กรได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของการทำความสะอาดเหมือนทุกคืน และเหลือบมองดูนาฬิกาของเขา เพิ่งจะหนึ่งทุ่มกว่าเอง เขายิ้มเปิดลิ้นชักโต๊ะด้านล่างและหยิบกล่องของขวัญที่เขาซื้อมาเมื่อเช้านี้ จากนั้นเขาก็เดินออกจากออฟฟิศเพื่อตามหาป้าน้อย
เธอออกไปที่แผนกต้อนรับเพื่อปัดฝุ่นรูปภาพ เธอพึมพำกับตัวเองและไม่ได้สังเกตว่ากรยืนดูเธออยู่ข้างๆ เธอสวมกางเกงผ้าสีฟ้าที่กระชับพอดีตัวซึ่งเน้นให้เห็นสะโพกที่กว้างใหญ่ของเธอ และเมื่อเธอยืดตัวไปถึง้าสุดของรูปภาพ ดวงตาของเขาขยับขึ้นไปที่หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอโดยแนบไปกับเสื้อฟอร์มสีเดียวกับกางเกงรัดรูปเธอ
เขารู้สึกถึง “บางสิ่ง” กำลังสั่นไหวเล็กน้อยบริเวณเป้ากางเกงขณะยืนมองดูเธอ กรส่ายหัวและกระแอมในลำคอ
“ป้าน้อย!” เขาเรียก
ป้าน้อยหยุดปัดฝุ่นแล้วหันกลับมา
“สวัสดีค่ะคุณยะ เอ่อ...ป้าหมายถึงคุณกร” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม
“ผมไม่ชอบเลยที่จะต้องรบกวนป้าในขณะที่ทำงานอยู่” เขากล่าว
“โอ้ คุณกรไม่ต้องเกรงใจป้าเลย” เธอตอบ กรคิดว่าเขาสังเกตเห็นรอยแดงเล็กน้อยที่แก้มของเธอ
“พอดีผมมีของบางอย่างให้ป้าสำหรับวันปีใหม่” เขาพูดและยื่นกล่องของขวัญออกมา
"สำหรับป้า?" ป้าน้อยถามอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“ใช่ครับ” กรตอบ “ถ้าอยากรู้ก็เปิดได้เลย”
ป้าน้อยเอื้อมมือไปหยิบของขวัญ กรสังเกตว่าดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตา
“คุณ...กร ป้ารู้สึกว่า...” เธอพูดเต็มไปด้วยอารมณ์ "นี่เป็หนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุดที่จะมีใครสักคนทำให้ป้า"
“อย่าเพิ่งดีใจครับ ป้าอาจไม่ชอบมันก็ได้ ถ้าอยากรู้ก็ต้องเปิดดูครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเล็กน้อย
ป้าน้อยนั่งลงบนเก้าอี้ล็อบบี้ขนาดใหญ่ตัวหนึ่งแล้วแกะกล่องของขวัญ เมื่อเธอดึงกล่องดนตรีออกมา เธอก็อ้าปากค้าง
“คุณกร...นี่มันสวยงามมากๆ คุณไม่ควรลำบากเสียเงินซื้อสิ่งนี้เลย ป้า...ป้าพูดอะไรไม่ออกจริงๆ” ป้าน้อยพูด แล้วเธอก็ลุกขึ้นแล้วโผกอดเขาอย่างลืมตัว
กรไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้แต่ก็กอดเธอกลับอย่างเชื่องช้า อย่างไรก็ตาม เขาชอบความรู้สึกที่หน้าอกใหญ่ของเธอบดขยี้หน้าอกแกร่งของเขา และกลิ่นแป้งเด็กของเธอก็น่าทึ่งมาก อวัยวะเพศของกรเริ่มแข็งตัวอย่างไม่คาดคิด โชคดีที่ป้าน้อยปล่อยแขนออกและถอยออกมาก่อนจะสังเกตเห็น “บางสิ่ง”
หากแต่กรสงสัยว่าเธอได้เหลือบมองลงมาขณะที่ก้าวถอยหลังหรือไม่?
