ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร? ใส่ร้ายพระชายาจะต้องได้รับโทษ!”

        สายตามิถึงพอใจของจื่นเยว่ทำให้ร่างของหลินเมิ้งหวู่สั่นเทิ้มแต่ซ่างกวนฉิงผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างมากมายดังนั้นนางจึงเห็นจิ่นเยว่เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น

        ต่อให้ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยจะเผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวแต่นางก็ไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

        “สิ่งที่หม่อมฉันพูดล้วนเป็นความจริงทุกประการเพคะคนภายนอกล้วนไม่รู้เรื่องภายในพวกเขากล่าวหาว่าหม่อมฉันอิจฉาฮูหยินคนก่อนของท่านโหว ดังนั้นจึงขังหยาเอ๋อร์เอาไว้ในเรือนทว่ามีเพียงหม่อมฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดี หากมิใช่เพื่อปกป้องชื่อเสียงของจวนแล้วเหตุใดหม่อมฉันจะต้องยอมเสียชื่อเสียงด้วยล่ะเพคะ”

        ทั้งน้ำเสียงและหยาดน้ำตาล้วนเสแสร้งหากหลินเมิ้งหยาได้เห็นเข้าคงปรบมือให้

        บางทีนางอาจจะยกเก้าอี้และชามาจิบเพื่อดูละครตรงหน้าเลยก็เป็นได้

        แม้พระสนมเต๋อเฟยจะไม่เชื่อ แต่เพราะบริเวณรอบๆ มีเพียงสาวใช้อีกทั้งพระชายายังหายตัวไปจริงๆ

        ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด

        “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงเกียรติยศของจวนอวี้ ดังนั้นรอหยาเอ๋อร์กลับมาก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย”

        แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามิทรงเชื่อคำพูดของสองแม่ลูก

        ใบหน้างดงามของพระสนมเต๋อเฟยเผยให้เห็นเพียงความเย็นชา

        หลินเมิ้งหยาหาใช่คนที่จะหนีตามผู้ชายไปไม่แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นถึงอย่างไรฮูหยินหลินก็ไม่มีทางร้องห่มร้องไห้เช่นนี้อย่างแน่นอน

        เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศศักดิ์ศรีของวังหลวงจะนำมาเป็นเรื่องเล่นมิได้

        “เฮ้อ ช่างน่าเสียดาย นับตั้งแต่หยาเอ๋อร์แต่งงานเข้ามาทั้งพระสนมและเหล่าข้าทาสล้วนดีต่อนางเหลือเกินหม่อมฉันไม่มีหน้าอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้วเพคะ หากเจอตัวหยาเอ๋อร์แล้วละก็วันพรุ่งหม่อมฉันจะพาหวู่เอ๋อร์กลับจวนแล้วเพคะ”

        ซ่างกวนฉิงเช็ดน้ำตาอีกครั้ง เพิ่งรู้สึกตัวว่าการแสดงของนางมิเป็นผลเลยแม้แต่น้อย

        นางชำเลืองมองใบหน้าเคร่งขรึมของพระสนมเต๋อเฟยท่านพี่เคยพูดเอาไว้ว่าพระสนมเต๋อเฟยผู้นี้เป็นชื่อเสียงและมองเรื่องหน้าตาเป็นสำคัญดังนั้นสิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือเรื่องขายหน้าพรรค์นี้

        แต่เหตุใดคำพูดของนางในเวลานี้จึงดูเหมือนกำลังปกป้องหลินเมิ้งหยา?

        หรือนังแพศยาคนนั้นจะทำให้พระสนมเต๋อเฟยยอมรับได้แล้ว?

        เหมือนกับแม่ที่กลายเป็นสัมภเวสีของนางไปแล้วไม่มีผิดเกิดมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้อื่นแต่เพียงเท่านั้น

        “ตอนนี้ทั้งหยาเอ๋อร์และอวี้เอ๋อร์ล้วนไม่อยู่จวนแม้พวกเราจะคาดเดาสิ่งใดไปก็อาจจะมิใช่เรื่องจริง เจ้าเป็นแม่เลี้ยงของหยาเอ๋อร์ซ้ำยังเป็นฮูหยินของเจิ้นหนานโหว หากยังไม่แน่ใจก็อย่าเพิ่งด่วนพูดออกมาเลย”

        สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยยิ่งไม่น่ามอง

        นางไม่เคยรู้ว่าการมีลูกเลี้ยงนั้นเป็นเช่นไรแต่พวกนางล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกันทว่าแม่เลี้ยงกลับพูดจาว่าร้ายลูกเลี้ยงเสียๆ หายๆ

        ความเกลียดชังที่มีต่อซ่างกวนฉิงยิ่งเพิ่มมากขึ้น

        “หม่อมฉันด่วนตัดสินใจไปเองเพคะ เฮ้อ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหาหยาเอ๋อร์เจอหรือไม่”

