ณ เมืองหลวง ในดินแดนแคว้นลู่
ชิงชิง บุตรสาวของิเยี่ยนผู้ซึ่งเป็หัวหน้าพรรคยาจก นางและพรรคพวกหาเลี้ยงชีพด้วยการขอทานตามโรงทานและตามวัดอยู่บ่อยๆ ทำให้นางรู้จักคนมากหน้าหลายตา คนในพรรคยาจกก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน
“แย่แล้ว แย่แล้ว ชิงชิง เกิดเื่ใหญ่แล้ว” หลงกว้าน ชายหนุ่มผู้พี่วิ่งเข้ามาหาชิงชิง
“เกิดเื่อะไรขึ้นหลงกว้าน มีอะไรค่อยๆ พูด” ชิงชิงรีบถาม
“ท่านิเยี่ยนถูกคนของพรรคมารลอบทำร้าย รีบไปดูอาการพ่อเ้าเร็วเข้า” หลงกว้านพูดอย่างกระตือรือร้น
“ท่านพ่อ….” ชิงชิงใ รีบวิ่งตามหลงกว้านเพื่อไปดูอาการของพ่อ
เมื่อชิงชิงวิ่งไปถึงเตียงของพ่อ ก็เห็นท่านนอนสลบไปไม่ได้สติ นางรีบถามท่านผู้เฒ่าที่ยืนดูอาการของพ่ออยู่ก่อนแล้ว
“ท่านผู้เฒ่า ท่านพ่อเป็อย่างไรบ้างคะ มีคนไปตามหมอแล้วหรือยัง” ชิงชิงรีบถาม
“นั่นไง ท่านหมอ” ท่านผู้เฒ่าชี้ไปที่ผู้มาใหม่
“ได้โปรดช่วยชีวิตพ่อข้าด้วย ท่านหมอ” ชิงชิงรีบขอร้อง
เมื่อท่านหมอตรวจอาการเรียบร้อย ท่านก็ถึงกับส่ายหน้า และกล่าวว่า “ข้าเสียใจด้วย แม่นาง พ่อของเ้าถูกพิษร้ายแรง ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามันคือพิษอะไร ข้าจะให้พ่อของเ้าทานยาขับพิษ แต่ฤทธิ์ของยานั้นสามารถขับพิษได้บางส่วนเท่านั้น” ท่านหมอกล่าว
“แล้วต้องทำอย่างไรคะ ถึงช่วยชีวิตพ่อข้าได้ ได้โปรดบอกข้าเถิดท่านหมอ” ชิงชิงรีบถาม
“มีทางเดียว ต้องให้หมอเทวดาฉินฟงรักษาเท่านั้น แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาอยู่ที่ไหน” ท่านหมอบอกหนทาง
“ไม่เป็ไรท่านหมอ ขอบคุณท่านมากจริงๆ” ท่านผู้เฒ่ากล่าว
หมอวัยกลางคนจึงจัดยาและเดินออกไปจากห้องพักของหัวหน้าพรรค
“ทำอย่างไรดีล่ะ พวกเรายังไม่รู้เลยว่าหมอฉินฟงอยู่ที่ไหน” ชิงชิงกล่าวอย่างกังวล
“ข้ารู้ว่าหมอเทวดาอยู่ที่ไหน ไม่ต้องห่วงนะหลานชิงชิง ข้าจะนำทางให้เอง” ท่านผู้เฒ่ากล่าว
“ขอบคุณมากท่านผู้เฒ่า” ชิงชิงดีใจพร้อมกับคารวะขอบคุณผู้าุโ
ชิงชิงและหลงกว้านจึงช่วยกันประคองหัวหน้าพรรคไปนอนบนรถเข็น และเข็นท่านหัวหน้าตามท่านผู้เฒ่าไปในป่าลึกลับแห่งหนึ่ง
ทั้งสามเดินทางด้วยความเหน็ดเหนื่อย กว่าจะพาท่านหัวหน้าพรรคไปถึงกระท่อมที่ตั้งอยู่กลางป่าได้ ก็พากันหอบเป็ทิวแถว
พอชิงชิงและพรรคพวกกำลังจะเดินเข้าไป ก็พากันใ เพราะอยู่ดีๆ ก็มีจอมยุทธ์ชายท่าทางสง่างามแต่มีหน้ากากปิดบังใบหน้าะโมาดักหน้าพวกเขาไว้
“กล้าดียังไงถึงบุกรุกถึงที่นี่”
“ท่านหมอฉินฟง ข้ารู้ว่าเป็ท่าน” ท่านผู้เฒ่ากล่าว
“ข้าเลิกเป็หมอแล้ว อย่าเรียกข้าว่าหมอ”
“ได้โปรดช่วยชีวิตพ่อข้าด้วย ท่านฉินฟง” ชิงชิงรีบขอร้อง
“ข้าไม่มีความจำเป็ต้องช่วยชีวิตใคร” ฉินฟงกล่าวอย่างไร้เยื่อใย
“แต่ท่านเป็….” ชิงชิงหยุดพูดกะทันหันเพราะฉินฟงรีบพูดแทรก
