ในห้องแล็บทดลองสุดไฮเทคที่ตั้งอยู่ชั้นใต้ดินของE-Tech Corporation นารากำลังง่วนอยู่กับเครื่องมือทดลองขนาดใหญ่ที่มีสายไฟและท่อต่อกันเหมือนเขาวงกต
“โอเค! มันต้องได้ผลแน่ๆ”เธอพูดกับตัวเอง ขณะบรรจุสาหร่ายสีเขียวสดใสลงไปในภาชนะรูปทรงกระบอกแก้ว
เธอหมุนลูกบิดควบคุมแรงดันอากาศในระบบแคปซูลก่อนจะกดปุ่มสีแดงที่เขียนว่า "Activate" ด้วยความมั่นใจ
“แค่ปรับค่าความดันอีกนิดเดียว...โอ๊ะ! สูงไปหรือเปล่า?”
เครื่องควบคุมเริ่มส่งเสียงดัง "ปี๊บๆ" และตัวเลขบนหน้าจอพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ
“โอ๊ย! ทำไมตัวเลขมันพุ่งแบบนี้ล่ะ!”นาราลนลานวิ่งวนรอบเครื่องเหมือนกำลังเต้นซัลซ่า มือหนึ่งถือไขควงอีกมือหนึ่งคว้าแว่นนิรภัย
ทันใดนั้นเสียงปะทุ "ปัง!" ดังสนั่นพร้อมกับควันสีขาวลอยฟุ้งออกมาจากกระบอกแก้ว
"ความโกลาหลมาเยือน"
“นี่มันอะไรกัน?!” เสียงเย็นเยียบของอชิระดังขึ้น
นาราหันขวับไปมองเขายืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าเคร่งขรึมจนเหมือนจะมีไอเย็นลอยออกมา
“เอ่อ...อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอชิระ!”เธอพยายามยิ้มแห้งๆ ในขณะที่มองดูแคปซูลแก้วซึ่งกำลังมีควันพวยพุ่งออกมาราวกับโรงงานไอน้ำ
“คุณกำลังทำอะไร?!” เขาเดินเข้ามาใกล้ขณะมองเครื่องมือที่ดูเหมือนจะเสียหายไปครึ่งหนึ่ง
“ฉันแค่...ทดลองไอเดียของฉันค่ะ!แต่มันเหมือนจะ...ระเบิดนิดหน่อย” เธอหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะรีบปิดวาล์วควบคุม
“นี่คุณเรียกว่านิดหน่อย?” อชิระมองควันขาวที่ยังลอยฟุ้งเต็มห้อง
“อย่าห่วงค่ะ! ฉันแก้ไขได้”นารารีบพูด พร้อมหยิบสมุดโน้ตที่เต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ขึ้นมาพลิกอ่าน
“คุณรู้ไหมว่าอุปกรณ์ชุดนี้ราคาเท่าไหร่?”
“...”
“ราคาพอๆ กับงบประมาณทั้งปีของแล็บคุณเลยล่ะ”
“...”
นาราหยุดนิ่งใบหน้ายิ้มแหยของเธอค่อยๆ เลือนหาย “เอ่อ...จริงเหรอคะ? แต่ฉันมีประกัน!”
“บริษัทไม่มีประกันครอบคลุมความซุ่มซ่ามของนักวิจัยภายนอกหรอก”เขาตอกกลับทันที
แม้จะโดนตำหนิอย่างหนักแต่นารากลับดูไม่ท้อ เธอใช้เวลาราว 20 นาทีในการวิเคราะห์ระบบที่พังไปก่อนหน้าขณะเดียวกัน อชิระยังคงยืนมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“ถ้าฉันลองลดแรงดันให้ต่ำกว่านี้...แล้วเพิ่มอุณหภูมิอีกนิด...”เธอบ่นพึมพำ ขณะหมุนวาล์วและปรับค่าบนหน้าจอ
“คุณคิดว่ามันจะช่วยอะไรได้จริงเหรอ?” เขาถามอย่างไม่ไว้ใจ
“เชื่อฉันเถอะค่ะ” เธอยิ้มบางๆก่อนจะกดปุ่มเริ่มใหม่อีกครั้ง
เสียงเครื่องทำงานดังขึ้นเบาๆและครั้งนี้ตัวเลขบนหน้าจอค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างเป็นระบบ ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีควันไม่มีการระเบิด
“สำเร็จ!”นารากระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กเพิ่งได้ของขวัญวันเกิด
อชิระยืนกอดอกมองเธอด้วยความรู้สึกปนเประหว่างโล่งใจและหงุดหงิด“อย่าคิดว่านี่หมายความว่าคุณทำถูกทุกอย่าง”
“แต่มันได้ผลนะคะ!”เธอโต้กลับอย่างอารมณ์ดี
“...ถือว่าโชคดี” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง
ในช่วงบ่ายวันนั้นอชิระเดินกลับมาที่ห้องแล็บพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ
“นี่คือรายงานเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่คุณทำพังเมื่อเช้า”เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ
นาราเงยหน้าขึ้นมองเขา“เอ๊ะ...จะให้ฉันเขียนคำขอโทษเหรอคะ?”
“เปล่า ผมต้องการให้คุณอ่านมันและหาวิธีทำให้มันใช้งานได้ดีขึ้นในรอบต่อไป”
เธอจ้องมองเขานิ่งๆก่อนจะยิ้มกว้าง “ขอบคุณนะคะที่ยังให้โอกาส!”
“อย่าให้โอกาสครั้งนี้กลายเป็นความเสียหายอีก”เขาตอบเสียงนิ่ง ก่อนจะเดินออกไป
เมื่อประตูปิดลงนารามองแฟ้มตรงหน้าเธอแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
“คุณอชิระเนี่ย...เหมือนเป๊ะทุกอย่างเลยแฮะ”เธอบ่นกับตัวเอง “แต่ยังไงฉันจะเปลี่ยนแปลงเขาให้ได้”