ตอน แอบไปเจอชู้รัก
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาภายในบ้านเดี่ยวในโครงการที่เงียบสงัด บรรยากาศช่างอ้างว้างและน่าเบื่อหน่าย พี่เอกออกไปทำงานั้แ่เช้าตรู่ทิ้งให้หลินต้องจมอยู่กับกิจวัตรประจำวันที่ซ้ำซากจำเจ หลินเพิ่งจะกล่อมน้องมิลิน ลูกสาวตัวน้อยให้หลับสนิทลงในเปลได้สำเร็จ
เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ความเหนื่อยทางกายมันยังไม่เท่ากับความโหยหาในจิตใจ ั้แ่วันที่เธอได้ลักลอบมีความสัมพันธ์อันแสนเร่าร้อนกับคุณหมอวินที่คลินิก ภาพความทรงจำอันหอมหวานและััที่ดิบเถื่อนบนขาหยั่งยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอทุกลมหายใจเข้าออก
ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้น ช่วยปลุกดึงหลินออกจากภวังค์ เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งว่าเป็คุณหมอวิน รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหมวยที่เคยบึ้งตึงใส่สามี
"ทำอะไรอยู่ครับคนสวย เลี้ยงลูกเหนื่อยไหม ผมคิดถึงคุณหลินจังเลยครับ"
ข้อความสั้นๆแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยและคำหวานมันชโลมจิตใจที่ของสาวแม่ลูกอ่อนให้ชุ่มชื่น หลินรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยนิ้วที่สั่นเทา
"เหนื่อยค่ะคุณหมอ แต่พอเห็นข้อความคุณหมอก็หายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งเลย หลินก็คิดถึงคุณหมอเหมือนกันค่ะ อยากเจอจังเลยแต่กว่าจะถึงวันนัดตรวจอีกทีก็ตั้งเดือนหน้า หลินคงขาดใจตายพอดี"
"ผมก็อยากเจอหลินครับ ขอดูรูปคนสวยให้ชื่นใจหน่อยได้ไหม แค่คิดถึงกลิ่นหอมๆของหลินผมก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว"
หมอวินส่งข้อความตอบกลับมาทันควันพร้อมสติ๊กเกอร์รูปหัวใจ
หลินไม่รอช้า เธอจัดแจงทรงผมให้เข้าที่ ปลดกระดุมเสื้อให้นมลงเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่เบียดดันเนื้อผ้าจน ตึงเปรี๊ยะ และถ่ายรูปเซลฟี่ส่งไปให้เขา
ติ๊ง! หมอวินตอบกลับมาด้วยรูปถ่ายของตัวเองในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่ดูสะอาดตาและภูมิฐาน ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจทำเอาหลินใจสั่นระทึก
การพูดคุยผ่านหน้าจอโทรศัพท์เริ่มถลำลึกและทวีความเร่าร้อนขึ้นทุกวัน จากการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเปลี่ยนเป็การพูดคุยเื่ลามก หลินเริ่มกล้าที่จะส่งภาพลับส่วนตัวไปให้เขาดู เธอถ่ายรูปหน้าอกขาวโพลนขนาดใหญ่ที่คัดเต่งไปด้วยน้ำนมจนล้นทะลัก บางครั้งเธอก็จงใจถ่ายรูปตอนที่กำลังให้นมลูกโดยเน้นให้เห็นก้อนเนื้อเพื่อยั่วกิเลสของเขา