“หุบปาก! ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่หมอ” ฉินฟงพูดเสียงดุ
“ข้าเคยได้ยินว่าท่านจะทำอะไรต้องมีข้อแลกเปลี่ยนใช่หรือไม่” ท่านผู้เฒ่ากล่าว
“ใช่ แต่พวกเ้าเป็เพียงยาจก ทรัพย์สมบัติก็ไม่มีนี่” ฉินฟงกล่าวอย่างดูถูก
“นี่เป็ขลุ่ยหยกมีค่า มันพอสำหรับค่ารักษาหรือไม่” ท่านผู้เฒ่าควักขลุ่ยหยกที่พกติดตัวแล้วยื่นไปให้ท่านฉินฟง
ฉินฟงรับขลุ่ยหยกมาสำรวจ พร้อมกับพยักหน้า “อื้อ มันเป็ของมีค่าจริงๆ ก็ได้ ข้าจะรักษาหัวหน้าพรรคให้ แต่ข้ามีข้อแม้อีกข้อ”
“ทะ ท่าน ว่ามาเถิด” หัวหน้าพรรคกล่าว
“ท่านพ่อ อย่าเพิ่งฝืนพูดสิคะ” ชิงชิงใ
“พะ พ่อ ยังไหวลูก” หัวหน้าพรรคยังคงฝืนพูด
“ท่านและลูกพรรคจะต้องไม่บอกใครว่าข้าเป็คนรักษา พวกท่านรักษาสัจจะได้หรือไม่” ฉินฟงรีบถาม
“ดะ ได้ ข้าจะไม่บอกใคร” หัวหน้าพรรครับคำมั่น
“พวกข้าก็จะไม่บอกใคร พวกข้าสัญญา” ท่านผู้เฒ่ากล่าวนำ
“งั้นพาพ่อเ้าเข้าไปข้างในได้ อีกเจ็ดวัน พวกเ้าค่อยมาที่นี่” ฉินฟงมองไปที่ชิงชิง
“แต่ข้าอยากดูแลท่านพ่อ” ชิงชิงเป็ห่วงพ่อ
“ไปเถิดหลาน ไม่เช่นนั้นท่านฉินฟงอาจไม่ยอมรักษา” ท่านผู้เฒ่าปรามหลานสาว
ชิงชิงมองไปหาพ่อด้วยเป็ห่วง แต่ก็ต้องตัดใจเดินจากไปเพราะกลัวว่าหมอเทวดาจะไม่ยอมรักษา
********************************************************
ณ พรรคยาจก
ผ่านไปเพียงห้าวันเท่านั้น พ่อของชิงชิงก็หายเป็ปลิดทิ้ง และเดินเข้าไปในพรรคยาจกอย่างสง่างาม จนทุกคนในพรรคพากันวิ่งเข้าไปกอดหัวหน้าพรรคด้วยความดีใจ
“ใจเย็นๆ ทุกท่าน เบาๆ หน่อย ข้าเพิ่งหาย ไม่เช่นนั้นข้าได้กลับไปรักษาอีกแน่” หัวหน้าพรรคปรามลูกน้อง
“ข้าดีใจจริงๆ ท่านพ่อ โชคดีนะที่วันนี้ข้ากับหลงกว้านไปขอทานได้อาหารมามากมาย วันนี้จะได้ฉลองกัน” ชิงชิงกล่าว
“อื้ม ข้าว น้ำซุป และซาลาเปาพวกนี้น่ากินจริงๆ” หัวหน้าพรรคเลียปาก
แต่ยังไม่ทันได้ฉลองอะไรทั้งนั้น อยู่ดีๆ มือปราบก็วิ่งเข้ามาจับกุมหัวหน้าพรรค
“ปล่อยนะ มาจับข้าไว้ทำไม” หัวหน้าพรรคพยายามดิ้นขัดขืน แม้ท่านจะมีวรยุทธ์สูง แต่ท่านก็ไม่ยอมต่อสู้เพื่อหลีกเลี่ยงการมีเื่กับทางการ
“ท่านเป็ผู้ต้องสงสัยขโมยลูกแก้วั ไปกับข้าดีๆ เถิดท่าน ถ้าไม่อยากให้คนในพรรคของท่านเดือดร้อนไปด้วย” มือปราบหานอู่พยายามพูดด้วยดีๆ
“ไม่จริง พ่อข้าไม่ใช่คนร้าย พ่อข้าเพิ่งจะไปรักษาตัวกับ… อื้อ” ชิงชิงพยายามรีบพูดแต่หัวหน้าพรรครีบปิดปากบุตรสาวเพื่อรักษาสัจจะ
ท่านหัวหน้าพรรคหันไปหามือปราบแล้วกล่าวว่า “ข้ายอมไปกับท่านโดยดี แต่ข้าขอยืนยันว่าข้าเป็ผู้บริสุทธิ์”
“ทหาร พาท่านิเยี่ยนไปในที่คุมขัง” มือปราบหานอู่สั่งการ
“ครับ” เหล่าทหารรับคำ
“ท่านพ่อ ไม่นะ อย่าจับตัวพ่อข้านะ” ชิงชิงพยายามเข้าไปขวาง
ท่านผู้เฒ่าและหลงกว้านรีบเข้าไปจับตัวชิงชิงไว้ เพราะหัวหน้าพรรคส่งสายตาขอร้องทั้งสอง
“ปล่อยข้า ข้าไม่ยอมให้ใครมาจับพ่อข้า ปล่อย” ชิงชิงยังคงดิ้นไม่หยุด