"ขอโทษคะคุณกร คือ...ป้าลืมตัว ขอโทษจริงๆ นะคะ" ป้าน้อยแสดงสีหน้าใพร้อมกับรีบกล่าวคำขอโทษที่ทำตัวไม่เหมาะสม
“ไม่เป็ไรครับป้า ด้วยยินดีเป็อย่างยิ่ง ผมดีใจนะที่ป้าชอบของขวัญ” เขาตอบ
“แต่ป้าไม่มีอะไรให้คุณกรเลย” เธอพูดเสียงเศร้าพลางก้มหน้าลง
“ไม่ต้องให้ผมหรอกครับป้า และก็ไม่ต้องคิดมากด้วยครับ” เขาให้ความมั่นใจกับเธอ
“งั้นป้าขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคะ” ป้าน้อยพูดทั้งที่ยังยิ้มอย่างเขินอาย เธอหยิบกล่องดนตรีและกล่องของขวัญแล้วเดินกลับลงไปที่ห้องโถง ส่วนกรก็กลับไปที่ออฟฟิศและทำงานต่ออีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะตัดสินใจกลับบ้าน เขาโบกมือลาป้าน้อยขณะที่เธอยังคงทำความสะอาดอยู่ที่ห้องโถง
อันที่จริงกรมีบ้านของพ่อแม่ที่เขาอาศัยอยู่ั้แ่เกิด ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ไกลจากออฟฟิศของเขาเท่าไรนัก แต่มีเหตุผลที่เขาจำเป็ต้องจ่ายเงินด้วยตัวเลขแปดหลักเพื่อเป็เ้าของเพนท์เฮ้าส์ (Penthouse) ที่พักอาศัยระดับ Luxury บนตึกสูงระฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจของกรุงเทพฯ
เหตุผลที่ว่าก็คือ น้ำเพชรไม่ยอมย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของกร เธออ้างเหตุผลสารพัดไม่ว่าจะเป็เื่การเดินทาง ความสะดวกสบาย หรือความเป็ส่วนตัว ซึ่งสอดคล้องกับพ่อแม่ของเขาที่รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับคู่หมั้นของลูกชายคนเดียวของพวกเขามากนัก
สามวันต่อมา เพนท์เฮ้าส์หรูสองชั้นที่เขาอาศัยอยู่ร่วมกับน้ำเพชร พวกเขาเพิ่งจะร่วมรักกันเสร็จ ขณะที่กรนอนหมดแรงอยู่บนเตียง ในหัวสมองได้แต่ตั้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นเขา? ทำไมตลอด่เวลาร่วมรักกับน้ำเพชรนั้นเขาได้แต่คิดถึงป้าน้อย! เขานึกภาพหน้าอกใหญ่ของเธอที่กำลังห้อยโตงเตงอยู่บนหน้าอกของเธอในขณะที่เขากำลังร่วมรักกับเธอ ซึ่งมันทำให้เขามีอารมณ์ทางเพศมากกว่าปกติ!?!
ทั้งๆ ที่น้ำเพชรสวย ทั้งหุ่นดี ตามแบบฉบับนางแบบ เธอเป็ผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยอยู่ด้วย และไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังวางแผนจะแต่งงานกันในปีหน้า แต่ทำไมเขาถึงนึกถึงป้าแก่ๆ พนักงานทำความสะอาดระหว่างมีเพศสัมพันธ์? เขายักไหล่แล้วบอกตัวเองว่าแค่จินตนาการไม่เห็นเป็เื่อันตรายอะไรสักหน่อย
การมีจินตนาการเป็เื่ที่ดีต่อสุขภาพ อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาได้อ่านในนิตยสาร Cosmopolitan ฉบับล่าสุดของน้ำเพชร นอกจากนี้เขายังสังเกตด้วยว่าเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเนื้อหาในนิตยสารไม่มีอะไรเลยนอกจากโฆษณาสำหรับสิ่งของต่างๆ ที่น้ำเพชรใช้เงินของเขาซื้อพวกมันมา
เช้าวันรุ่งขึ้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองอีกครั้ง จูบลาน้ำเพชรและมุ่งหน้าไปที่ทำงาน เป็อีกวันที่วุ่นวายเต็มไปด้วยการประชุมส่งท้ายปีและตัวเลขมากมาย แม้เขาจะต้องเพิ่มเวลาทำงานต่อไปอีกหลายชั่วโมง แต่เขาก็ไม่คิดอะไรมากรังเกียจ เพราะเขา้าให้แน่ใจว่าสิ่งต่างๆ ระหว่างเขากับป้าน้อยนั้นยังโอเคอยู่
กรไม่เคยคิดว่าป้าน้อยจะแสดงปฏิกิริยาแบบนั้นเมื่อได้รับของขวัญของเขา แต่มันทำให้เขารู้สึกดีที่สามารถสร้างความสุขให้คนอื่นด้วยสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ มันเป็เื่เล็กน้อยในชีวิตที่สำคัญที่สุดจริงๆ และเขายังตั้งคำถามว่าทำไมผู้คนมักจะมอบสิ่งดีๆ ให้แก่กันได้เฉพาะแค่เทศกาลสำคัญๆ เท่านั้น?