        ซ่างกวนฉิงรู้ดีอยู่แก่ใจแต่ก็ยังเอ่ยประโยคคำถามลอยๆทั้งที่เรื่องนี้เป็นแผนการของนางเอง

        มาหาพระสนมเต๋อเฟย ใส่ร้ายหลินเมิ้งหยาทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกลอุบายที่ฮองเฮาคิดเอาไว้

        แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะไม่เป็นไปอย่างที่ใจคิด

        แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้ขอเพียงหลินเมิ้งหยาไม่กลับบ้านทั้งคืน เมื่อถึงเวลานั้นต่อให้พระสนมเต๋อเฟยจะไม่ว่ากล่าวแต่ท่านอ๋องอวี้จะต้องทรงกริ้วอย่างแน่นอน

        เกรงว่านังเด็กคนนั้นจะไม่อาจแบกหน้าอยู่ที่จวนแห่งนี้ได้อีกต่อไป

        “พระชายากลับมาแล้ว! พระชายากลับมาแล้ว! เหนียงเหนียงพระชายากลับมาแล้วเพคะ!”

        จู่ๆ เสียงร้องด้วยความดีใจพลันดังขึ้นทุกคนล้วนหันกลับไปมองทางด้านนอก

        ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มสวมใส่เสื้อผ้าหรูหราและพาสาวใช้นามป๋ายจื่อเดินเข้ามาจากทางด้านนอก

        “หยาเอ๋อร์ถวายคำนับหมู่เฟย หมู่เฟยได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยเพคะ”

        ใบหน้าของซ่างกวนฉิงเจือไว้ซึ่งความรู้สึกสะใจ

        นางเปลี่ยนแม้กระทั่งเสื้อผ้า อีกทั้งยังกลับมาดึกมากขนาดนี้จะมีใครเชื่อบ้างว่านางมิได้ตามผู้ชายไป?

        “หยาเอ๋อร์ เจ้าหายไปไหนมา? มิรู้หรือว่าคนในจวนเป็นห่วงเจ้ามากขนาดไหน?”

        เมื่อได้เห็นการแต่งตัวของหลินเมิ้งหยานัยน์ตาของพระสนมเต๋อเฟยเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

        แม้ว่าจะไม่ได้ไปพบปะกับใครเป็นการส่วนตัวแต่อาจมีคนใช้ข้ออ้างนี้ใส่ร้ายป้ายสีหลินเมิ้งหยาว่านางมีชู้ได้

        จะทำเช่นไรดีนะ? หากอวี้เอ๋ฮร์เข้าใจผิดคงมิวายเกิดเรื่องใหญ่โตอย่างแน่นอน

        “วันนี้พี่สะใภ้สามก็ได้รับความสนใจอีกแล้ว เฮ้อแม้แต่ข้าที่เป็นน้องชายยังอดที่จะอิจฉาไม่ได้ หมู่เฟยจะต้องเอ็นดูกระหม่อมให้มากๆหน่อยนะพ่ะย่ะค่ะ”

        เสียงของหลงชิงหานดังไล่หลังตามมา

        ในมือถือพัด ใบหน้าแสดงความเสียใจ

        “เจ้านี่หนา! พี่สามของเจ้ายังเอ็นดูเจ้าไม่พออีกหรือ? หลายวันมานี้เจ้ามัวไปเที่ยวเล่นที่ใดกัน?”

        มองดูหลงชิงหาน สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยผ่อนคลายมากขึ้น

        นางเป็นผู้เลี้ยงดูเด็กคนนี้มาตั้งแต่เขายังแบเบาะ เขาต่างจากอวี้เอ๋อร์ชิงหานมักจะมีนิสัยขี้อ้อนประจบประแจง

        ดังนั้นนางจึงเอ็นดูเขามาก

        “ถวายคำนับหมู่เฟย ก่อนหน้านี้หานเอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่นค่อนข้างไกลตอนแรกคิดอยากทำให้พี่สะใภ้สามประหลาดใจดังนั้นจึงเตรียมของขวัญวันแต่งงานเอาไว้ให้แต่ใครจะรู้เล่าว่าพี่สามจะรักพี่สะใภ้สามมากขนาดนี้แม้แต่กระหม่อมเองยังอดที่จะอิจฉาไม่ได้”

        หลงชิงหานเอ่ยทิ้งท้ายให้ผู้ฟังสนใจใคร่รู้แต่กลับไม่พูดต่อริมฝีปากฉีกยิ้มกว้าง ท่าทางของเขาน่ารักยิ่งกว่าหลงเทียนอวี้มาก

        เขาถวายคำนับก่อนจะนั่งลงข้างกายพระสนมเต๋อเฟยด้วยใบหน้าขี้เล่นแต่ว่านอนสอนง่าย

        “เอ๋? เกิดอะไรขึ้นกันเล่า?”

