวลาเตรียมความพร้อมอยู่1 วัน เต็ม ๆก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทางใน่เช้าและเข้าไปถึงป่าชั้นกลางใน่เวลาบ่าย
ธรรมชาติของป่าธาโลเรนชั้นกลางมีความอุดมสมบูรณ์เหนือกว่าชั้นนอกอย่างชัดเจน
ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าเรียงรายแ่าพืชพรรณหายากที่แทบไม่พบในที่อื่นกลับเติบโตให้เห็นได้ทั่วไปความอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ยังดึงดูดให้เหล่าสัตว์ร้ายใช้เป็ทั้งถิ่นอาศัยและแหล่งล่าเหยื่อชั้นเลิศเช่นกัน
การเดินทางด้วยเท้ามีทารินเป็ผู้นำทาง
ทันทีที่พบสัตว์ร้ายทารินจะส่งสัญญาณไปยังสมาชิกในกลุ่มเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะโดยไม่จำเป็
ยิ่งขยับเข้าใกล้ธารน้ำตกเท่าใดจำนวนสัตว์ร้ายที่พบเจอก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
แต่ด้วยความชื้นของผืนป่าสัตว์ที่ปรากฏก็มักเป็พวกที่ออกหากินใกล้แหล่งน้ำ
โดยธรรมชาติของ‘สัตว์ร้าย’ นั้น สามารถกินได้ทั้งพืชและสัตว์
การเดินทางของกลุ่มต้องหยุดลงเมื่อทารินสะดุดตาเข้ากับกระต่ายเขาเดียวฝูงหนึ่ง
แม้จำนวนจะไม่มากแต่กระต่ายเขาเดียวก็ถือเป็สัตว์ร้ายที่ไม่อาจมองข้ามได้ ด้วยความรวดเร็วว่องไวผสานกับเขาแหลมและกรงเล็บคมกริบ
มันเคยคร่าชีวิตผู้ที่ประมาทไปแล้วไม่น้อยหลายคนเพียงแค่คิดว่าเป็สัตว์ขนาดเล็กแต่สุดท้ายกลับต้องาเ็หรือจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเ้ากระต่ายเขาเดียวเหล่านี้
อาวุธของพวกเขาทั้งสามคนถูกนำออกมา
“ระวังเขาของมันเอาไว้ให้ดีถ้าโดนเข้าไปละก็ ได้อยู่เฝ้าที่นี่ตลอดไปเลยนะ” ทารินกล่าว
วิลล์สับสนเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
มือของหญิงสาวบีบอาวุธในมือแน่นจนรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆ ที่ส่งผ่านออกมา
“ผ่อนคลายหน่อย”ลีน่าเอื้อมมือแตะไหล่ของเธออย่างอ่อนโยนแววตาสงบนิ่งราวกับ้าถ่ายทอดความมั่นใจ“กระต่ายเขาเดียวอาจจะสร้างอันตรายให้กับพวกเราได้แต่ว่าพวกมันก็เกรงกลัวต่อศัตรูที่แข็งแกร่งเหมือนกัน”
“ขอบใจนะ”วิลล์ผ่อนคลายลง มือที่บีบอาวุธจนแน่นเริ่มคลายออก
เอลฟ์ทั้งสองคนเริ่มใช้ธนูที่อยู่ในมือโจมตีไปที่เป้าหมายอย่างแม่นยำ
ด้วยสัญชาตญาณของสัตว์ร้ายกระต่ายเขาเดียวทุกตัวจึงะโหลบหนีไปตัวละทิศทาง
วิลล์เองก็ไม่อยู่เฉยเธอตอบสนองต่อเสียงะโของกระต่ายเขาเดียวเพื่อหลีกหนีการต่อสู้กับอีกฝ่าย
“ทำดีมาก!”ลีน่ากล่าวชม
ทารินและลีน่าที่มีความเป็ห่วงและกังวลเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อเห็นวิลล์สามารถตอบสนองและหลีกเลี่ยงจุดที่อันตราย
การเคลื่อนไหวของเอลฟ์และกระต่ายเขาเดียวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
จนมีบาง่บางเวลา วิลล์ได้เผลอลดการป้องกันของตัวเองลง
สุดท้ายความประมาทก็ได้ทำให้วิลล์ต้องออกแรง
มีกระต่ายเขาเดียวตัวหนึ่งพุ่งโจมตีวิลล์ในขณะที่หญิงสาวกำลังหลุดโฟกัส
“วิลล์!!!”เสียงร้องของเอลฟ์ทั้งสองคนดังลั่นป่า โดยไม่คำนึงถึงว่า จะมีสัตว์ร้ายตัวอื่น ๆจะมาปรากฏ
วิลล์ตอบสนองต่อเสียงเรียกและกลับสู่สภาวะต่อสู้ทันที
หัวใจของหญิงสาวเต้นถี่รัวมีดที่อยู่ในมือเตรียมพร้อมที่จะโจมตีใส่เป้าหมาย
กระต่ายเขาเดียวะโพุ่งชนวิลล์อย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวทำได้แค่เพียงมองตาม
“เบี่ยงตัวหลบ!”ทารินะโ
“ฟันเลย!”ลีน่าสนับสนุน
ในหูของวิลล์ได้ยินเพียงคำว่า‘หลบเลย’ จากอีกฝ่ายเท่านั้น
‘จะหลบยังไงให้พ้นล่ะทีนี้’กล่าวในใจด้วยความสับสน
“ช่างมัน!”วิลล์หลับตาปี๋เอียงตัวหลบเล็กน้อย แล้วโจมตีไปที่กระต่ายเขาเดียวที่ใกล้จะถึงตัว
มีเสียงร้องของกระต่ายเขาเดียวดังออกมา
วิลล์ลืมตาแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ
“เก่งมากเลยเพื่อน!”ลีน่าที่เข้าประชิดตัวของวิลล์กล่าวออกมาอย่างดีอกดีใจ
ดวงตาของหญิงสาวล่องลอยและเต็มไปด้วยความฉงน
มองไปที่มีดที่อยู่ในมือขวา‘เอ๊ะ! โจมตีโดนไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมไม่มีเืล่ะ!’ กล่าวถามตัวเองในใจ
“อ๊ะ!”วิลล์อุทานออกมาพลางยกมือซ้ายขึ้นมาดู
มีร่องรอยฟกช้ำเล็กน้อยปรากฏบนหลังมือของเธอ
ทารินจัดการและขับไล่กระต่ายเขาเดียวจนสำเร็จ
เขารีบวิ่งมาสนับสนุนและยกนิ้วให้กับวิลล์“เธอแข็งแกร่งมาก! ซัดหมัดเดียวกระต่ายเขาเดียวตัวนี้แทบจอดเลยรู้ไหม!”
“เอ่อ...อืม”วิลล์ที่อยู่ในสภาพงุนงงพยักหน้าตอบรับ
“ผ่อนคลายได้แล้วพวกเราปลอดภัยแล้วล่ะ” ลีน่ากล่าว
วิลล์เริ่มมีใบหน้าที่ดีขึ้น
‘ถ้าจะออกผจญภัยจริงๆ สงสัยคงต้องให้พวกทารินกับลีน่าฝึกฝนวิธีการเอาตัวรอดให้แล้วล่ะ’กล่าวในใจด้วยแววตาที่จริงจัง
2K