หมอวินตอบสนองด้วยการส่งรูปถ่ายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขามาให้ดู ภาพกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็ลอนซิกแพคสวยงาม ผิวเนื้อสีแทนที่ดูแน่นตึงและแข็งแกร่ง มันช่างแตกต่างจากหน้าท้องย้วยๆและหุ่นที่ไร้การออกกำลังกายของพี่เอกอย่างสิ้นเชิง หลินมองรูปซิกแพคของหมอวินแล้วจินตนาการถึงตอนที่ร่างกายกำยำนี้ทาบทับลงมาบนตัวเธอ เพียงแค่คิดเธอก็ถึงกับแฉะที่ร่องสาว
ความกล้าของหลินเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในวันต่อมาขณะที่ลูกกำลังหลับ หลินเข้าไปในห้องน้ำ ถอดกางเกงในออกแล้วแหวกเรียวขาเพื่อถ่ายรูปร่องสาวสีสดที่กำลังฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่นส่งไปให้ชายชู้ดู
"หลินคิดถึงนิ้วของหมอวินจังเลยค่ะ ร่องหลินแฉะไปหมดแล้วเมื่อเห็นรูปซิกแพคของหมอ" เธอพิมพ์ข้อความส่งไปยั่วสวาท
หมอวินตอบกลับมาแทบจะในทันทีด้วยรูปถ่ายของแท่งเอ็นขนาดใหญ่ยาวที่กำลังแข็งขึงชูชันจนเส้นเืปูดโปน
"เห็นรูปของหลินแล้วหมอแข็งไปหมดเลยครับ แต่หมอขอสั่งอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม คุณหลินไปโกนขนให้เกลี้ยงเลยนะครับ หมอชอบแบบเนียนๆไม่มีอะไรมาเกะกะเวลาที่หมอก้มลงไปชิมความหวานของคุณ ถือว่าตามใจหมอนะครับคนดี"
คำสั่งที่เอาแต่ใจของหมอวินกลับกลายเป็สิ่งที่หลินพร้อมจะปฏิบัติตามอย่างเต็มใจ เธอหยิบมีดโกนของสามีมาจัดการโกนขนบนเนินสวาทของตัวเองออกจนหมดจด ผิวเนื้อบริเวณนั้นขาวเนียนและเกลี้ยงเกลาเผยให้เห็นความอวบอูมอย่างชัดเจน หลินถ่ายรูปผลงานชิ้นเอกส่งไปให้หมอดู
"หลินจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ เนียนกริบรอให้คุณหมอมาชิมเลยนะคะ"
ความสัมพันธ์ออนไลน์ของทั้งคู่ดำเนินมาถึงจุดสูงสุดในบ่ายวันถัดมา หลินล็อคประตูห้องนอนอย่างแ่าและกดวิดีโอคอลหาหมอวิน ทันทีที่สัญญาณภาพเชื่อมต่อ หลินก็เผยให้เห็นเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง หมอวินที่กำลังพักเบรกอยู่ในห้องพักแพทย์ก็อยู่ในสภาพที่เปลือยท่อนล่างเช่นกัน
"คนสวยของหมอ อยากอีกแล้วใช่ไหมครับ ขยับนิ้วให้หมอดูหน่อยสิครับ" เสียงแหบพร่าของหมอวินสั่งการผ่านลำโพงโทรศัพท์
หลินสอดนิ้วเรียวเข้าไปในร่องสาวที่ไร้ขนปกปิด ขยับนิ้วชำแรกเข้าออกกลีบกุหลาบชมพูอย่างเชื่องช้า น้ำหล่อลื่นสีใสไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนเรียวขาขาวเนียน
"อื้ออ! หมอวินขา หลินเสียวจังเลย หลินอยากโดนของหมอวินกระแทกจัง"
หลินครางเสียงกระเส่าผ่านหน้าจอ ดวงตาฉ่ำปรือจดจ้องไปที่ภาพของหมอวินที่กำลังใช้มือหนากำรูดแท่งเอ็นขนาด56ของตัวเองอย่างเมามัน
"บีบนมไปด้วยสิครับหลิน บีบแรงๆให้น้ำนมมันไหลออกมาเลย หมออยากเห็น"