ขณะที่เขากำลังนั่งตรวจสอบตัวเลขจากเอกสารรายงานประจำปีจำนวนหลายฉบับ กรได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของป้าน้อยเคลื่อนตัวไปรอบๆ ออฟฟิศ เขาแปลกใจมากเมื่อเธอโผล่หัวเข้าไปในห้องทำงานของเขาในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
“สวัสดีคุณกร เป็อย่างไรบ้าง เหนื่อยมั้ยคะวันนี้” เธอยิ้มให้เขา
ป้าน้อยสวมเสื้อสเวตเตอร์รัดรูปทับชุดยูนิฟอร์มซึ่งเผยให้เห็นส่วนโค้งของหน้าอกที่ใหญ่โตทุกส่วนของเธอ เธอดูน่าทึ่ง เธอกลายเป็ความหลงใหลในเขาไปแล้ว สิ่งเดียวที่เขาต้องทำตอนนี้คือห้ามไม่ให้น้ำลายไหล
“ผม...ผมยังโอเคดี ป้าน้อยหละงานหนักมั้ยครับ” เขาพยายามตอบ
“อ้อ ป้าก็โอเคดีเหมือนกัน ขอบคุณค่ะ” เธอตอบแล้วเดินออกไป
หญิงชราคนนี้กำลังส่งผลต่อจิตใจของเขาอยู่จริงๆ เขาสนใจเธอ จากนั้นเขาก็คิดบางอย่างขึ้นมาด้วยความใ “หรือป้าจะมีใจให้กูวะ?” เขารีบไล่ความคิดบ้าๆ ออกจากสมองแล้วกลับไปที่ตัวเลขจากรายงานประจำปี
ในเวลาใกล้ค่ำของวันนั้น กรเดินเข้าไปในล้างคราบหมึกออกจากมือในห้องน้ำใหญ่ และป้าน้อยก็อยู่ที่นั่นกำลังเปลี่ยนกระดาษชำระ
“ขอบคุณอีกครั้งสำหรับกล่องดนตรี มันสวยงามและไพเราะมากเลยค่ะ” ป้าน้อยกล่าว
“ผมดีใจที่ป้าชอบ” เขาพูดแล้วเปลี่ยนเื่ “ปีใหม่นี้ป้าจะไปฉลองที่ไหนครับ?” กรถามเธอ
“โอ้...ไม่เลยค่ะ ปีนี้ป้าต้องอยู่คนเดียว เพราะลูกชายของป้าติดภารกิจอยู่ในกองทัพ กว่าจะได้ลาหยุดก็ปลายเดือนมกราคมนั่นแหละค่ะ” เธอตอบ
“ผมขอโทษที่ถามครับป้าน้อย” เขากล่าว
“ไม่เป็ไรค่ะคุณกร ป้าเตรียมซื้อวัตถุดิบสำหรับทำหมูกระทะไว้เรียบร้อยแล้ว ป้าจะใช้เวลาทั้งคืนย่างเนื้อหมูร้อนๆ กับผักต้มนุ่มๆ และดูถ่ายทอดสดเคาท์ดาวน์ทางทีวีค่ะ” เธอกล่าวแล้วยิ้ม "หมูกระทะเยียวยาได้ทุกสิ่ง...จริงมั้ยคะ 555”
“นั่นฟังดูดีทีเดียว” กรกล่าว พลันนึกไปถึงคู่หมั้นของเขา ซึ่งเขารู้ว่าน้ำเพชรจะต้องบ่นว่าของขวัญไม่ถูกใจอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วตามด้วยคำว่าทำไมๆๆๆ เธอเป็แบบนี้ทุกปี และที่สำคัญน้ำเพชรเกลียดหมูกระทะมากที่สุด เพราะมันทำให้ผมดำสลวยของเธอมีกลิ่นควันไฟ
"วันศุกร์นี้คุณกรจะมาร่วมงานเลี้ยงฉลองวันปีใหม่ที่นี่ไหมคะ" ป้าน้อยถามกร
ใช่แล้ว...เป็กรเองที่ควักเงินส่วนตัวมอบให้เลขาเอาไปเป็ค่าใช้จ่ายต่างๆ จัดงานเลี้ยงในค่ำคืนของวันทำงานวันสุดท้ายของปีก่อนจะหยุดยาว โดยมอบหมายให้เธอเป็แม่งานทั้งหมด
“มาสิครับ ผมออกเงินเองไม่มาได้ไง 555 แล้วป้าหละครับ?” เขาถามอย่างแปลกใจ เพราะโดยปกติแล้วเลขาของเขาจะไม่เชิญพนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานทำความสะอาดให้มาร่วมงาน
“ป้าก็มาค่ะ พอดีคุณเบญที่อยู่ฝ่ายบุคคลเค้าเชิญป้าเป็การส่วนตัวเมื่อวานนี้ ป้าตื่นเต้นมากๆ” เธอกล่าวพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
“งั้นดีเลย แล้วเจอกันนะครับ” กรพูดแล้วเดินกลับไปที่ห้องทำงานของเขา ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เขาก็กลับบ้านหลังจากบอกลาป้าน้อย เขาต้องต่อสู้เพื่อไม่ให้ดวงตาของเขาล่องลอยไปหยุดอยู่หน้าอกอันน่าทึ่งของเธอ...ช่างเย้ายวนอะไรอย่างนี้
******************************
57K
