จุติเทพอสูรสยบบรรพกาล【จบ】

        “เป็นไปได้อย่างไร?” ชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงจ้องไปทางฉินอวี่ที่อยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น

        เขามั่นใจในพละกำลังของตนเองมาตลอดไม่ต้องพูดถึงฉินอวี่แม้ในกลุ่มของเขาในระดับขั้นเทียนชุ่ยก็มีไม่กี่คนที่สามารถทนรับได้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงผู้ฝึกตนจากต่างถิ่นที่อยู่ในขั้นเทียนชุ่ยชั้นที่สองเพียงคนเดียวเลย

        “เป็นไปได้อย่างไร?”

        ไม่เพียงแต่ชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงเท่านั้นแม้แต่หยางเทียน หยางเต้า ฉู่เยว่ฉาน และถังอีหมิงต่างก็ได้ยินประโยคนี้ดังก้องอยู่ในใจแต่เมื่อดูจากพลังหมัดราวกับพายุกระหน่ำที่ปรากฏขึ้น มันดูแข็งแกร่งกว่าหมัดที่สามซึ่งฉู่สยงรับเอาไว้ก่อนหน้านี้มากยิ่งนัก

        แม้ฉู่สยงจะรับแรงปะทะของหมัดนี้ได้เขาก็ยังต้องตกอยู่ในความเสี่ยงตาย

        แต่หวังซิงเฉินคนนี้ต้านทานเขาได้อย่างไรกัน?

        ในตอนนี้ทุกคนต่างคาดเดากันว่าตนเองจะสามารถต้านทานหมัดนี้ได้หรือไม่? แต่ไม่มีใครมั่นใจเลยว่าตนเองจะต้านทานมันได้แม้แต่หยางเทียนและหยางเต้าเอง หากพวกเขามิได้ร่วมมือกันเพื่อต้านทานหมัดนี้ก็คงยากนักที่จะรับมือมันโดยลำพัง

        ฉือเซียวซึ่งมีใบหน้าอันสิ้นหวังอยู่แต่เดิมได้เผยแววตาอันตกตะลึงออกมาร่างกายเริ่มสั่นเทาขึ้นเรื่อยๆโดยไม่รู้เลยว่ามันเป็นความตกใจหรือความตื่นเต้นกันแน่

        วานรยุทธ์ที่น่าตกใจซึ่งมีดวงตาดั่งคบเพลิงตัวนั้นจ้องมองไปทางฉินอวี่ที่อยู่ด้านล่างแววตาแฝงไปด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง

        แม้ตัวเขาเองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าฉินอวี่จะสามารถทนรับมันได้

        เมื่อฝุ่นทั้งหมดจางหายไปทุกคนต่างมองไปยังเงาร่างที่เต็มไปด้วยเลือดในหลุมขนาดยักษ์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

        แต่สิ่งที่พบคือ...

        ร่างกายของฉินอวี่เต็มไปด้วยเลือดเลือดเนื้อที่เกือบฉีกออกเป็นเสี่ยงบนแขนและมือทั้งสองข้างของเขาร่วงหล่นลงมาจนเผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนที่อยู่ภายในและตอนนี้ก็ไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของเขาได้ชัดเจนจะเห็นเพียงดวงตาทั้งสองของเขาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไม่รู้จบ

        ความมุ่งมั่นที่น่าอัศจรรย์ร่างกายที่แข็งแกร่ง

        บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้หวังซิงเฉินยังลุกขึ้นยืนได้อีกหรือ?

        ยิ่งไปกว่านั้นยังจะพูดอีกว่าพลังของหยาจื้อมันก็แค่นั้นเอง?

        แม้ว่าจะตกใจแต่ทุกคนต่างถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ถ้าไม่มีสิ่งเกินความคาดหมายเกิดขึ้นเกรงว่ากำลังอันแข็งแกร่งของหวังซิงเฉินก็คงต้องหมดลงและคิดว่ามันเป็นเพียงคำพูดของคนใกล้ตายที่หลงเหลืออยู่เพียงแต่คำที่แฝงอยู่ในประโยคนี้กลับทำให้หัวใจของทุกคนต่างต้องหนาวเหน็บ

        พลังของหยาจื้อ?

        ยอดอสูรร้ายหยาจื้อ?

        ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงมีพลังของยอดอสูรร้ายหยาจื้ออย่างนั้นหรือ?

        เป็นไปได้อย่างไร?

