เพ้นท์เฮ้าส์หรูของมิวสิค
แม็กเซลล์เดินอลิซมาถึงห้องเก็บของเมื่อเปิดประตูเข้าไปไม่มีเฟอร์นิเจอร์มีเพียงแค่ที่นอนปิคนิคกับหมอนและผ้าห่มเท่านั้นซึ่ฃอลิซทำเพียงได้แค่มองแต่ไม่สามารถพูดอะไรทั้งนั้นส่วนแม็กเวลล์ที่มองตามก็คงคิดว่าเธอจะอยู่ได้ยังไงภายนอกเธอเหมือนคุณหนูที่ติดหรูหราเท่านั้น
แม็กเวลล์: คุณอลิซอยู่ได้ไหมครับ
อลิซ: อยู่ไม่ได้ก็ต้องได้แหละค่ะ
แม็กเวลล์: ดีครับแต่มีหนึ่งอย่างที่ผมอยากจะเตือนคุณทางที่ดีคุณอย่าทำให้นายโกรธดีกว่านะครับ
อลิซ:ทำไมไอประสาทนั้นมันเป็พ่อฉันหรอไง!
แม็กเวลล์:นายโหดมากนะครับผมขอเตือนคุณไว้ถ้าคุณไม่อยากตายเร็วๆควรอยู่เฉยๆทำตามคำสั่งนายดีกว่านะครับ
อลิซ: ได้! พอใจยัง ! (หึเดี๋ยวรู้กันว่าใครจะตายก่อน)
เมื่อแม็กเวลล์เดินออกจากห้องไปอลิซก็เดินสำรวจห้องแคบๆห้องเล็กเหมือนรูหนูใครบอกว่าฉันนอนไม่ได้! รู้จักฉันนอนไปและไอมาเฟียแก่!
ภายเพ้นท์เฮาส์ห้องนอนหรูของ(มิวสิค)
ยัยนั้นคงกำลังอกแตกตายแน่ๆ! หึจะได้จำว่ารสชาติปากแบบดีแบบนี้อย่าหวังว่าจะได้อยุ่แบบสงบสุขเริ่มจากให้ทำความสะอาดเพ้นท์เฮาส์ดีก่อนไหมหึแค่คิดก็สนุกแล้วอยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทนได้กี่น้ำ!
มิวสิค: แพทนัมเรียกยัยนั้นมาทำความสะอาดเพ้นท์เฮ้าส์!
แพทนัม: จะดีหรอครับนาย
มิวสิค:ถ้าไม่อยากให้ยัยนั้นทำมึงก็ทำเองเอาไหม!
แพทนัม:ไม่เอาครับๆ เดี๋ยวผมไปตามให้ครับ(เพ้นท์เฮาส์พังแน่)
หน้าห้องอลิซ
แพทนัม: ก๊อก ก๊อก ก๊อก ขออนุญาติครับคุณอลิซ
อลิซ:มีอะไรค่ะ
แพทนัท:คือนายให้คุณอลิซทำความสะอาดเพ้นท์เฮาส์ครับ
อลิซ: ....
อลิซ: หึ! ได้สิคะเดี๋ยวขอเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวไปทำให้นะค่ะ
แพทนัท: ครับ (ทำไมรู้สึกแปลกจังวะ)
ภายในห้องรับแขกสุดหรู
เริ่มจากทำอะไรก่อนดีนะอ้อกวาดถูกสินะค่ะอลิซก็ไปหาไม้กวาดไม่ถูกพื้นมาทำความสะอาดสักพักใหญ่เพราะขนาดห้องค่อนข้างใช้เวลาพอสมควรพอเสร็จจากห้องรับแขกแล้วอลิซก็เดินออกมาเจอทางขึ้นบรรไดได้ยินพวกการ์ดมันคุยกันว่านายมันจะคุยมาข้างล่างแสดงว่ามันต้องลงบรรไดสินะ! อลิซก็เดินไปที่ห้องครัวหาถ้วยเล็กมาใส่ซันไลต์หึ!แกคอหักตายแน่ไอคนปากหมา!เมื่ออลิซจัดการเอาซันไลต์ราดบรรไดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เตรียมย้ายอุปกรณ์ทำความสะอาดไว้ข้างบรรไดเพื่อความเนียนอลิซก็ย้ายไปทำทีเช็ดแจกันเช็ดโต๊ะในขณะนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับร่างสูงที่กำลังก้าวลงบรรไดมาอลิซก็ก้มหน้าเช็ดภายใบหน้าหวานกำลังยิ้มแบบสะใจ
เมื่อมิวสิคกำลังก้าวลงบรรไดมาย่างเชื่องช้ากำลังจะถึงขั้นสุดท้ายแล้วเพ้อลื่นกับสิ่งที่อลิซทำทันที
มิวสิค: ตุ๊บ! โอ้ย! ใครทำอะไรวะ!
แม็กเวลล์ แพทนัม: เฮ้ย! นาย!
อลิซ: (ยืนขำจนไหล่สั่น)
มิวสิค: ลุกขึ้นยืนมองไปทางอลิซ ทำบ้าอะไรของเธอ!
อลิซ: โรคบ้ากำเริบอีกแล้วหรอ!
มิวสิค: ฝีมือเธอใช่ไหม!
อลิซ: มองตรงบรรไดและยิ้ม ใช่ฉันเองมีปันหาอะไร!
มิวสิค: กล้าดียังไงมาแกล้งฉันอยากตายมากสินะ!
อลิซ:เปล๊า(เสียงสูง) ฉันทำความสะอาดอยู่ย่ะแต่นายเดินมาไม่แหกตาดูเองก็ช่วยไม่ได้!โง่นัก!
มิวสิค:ขบกรามแน่ หึ! หรอ! ทำความสะอาดด้วยการเอาซันไลต์ราดบรรไดหรอไง! เอาสมองส่วนไหนคิดวะ:
อลิซ: ก็สมองไงคงไม่ใช่เล็บขบหรอจ้ะ!
มิวสิค:รู้ไหมว่าการที่ทำให้ฉันโกรธมันจะเป็ยังไง!
อลิซ: มองบน แล้วจะเอาอะไร!ให้ทำนู้นทำนี่ก็ทำให้แล้วอย่ามาเื่เยอะได้ป่ะ!
มิวสิค: หึ! ฆ่าพ่อเธอก่อนเลยดีไหม!
อลิซ:ยะ..อย่านะอย่ายุ่งกับพ่อฉันฉันขอร้อง(น้ำตาคลอ)
มิวสิค: เวลาทำผิดต้องทำยังไง!
อลิซ:อ๋อเดี๋ยวฉันเก็บกวาดให้นะ
มิวสิค:เว้ย!ขอโทษสิวะขอโทษเป็ไหม!
อลิซ: แกจะแหกปากทำไมนักหนาอยู่แค่นี้ก็ได้ยินแล้ว!
มิวสิค: ปากดีไม่เลิกเลยนะ!
อลิซ: เม้มปากแน่น อะ..เอ่อขอโทษละกัน(เสียงแ่เบา)
มิวสิค: ขอโทษให้มันดังๆเหมือนตอนที่เธอว่าฉัน!
อลิซ:ขอโทษ! ขอโทษ! พอใจไหม!
มิวสิค: เออ!
และมิวสิคก็เดินขึ้นลิฟท์ไปชั้นบนห้องนอนหรูโดยไม่หันกลับมามองอลิซอีกเลยด้านอลิซเวรกรรมอะไรของกูวะอย่างกับเ้ากรรมนายเวร!
1.40M