หลังจากทหารจับตัวิเยี่ยน สักพักกองทัพทหารอีก 20 นายก็เข้ามาค้นหาลูกแก้วัในบ้านพัก ค้นกันถึงสองชั่วยามก็ไม่พบหลักฐาน จึงพากันกลับเพื่อกลับไปสอบปากคำิเยี่ยน
********************************************************
ชิงชิงเดินเข้าไปในห้องประชุมพรรคและรีบถามท่านผู้เฒ่าทันที
“ทำไมถึงไม่บอกพวกเขาว่าท่านพ่อรักษาตัวกับท่านฉินฟง ไม่มีทางไปขโมยลูกแก้วได้” ชิงชิงกล่าวอย่างเอาเื่
“ใจเย็นๆ หลาน หลานเองก็รู้ว่าหัวหน้าพรรคเป็คนรักษาสัจจะมากเพียงใด ท่านคงไม่ยอมบอกเื่นั้นกับใครเด็ดขาด” ท่านผู้เฒ่ากล่าว
“งั้นข้าจะไปขอร้องให้ท่านฉินฟงไปเป็พยานให้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านหมอจะแล้งน้ำใจ” ชิงชิงกล่าว
“งั้นก็ให้หลงกว้านไปเป็เพื่อนเ้าก็แล้วกัน” ท่านผู้เฒ่ากล่าวทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าฉินฟงต้องปฏิเสธ แต่ท่านคิดว่ายังไงก็ห้ามหลานสาวไม่ได้อยู่ดี
หลงกว้านและชิงชิงจึงรีบเดินทางไปที่ป่าลึกลับทันที
********************************************************
ชิงชิงรีบวิ่งบุกเข้าไปในกระท่อมท่านหมอทันที
“ข้ายอมรักษาพ่อเ้าแล้ว มีอะไรกับข้าอีกไม่ทราบ” ฉินฟงกล่าวอย่างเอาเื่
ชิงชิงรีบคุกเข่าทันที “ข้าขอร้องล่ะท่านฉินฟง ช่วยพ่อข้าด้วย พ่อข้าถูกกล่าวหาว่าเป็คนขโมยลูกแก้ว มีท่านคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็พยานให้พ่อข้าได้”
ฉินฟงหันหลังให้ พร้อมกับพูดว่า “ข้าไม่้าให้ใครรู้ว่าข้าเป็หมอ อีกอย่างข้าเลิกทำอาชีพหมอแล้วด้วย”
“แต่ท่านควรมีน้ำใจช่วยเหลือพ่อข้านี่” ชิงชิงกล่าว
“เสียใจด้วยแม่นาง ข้าเป็คนไร้ใจจึงไม่มีความจำเป็ต้องช่วยพ่อเ้า อีกอย่างเ้าและพรรคพวกสัญญากับข้าแล้วว่าจะไม่บอกใครเื่ของข้า หรือพวกเ้าจะเสียสัจจะ" ฉินฟงกล่าว
“ข้า….” ชิงชิงพูดต่อไม่ได้ เพราะพ่อสอนเธออยู่เสมอให้รักษาสัจจะ
“กลับกันเถอะชิงชิง ไม่มีประโยชน์หรอก” หลงกว้านประคองชิงชิงให้ลุกขึ้นยืน
“ท่านช่างไร้มโนธรรมยิ่งนัก” สักพักชิงชิงก็วิ่งออกไปจากกระท่อมโดยมีหลงกว้านวิ่งตามไป
“ชิงชิง เ้าจะไปไหน รอข้าด้วยสิ” หลงกว้านะโเรียกชิงชิง
เมื่อวิ่งออกมากจากป่าลึกลับ ชิงชิงก็หยุดแล้วหันกลับไปะโด่า “ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนใจดำ ดีแล้วที่ท่านเลิกเป็หมอ เพราะท่านไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็หมอเลยสักนิด”
หลงกว้านวิ่งมาถึงก็เข้าไปจับไหล่น้องสาวเพื่อให้กำลังใจ โดยกล่าวว่า “ข้าเชื่อว่ามันต้องมีวิธีช่วยพ่อเ้า พวกเรากลับไปปรึกษาหารือกันก่อนเถอะนะ”
ชิงชิงสงบสติอารมณ์ได้ ก็พยักหน้าแล้วเดินตามหลงกว้านกลับไปที่พรรคยาจก
3K
![[จบ] เซียนซ่อมศาตรา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760365037_24698433.webp)