        นางจ้องมองลูกชายด้วยความรักใคร่ หัวใจของพระสนมเต๋อเฟยพลันสงบลง

        ชิงหานและหยาเอ๋อร์กลับมาพร้อมกัน ดังนั้นข่าวลือเสียๆ หายๆ ก็จะไม่เป็นจริงอีกต่อไป

        “โอ้ ทางซีฟานมาเยือนเมืองหลวงของพวกเราและได้มอบกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองลายคางคกให้กับพี่สามตอนแรกกระหม่อมคิดจะอุบเอาไว้แล้วเอาไปให้คนที่กระหม่อมชอบแต่ใครจะรู้เล่าว่าพี่สามจะเก็บเอาไว้เสียเอง อีกทั้งยังนำมันมามอบให้พี่สะใภ้สามเฮ้อ ดูท่าน้องชายอย่างกระหม่อมจะถูกลืมเสียแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        หลงชิงหานพูดพลางเบะปากไม่พอใจไปทางหลินเมิ้งหยา

        ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาก้มศีรษะต่ำพลางแสดงท่าทีขวยเขินเพื่อให้ความร่วมมือกับเขา

        ตอนนี้บรรยากาศพลันอบอวลไปด้วยความรักหวานซึ้ง

        ใครจะรู้เล่าว่าท่านอ๋องผู้มีใบหน้าเย็นชาเสมอจะคิดถึงคะนึงหาพระชายาของตนเองเช่นนี้

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หากองค์ชายหกไม่รังเกียจแล้วละก็หม่อมฉันให้ยืมก็ได้นะเพคะ”

        นางเงยหน้า มุมปากหยักยิ้มอ่อนหวาน

        ราวกับต้องการจะบอกให้คนทั้งโลกรู้ว่าทุกห้องหัวใจของหลงเทียนอวี้มีแต่นางเพียงผู้เดียว

        “เฮ้อ ข้าคงมิบังอาจ หากพี่สามรู้เข้าละก็ข้าจะต้องถูกถลกหนังอย่างแน่นอน!”

        ศีรษะของหลงชิงหานส่ายไปมาเหมือนของเล่นป๋องแป๋ง

        พระสนมเต๋อเฟยพอจะเดาได้แล้วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

        อวี้เอ๋อร์ได้รับชุดกระโปรงมา ดังนั้นจึงรีบร้อนนำมาให้หยาเอ๋อร์

        แต่...หยาเอ๋อร์ไปวัดกับนาง

        บางทีอาจเพราะถูกอวี้เอ๋อร์มารับไป ดังนั้นจึงกลับมาผิดเวลา

        ยังดี แม้หัวใจเกือบจะหยุดเต้นแล้วก็ตาม

        “พี่ชายของเจ้าจะถลกหนังเจ้าได้อย่างไร? ซนจริงๆ เลยแล้วเหตุใดเจ้าจึงกลับมาพร้อมกับพี่สะใภ้สามของเจ้าได้เล่า?”

        พระสนมเต๋อเฟยพอจะเดาได้แล้ว

        แต่ถึงกระนั้นยังต้องพูดให้ชัดเจนนางไม่อยากให้หลินเมิ้งหยาต้องเสียหาย

        “เฮ้อ พี่สามนั่นแหละที่เป็นคนใช้กระหม่อม หมู่เฟยจะต้องสงสารกระหม่อมมากๆนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องเดินทางจากอี้จ้านไปที่วัดก่อนจะพาพี่สะใภ้ออกจากวัดไปส่งที่อี้จ้าน ไปๆ กลับๆ เช่นนี้อยู่หลายรอบกระหม่อมเดินทางจนขาแทบขาดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลงชิงหาน ทุกคนเข้าใจต้นสายปลายเหตุในที่สุด

        อาจอธิบายได้ว่าท่านอ๋องอวี้รักพระชายามาก

        หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มไม่พูดอะไรนางมอบหมายหน้าที่ในการอธิบายให้หลงชิงหานทั้งหมด

        ทว่า หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ผ่านไป ข่าวลือเรื่องราวความรักที่ท่านอ๋องมีให้กับพระชายาต่างถูกแพร่สะพรัดราวกับสายลม

        “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ ข้าว่าแล้วเชียว หยาเอ๋อร์เป็นเด็กน่ารักจะทำเรื่องอัปยศเช่นนั้นได้อย่างไรฮูหยินหลิน ตอนนี้ดึกมาแล้ว ข้าเองก็ควรพักผ่อน หยาเอ๋อร์ หานเอ๋อร์พวกเจ้าอยู่รอก่อน”

        “เพคะ หมู่เฟย”