หลินรีบยกมืออีกข้างขึ้นมาบีบเค้นเต้าอวบใหญ่ของตัวเอง ขยำก้อนเนื้อขาวโพลนจนเป็รอยแดง หยดน้ำนมสีขาวขุ่นพุ่งปรี๊ดออกมา ภาพความเซ็กซี่ของเมียชาวบ้านกระตุ้นตัณหาของหมอสูติหนุ่มจนถึงขีดสุด
ส่วบ! ๆ ๆ อ่าห์! กร่อด! เขาเร่งความเร็วในการชักรั้งแก่นกาย ร่างกายกำยำเกร็งกระตุกอย่างแรงก่อนที่น้ำรักสีขาวขุ่นจะพุ่งทะลักออกมาให้หลินได้เห็น ความเสียวซ่านมหาศาล แล่นแปล๊บ ไปทั่วร่างกายจนหลินเกร็งกระตุกและเสร็จสมตามไปด้วยติดๆกัน
หลังจากการเล่นเซ็กส์โฟนอย่างถึงใจ วันต่อมาหมอวินก็เอ่ยปากชวนหลินออกมาเจอกันข้างนอก ซึ่งหลินก็รีบตกปากรับคำทันที หลินยกหูโทรศัพท์โทรหาเอกผู้เป็สามีเพื่อสร้างเื่โกหก
"พี่เอกคะ วันนี้หลินจะพาลูกออกไปเดินห้างแถวบ้านหน่อยนะคะ พอดีแพมเพิร์สกับนมผงของลูกใกล้จะหมดแล้ว หลินว่าจะแวะไปซื้อของเข้าบ้านด้วย พี่เอกไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ หลินดูแลลูกได้ค่ะ"
เมื่อสามีอนุญาต หลินก็เข็นรถลูกออกจากบ้าน ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟหรูตามพิกัดที่หมอวินส่งมาให้ เมื่อไปถึง หลินเห็นหมอวินนั่งรออยู่ก่อนแล้วที่โต๊ะมุมสุดของร้าน หมอวินอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ เขาผุดลุกขึ้นและส่งยิ้มหวานต้อนรับเธอในทันที
หลินเข็นรถลูกน้อยที่กำลังหลับสนิทไปจอดไว้ข้างๆโต๊ะก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามชายชู้
หมอวินเอื้อมมือข้ามโต๊ะมากุมมือเล็กๆของหลินเอาไว้ นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้หลังมือของเธอเบาๆ
"ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะครับเนี่ย ยิ่งใส่ชุดเดรสสีพาสเทลแบบนี้ยิ่งดูน่ารักน่าทะนุถนอม ทำเอาผมมองตาไม่กะพริบเลย" หมอวินเอ่ยชมด้วยสายตาหวานหยดย้อย
หลินหน้าแดงระเรื่อด้วยความขวยเขิน
"คุณหมอก็หล่อกว่าตอนใส่เสื้อกาวน์อีกค่ะ หลินเขินไปหมดแล้วนะ คนมองเต็มร้านเลย"
"เรียกพี่วินสิครับคนดี เวลาเราอยู่ด้วยกันสองคน พี่ไม่อยากเป็แค่หมอของหลินแล้ว พี่อยากเป็มากกว่านั้น"
หมอวินกระชับมือที่กุมไว้ให้แน่นขึ้น สายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว
"ค่ะ พี่วิน" หลินตอบรับเสียงแ่เบา หัวใจพองโตราวกับล่องลอยอยู่ในอากาศ
หมอวินละสายตาจากหลินแล้วก้มมองดูเด็กทารกที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในรถเข็นเด็กข้างๆโต๊ะ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
"ลูกหลับปุ๋ยเลย น่ารักเหมือนคุณแม่เลยนะครับ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าคุณแม่กำลังหนีคุณพ่อมานั่งจับมือกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้"