        “ประเมินพละกำลังของตนเองสูงเกินไปแล้ว”

        ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงในใจของฉินอวี่ตอนนี้รู้สึกขมขื่นเป็นอย่างมาก

        พละกำลังของชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้มากนักเดิมทีฉินอวี่ตั้งใจจะอาศัยช่วงเวลานี้ยกระดับการฝึกฝนของตนเองเข้าสู่ขั้นเทียนชุ่ยชั้นที่สองและใช้เพลิงแอ่งธรณีกับความแข็งแกร่งของร่างกายต่อสู้กับชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงแม้ว่าจะต้องพ่ายแพ้แต่ก็ทำให้ฉินอวี่ได้รู้ว่าพละกำลังของตนเองนั้นแข็งแกร่งเพียงใด

        แต่เมื่อหมัดทั้งสองของชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงกระแทกลงมาร่างกายของฉินอวี่ก็ไม่อาจจะต้านทานมันได้เลย จนกระทั่งจบลงด้วยการโจมตีที่รุนแรงและในช่วงเวลาที่แสนจะอันตรายนี้ฉินอวี่จึงจำเป็นต้องใช้วิชาปีศาจคลั่งในขั้นที่หนึ่ง

        อย่างไรก็ตามชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงคนนี้เป็นผู้มีสายเลือดของอสูรร้ายหยาจื้อที่ดุร้ายพลังของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบได้ อย่างน้อยที่สุดตัวเขาในตอนนี้ก็ไม่สามารถเทียบได้เลยจริงๆขอเพียงชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงไม่สามารถสังหารตนเองได้อย่างทันทีทันใดเช่นนั้นแล้ว... ฉินอวี่จะต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน

        เพียงแต่มันเป็นสิ่งที่ได้ไม่คุ้มเสียเลยแม้แต่น้อย

        ความเจ็บปวดถาโถมเข้ากระทบจิตใจของฉินอวี่ราวกับกระแสน้ำป่าไหลหลากเลือดเนื้อทั่วทั้งร่างของเขาได้รับความสียหายอย่างรุนแรงแต่ในตอนนี้พลังปราณที่อยู่ในเลือดเนื้อของเขากลับระเบิดพลุ่งพล่านขึ้น และรวมตัวเป็นกระแสพลังที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายของฉินอวี่อย่างต่อเนื่อง

        ฉินอวี่กำหมัดของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆไข่มุกโลหิตในทะเลลมปราณของเขาหมุนขึ้นอย่างรวดเร็วแก่นปราณหลั่งไหลเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกายผสานเข้ากับพลังปีศาจคลั่ง

        ขณะที่ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงกำลังตกใจอยู่นั้นฉินอวี่ก็หยิบขวดยาออกมาหนึ่งขวดและเทเข้าปากทันทีก่อนจะเริ่มการโจมตีอย่างเข้มข้นอีกครั้งกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด ก่อนจะระเบิดด้วยความเร็วสูงสุดและหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        ขณะที่ฉินอวี่หายลับไปชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงที่ขนลุกไปทั่วทั้งร่างได้รู้สึกตัวกลับมาเดิมทีฉินอวี่พูดจาเหมือนคำสั่งเสียของคนใกล้ตายแต่เขากลับเริ่มต้นการโจมตีอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้ตนเองรู้สึกเหมือนตกอยู่ในอันตรายสิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงตกใจและไม่อยากเชื่อเป็นอย่างยิ่ง

        แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าจะประมาทศัตรูอีกแล้ว นโมจิตของเขาแผ่ซ่านออกไปกล้ามเนื้อใต้ผิวหนังของเขากระตุกอย่างรุนแรงก่อให้เกิดพลังอันรุนแรงที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา

        ทันใดนั้นแสงสว่างระหว่างดวงตาทั้งสองเปล่งประกายสว่างขึ้นมือซ้ายของเขาควบรวมเป็นพลังหมัดกวาดตรงออกไปทางด้านหลัง

        ในขณะที่แขนข้างขวาเหวี่ยงออกไปแก่นปราณที่บริสุทธิ์ได้ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเปลวเพลิงทำให้พื้นที่บริเวณนั้นต่างส่งเสียงดังขึ้นอย่างรุนแรง

        “ตูม!”

        ทันทีที่ฉินอวี่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมสีหน้าที่เฉยเมยมือซ้ายของเขาก็ควบรวมเป็นกำปั้นกระแทกใส่แขนของชายหนุ่มที่กระแทกเข้ามาทันทีจนเกิดเสียงดังสนั่น

        การกระทบกันอย่างรุนแรงก่อตัวเป็นพลังคลื่นที่โหมกระหน่ำ

        “ก็แค่นี้เอง” ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงเยาะเย้ยขึ้นในใจเขาไม่เชื่อว่าร่างกายของผู้ฝึกตนขั้นเทียนชุ่ยธรรมดาจะสามารถเทียบกับเขาได้สายเลือดหยาจื้อได้มอบความมั่นใจในพลังอันแข็งแกร่งให้กับเขา

        ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงได้ยินเสียงกระดูกแตกที่ดังลั่นอยู่เช่นกันขณะที่เขากำลังเยาะเย้ยอยู่นั้นชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงก็ได้ปล่อยพลังหมัดอันทรงพลังทางมือขวาของเขาตรงไปทางศีรษะของฉินอวี่

        เขาต้องการฆ่าฉินอวี่ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

        ขณะที่เขาหันตัวกลับมาชายหนุ่มก็สัมผัสได้ถึงใบหน้าของฉินอวี่อย่างไม่ตั้งใจแต่น่าเสียดายที่ใบหน้าของฉินอวี่เต็มไปด้วยเลือดเขาจึงไม่อาจมองเห็นใบหน้าอันแท้จริงของฉินอวี่ได้ แต่ในดวงตาที่เย็นชาของเขาก็ทำให้ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงรู้สึกจมดิ่งลงไปทันที

        ทันใดนั้นฉินอวี่ก็ปล่อยพลังจากหมัดข้างขวาออกไป

        “ตูมตาม!”

        ฟ้าดินสั่นสะเทือนในทันทีพลังอันแข็งแกร่งได้ท่วมท้นออกมา เกิดเป็นคลื่นที่โหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรง

        ในขณะที่หมัดทั้งสองปะทะกันดวงตาของชายหนุ่มชุดแดงก็เบิกกว้าง เผยให้เห็นถึงความกลัวของเขาเขาสัมผัสได้เพียงพลังที่เป็นดั่งกระแสน้ำป่าที่รุนแรงซึ่งดูเหมือนจะเป็นพลังที่แข็งแกร่งยากจะต้านทานได้กว่ามือข้างซ้ายหลายเท่ากำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของตนเอง

        ในตอนนี้

        ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่กำลังพลุ่งพล่านในร่างกายของเขากระดูกในมือขวาค่อยๆ แตกออกเป็นเสี่ยง ความแข็งแกร่งที่มีอยู่ภายในได้กลืนกินเลือดเนื้อบนกำปั้นของเขาราวกับกระแสน้ำวน

        เป็นไปได้อย่างไร!!

        ผู้ฝึกตนขั้นเทียนชุ่ยชั้นที่สองจะมีพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?

        ขณะที่ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงกำลังหวาดกลัวและตกใจถึงขีดสุดพลังที่น่าสะพรึงกลัวมากก็ได้เข้าโจมตีอีกครั้งแรงสั่นสะเทือนอันทรงพลังกระแทกใส่ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงจนกระเด็นออกไปทันที

        ฉือเซียวและคนอื่นๆต่างตกตะลึง พวกเขาแต่ละคนต่างรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวฉากที่อยู่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่มีวันลืมได้เลย

        อสูรร้ายที่อยู่โดยรอบต่างมีดวงตาเบิกโพลงมองชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงที่กำลังลอยตีลังกาออกไปดวงตาของพวกมันต่างเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

        แม้แต่ดวงตาของวานรยุทธ์ที่น่าสะพรึงกลัวก็ยังแสดงท่าทางที่ดูสยดสยอง

        หากก่อนหน้านี้ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีออกไปเพราะการประมาทศัตรูหมัดที่ใช้ในตอนนี้จึงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาก็ไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดของสายเลือดหยาจื้ออย่างแน่นอน

        แต่...

        แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่สามารถเอาชนะเด็กหนุ่มในขั้นเทียนชุ่ยชั้นที่สองที่แปลกประหลาดคนนี้ได้?

        แม้แต่วานรยุทธ์ก็ไม่อยากเชื่อ

        ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจฉินอวี่ก็เดินมุ่งหน้าไปด้านหน้าสามสี่ก้าว หอกศึกพลันปรากฏขึ้นมาในฝ่ามือจากนั้นจึงขยับหนึ่งในอสุนีคำรามทั้งสามสายออกมาสายหนึ่งก่อนจะถ่ายเทเข้าไปยังเส้นลมปราณและผ่านไปยังมือข้างซ้าย พลันตรงเข้าสู่หอกศึกทันที

        “ตูมตาม!”

        เสียงดังกึกก้องบริเวณเขตแดนต้องห้ามอสูรร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้นมองอย่างหวาดกลัวราวกับว่าพวกมันกำลังสัมผัสได้ถึงศัตรูที่ไม่หยุดยั้งซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตได้

        ภายใต้ความสนใจของทุกคนหอกศึกได้เปล่งประกายแสงสีม่วงออกมา พลังของอสุนีคำรามกลืนกินอย่างบ้าคลั่งก่อตัวเป็นสายฟ้ายาวกว่าสิบจ้าง จนแทบจะหลุดพ้นจากพันธนาการของฉินอวี่

        ที่ปลายหอกศึกสายฟ้าที่เปล่งออกมาได้แผ่สว่างออกไป พลังทำลายล้างเอ่อล้นออกมาให้เห็น

        ฉินอวี่ขว้างหอกศึกออกไปอย่างไม่ลังเล

        หอกศึกพุ่งตรงออกไปราวกับอสูรร้ายที่กำลังออกจากกรง

        “ตูม!”

        ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้วานรยุทธ์ที่อยู่ไม่ไกลก็ลงมือทันที และฟาดฝ่ามือตรงเข้ามาทางหอกศึก

        แม้ว่าพลังของหอกที่แปลงจากอสุนีคำรามจะมีความแข็งแกร่งแต่ก็ไม่สามารถจะต้านทานฝ่ามือของวานรยุทธ์ได้เลยพลังฝ่ามือนั้นทำลายพลังของอสุนีคำราม ปัดหอกศึกตกลงไปกับพื้นทันที

        ในเวลานี้ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงที่พยายามบังคับร่างกายให้นิ่งตรงเพื่อทำการเสริมพลังในกายชดเชยพลังที่ระเบิดออกมาพร้อมกันกว่าสิบครั้ง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความไม่พอใจแสงสีแดงเพลิงเปล่งออกจากทั่วทั้งร่างของเขาเงาร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางท่ามกลางแสงสว่างที่สาดส่องออกมา

        “โฮก!”

        อสูรร้ายส่งเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วทั้งผืนฟ้าสั่นสะเทือนทั้งฟ้าดิน จนพลังปราณก่อตัวรวมเป็นพายุที่โหมกระหน่ำ

        ขณะที่ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงกำลังใช้พลังของหยาจื้อปล่อยพุ่งตรงมาทางฉินอวี่ ฉินอวี่ที่กำลังยืนอยู่กลางอากาศมองเห็นท่าทีของเขาได้ไม่ชัดเจนนัก ขณะนี้ดวงตาของเขาปรากฏประกายแสงที่สว่างวาบและดูลึกล้ำเขาค่อยๆ อ้าปากขึ้นพลางพูดว่า “เจ้าแพ้แล้ว!”

        “ข้ายังไม่แพ้! ข้ายังไม่ได้คืนระดับการฝึกฝนของตนเองสักหน่อย”ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงส่งเสียงตะโกนดังไปบนฟ้าอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะปล่อยหมัดซึ่งมีพลังของหยาจื้ออย่างแท้จริงตรงไปทางฉินอวี่

        ฉินอวี่ไม่สนใจและค่อยๆ หันศีรษะไป เหลือบมองทางวานรยุทธ์ ก่อนจะเดินไปทางด้านหนึ่งหยิบหอกศึกขึ้นมา และนำใส่กลับไปในวงแหวนมิติ

        “เจ้าสิบเอ็ด หยุดเถอะ เจ้าแพ้แล้วจริงๆ” วานรยุทธ์ถอนหายใจยกมือขวาขนาดใหญ่ขึ้นขัดขวางชายหนุ่มชุดคลุมสีแดง และส่งเสียงดังเหมือนระฆังทองแดง

        “ข้าไม่แพ้!” ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงส่งเสียงตะคอกไปด้วยความโกรธ

        “การโจมตีนั่น ฆ่าเจ้าได้นะ!”

        ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงตกตะลึงในทันทีราวกับถูกฟ้าผ่าดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อหูตนเอง สายฟ้าแค่สายเดียวนั่น จะฆ่าตนเองได้เชียวหรือ?

        ไม่เพียงแต่ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงเท่านั้นแม้แต่ฉือเซียวและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงเช่นกันทุกคนต่างคิดว่าตนเองกำลังอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ

        สายฟ้านั่นสามารถฆ่าชายหนุ่มที่น่าสะพรึงกลัวคนนี้ได้หรือ?

        “ข้าไม่เชื่อ!” ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงส่งเสียงตะโกนอย่างโกรธจัดเขามองไปทางฉินอวี่อย่างดุเดือด และขู่ขึ้นเสียงดัง “เจ้ากล้าจะสู้กับข้าต่อไปหรือไม่?ไม่ว่าเจ้าจะชนะหรือแพ้ พวกเขาไม่ต้องผ่านด่านสองแต่ตรงเข้าไปยังหอคอยขัดเกลาได้ทันที หากเจ้าไม่สู้ต่อพวกเขาก็ต้องตายกันทั้งหมด!”

        “แต่ถ้าข้าเอาชนะเจ้าได้ เจ้าจะเสียใจภายหลัง?” ฉินอวี่จ้องไปยังชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงอย่างเย็นชาและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง นี่คือการบังคับให้ตนเองต้องสู้สินะ

        “ข้าสาบานต่อบรรพชนหยาจื้อ จะไม่มีวันผิดสัญญาเป็นอันขาด”ชายหนุ่มชุดคลุมสีแดงส่งเสียงตะโกน

        “มิหวั่นเกรงต่อการต่อสู้?”