        สีหน้าของซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่ไม่น่ามอง

        หากหลินเมิ้งหยาไม่กลับบ้านทั้งคืน ข่าวลือเสียๆ หายๆ คงถูกแพร่กระจายไปทั่ว

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายท่านอ๋องอวี้จะเป็นคนช่วยนางเอาไว้

        ทั้งสองแม่ลูกไม่อาจแบกหน้าอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปดังนั้นจึงพากันออกจากตำหนักหยาเสวียน

        “พวกเจ้านี่หนาหากคราวหน้าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกก็ควรส่งคนมาบอกข้าก่อนจะได้รับมือถูกจวนแห่งนี้ทำคนตกม้าตายมานักต่อนัก หากข่าวลือเสียๆ หายๆ ถูกแพร่ออกไปคงมิเป็นการดี”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างกายพระสนมเต๋อเฟยด้วยท่าทางว่านอนสอนง่ายส่งยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไร

        “แม่เลี้ยงของเจ้า...หยาเอ๋อร์ ปัญหาเช่นนี้มิอาจหลีกเลี่ยงได้ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องตั้งสติให้ดี ห้ามให้ใครหาโอกาสใดๆ ได้อีก”

        พระสนมเต๋อเฟยชอบใจเลยที่ซ่างกวนฉิงและฮองเฮาร่วมมือกันเช่นนี้

        กอปรกับข่าวลือหนาหูที่ด้านนอกนั้นอีก หยาเอ๋อร์คงลำบากไม่น้อยที่มีแม่เลี้ยงเช่นนี้

        “หยาเอ๋อร์เข้าใจแล้วเพคะ หม่อมฉันทำให้หมู่เฟยต้องเป็นกังวลแล้ว”

        คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่นางถูกลักพาตัวไป ซ่างกวนฉิงจะหาข้ออ้างมาใส่ร้ายป้ายสีนางเช่นนี้

        แอบไตร่ตรองอยู่ในใจ เกรงว่าเรื่องนี้จะต้องมีลับลมคมในบางอย่างอย่างแน่นอน

        “เอาล่ะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้วจริงๆ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด จิ่นเยว่นำเงินหนึ่งพันตำลึงให้หานเอ๋อร์เป็นรางวัลตอบแทนที่พาหย๋าเอ๋อร์กลับมา”

        หลงชิงหานหยักยิ้มประหนึ่งจิ้งจอกตัวน้อย หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจ

        ทั้งเสื้อผ้าหรือแม้แต่เครื่องประดับล้วนเป็นของมีราคา

        แต่เหตุใดเขาจึงยิ้มเสมือนหมากระดิกหางเพียงเพราะได้เงินหนึ่งพันตำลึงเช่นนี้?

        ทั้งสองเดินนำหน้าและตามหลังกันออกจากตำหนักหยาเสวียน

        จนกระทั่งกลับมายังตำหนักหลิวซิน หลินเมิ้งหยาจึงหุบยิ้ม

        ฉีกยิ้มว่าเหนื่อยแล้ว ยิ่งยิ้มอ่อนหวานก็ยิ่งเหนื่อย!

        แต่เพราะเหตุใดหลงชิงหานจึงหาตัวนางเจอตอนเดินทางกลับได้เพียงครึ่งทางกัน?

        “นายหญิง! ท่านกลับมาแล้ว!”

        เพียงเปิดประตูตำหนักออกทั้งสาวใช้และหลินจงอวี้ต่างพากันพุ่งตัวเข้ามา

        ผอจื่อที่มีความจริงใจกับหลินเมิ้งหยา ภายในบริเวณตำหนักเองก็ส่งยิ้มดีใจขณะมองทางหลินเมิ้งหยา

        ว่ากันว่าเพื่อนแท้มักเป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยในยามยากนางเคยระแวดระวังผอจื่อเหล่านี้มาก่อน

        แต่พอมาถึงวันนี้ถือว่าบางส่วนยังพอจะเชื่อใจได้บ้าง

        “ข้าไม่เป็นอะไรเสียหน่อย พวกเจ้าอย่าได้เสียใจหรือร้อนใจไปเลย”

        นางถูกหลินจงอวี้และสาวใช้พยุงกลับตำหนัก

        ป๋าจื่อถูกจับนั่งลงบนเก้าอี้เด็กน้อยที่ไม่มีเรื่องให้หนักใจก้มหน้าก้มตากินขนมและน้ำชาที่ถูกตระเตรียมเอาไว้ให้

        “นายหญิง ตกลงเกิดเรื่องอะไรที่วัดกันแน่เจ้าคะ? เหตุใดพวกท่าน?”

        หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าพวกเขากำลังเป็นห่วงทุกคนที่นี่ล้วนถามไถ่เพราะความสงสัย

        ทว่าตอนนี้หาใช่เวลาตอบคำถามไม่