คำพูดนั้นทำเอาความรู้สึกตื่นเต้นผสมความรู้สึกผิด แล่นแปล๊บ เข้ามาในหัวใจของหลิน แต่ตัณหากลับมีอำนาจเหนือกว่าสิ่งอื่นใด
"พี่วินพูดอะไรก็ไม่รู้ ก็หลินเป็เมียคนอื่นแล้วนี่คะ ว่าแต่ พี่วินไม่รังเกียจผู้หญิงที่มีพันธะแถมยังมีลูกติดมานั่งอยู่ข้างๆแบบนี้เหรอคะ?" หลินแกล้งตัดพ้อเพื่อหยั่งเชิง
"รังเกียจทำไมล่ะครับ พี่ต่างหากที่ต้องอิจฉาสามีของหลินที่มีของล้ำค่าอยู่ใกล้ตัวแต่ไม่รู้จักรักษา ปล่อยให้เมียสาวแสนสวยต้องมาเหงา ร่องหวานๆของหลินมันช่างวิเศษจนพี่ลืมไม่ลงเลยรู้ไหมครับ แค่คิดถึงตอนที่หลินคราง พี่ก็อยากจะอุ้มหลินไปเข้าห้องน้ำของร้านกาแฟเดี๋ยวนี้เลย"
คำพูดหยาบโลนที่กระซิบแ่เบาแต่ได้ยินชัดเจนทำเอาหลินหน้าร้อนผ่าว หน้าอกอวบใหญ่เบียดเสียดกันจน ตึงเปรี๊ยะ ภายใต้ชุดเดรส เธอช้อนตามองชายหนุ่มด้วยแววตายั่วยวน
"พี่วินบ้า พูดอะไรลามกกลางร้านกาแฟคะ เดี๋ยวคนอื่นก็มาได้ยินหรอก หลินก็อยากให้พี่วินทำแบบนั้นเหมือนกันแหละค่ะ แต่ที่นี่มันโจ่งแจ้งเกินไป หลินกลัวคนเห็น"
"งั้นแปลว่าถ้าอยู่ในที่ลับตาคน หลินก็พร้อมจะให้พี่ทำทุกอย่างใช่ไหมครับ"
หมอวินรุกฆาตพร้อมกับใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหลังมือหลินไปมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์
"ก็ ก็ต้องดูความประพฤติของพี่วินก่อนสิคะ ว่าจะเอาใจหลินเก่งแค่ไหน"
หลินตอบกลับอย่างมีจริตจะก้าน
ทั้งคู่นั่งจิบกาแฟและพูดคุยหยอกล้อกันอย่างหวานชื่นนานเป็ชั่วโมง พวกเขาทำตัวราวกับคู่รักวัยรุ่นที่เพิ่งเริ่มจีบกันใหม่ๆ โลกทั้งใบดูเหมือนจะเป็สีชมพูสำหรับหลิน โดยมีพยานรักของสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายนอนหลับไม่รู้เื่รู้ราวอยู่ในรถเข็นเด็กข้างๆโต๊ะ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หมอวินต้องขอตัวกลับไปเข้าเวรที่คลินิกต่อ เขาบีบมือหลินเบาๆเป็การอำลา
"พี่ต้องไปทำงานแล้วนะครับคนดี ไว้พี่จะหาเวลาว่างนัดหลินมาเจอกันอีก คราวหน้าเราคงไม่ได้แค่มานั่งจิบกาแฟกันหรอกนะครับ"
หมอวินกระซิบชิดใบหูของหลินก่อนจะผละตัวออกไป
หลินมองตามแผ่นหลังกว้างของชายชู้ที่เดินออกจากร้านไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มและเปียกชื้นไปหมดเพียงแค่ได้ยินคำพูดล่อแหลมของเขา
ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าและอารมณ์กลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริง หลินลุกขึ้นยืน เข็นรถลูกน้อยเดินออกจากร้านกาแฟและขับรถมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตของห้างสรรพสินค้าเพื่อทำหน้าที่แม่บ้านแสนดี เลือกซื้อแพมเพิร์ส นมผง และของใช้เข้าบ้านตามที่ได้โกหกสามีเอาไว้ เพื่อเตรียมตัวกลับไปสวมหน้ากากภรรยาผู้เรียบร้อยและแสนดี
4K
