บทที่8.ด้านที่มืดมิด
มู่หรงซีเหมินอาสาตนเองไปส่งหยางซินโหยวที่จวนแม้ไม่ได้นั่งรถม้าคันเดียวกันแต่เป็การนั่งรถม้าคนละคันแล้วขับตามกันไปส่งก็ตาม เพียงแค่นั้นซีเหมินก็รู้สึกดีใจที่ได้มาส่งนางถึงหน้าประตูจวนแล้วนับว่าก้าวหน้าไปอีกขั้น
ร่างสูงที่ก้าวลงจากรถม้าเพื่อรอส่งร่างบางเดินเข้าประตูใหญ่หน้าจวนนั้นทำให้หยางซินโหยวต้องเร่งเดินลงจากรถม้าก่อนยอบกายคารวะอย่างงดงาม
“ขอบคุณท่านอ๋องเพคะที่มาส่งหม่อมฉัน”
“ข้าเต็มใจ”
แต่ก่อนที่จะได้คุยสิ่งใดกันต่อก็มีรถม้าอีกคันของจวนแม่ทัพหยางตรงเข้ามาและคนที่ออกมาก็คือหยางไป๋เฉียนน้องสาวต่างมารดาของหยางซินโหยวนั้นเองที่พึ่งกลับจากตลาดเช่นกัน
มู่หรงซีเหมินจำได้ว่าน้องสาวผู้นี้ของชายารักเมื่อชาติก่อนนั้นนางมีนิสัยที่คบไม่ได้ขี้อิจฉา ริษยาแม้ไม่ได้ลงมือทำร้ายคนด้วยการกระทำที่รุนแรงเพราะพื้นฐานนิสัยนั้นขี้ขลาดเก่งแต่ปากเท่านั้นแต่ก็ชอบพูดจากกระแนะกระแหนเย้ยหยันดูถูกผู้อื่นอยู่เป็ประจำอีกทั้งยังชอบส่งสายตายั่วยวนมาให้เขาทุกครั้งที่ได้เจอดีที่ชาติก่อนแม้ชั่วร้ายเพียงใดแต่เขาก็ไม่นิยมรวบสตรีทั้งพี่ทั้งน้องดั่งเช่นบุรุษจวนอื่นทำกัน
“คารวะมู่หรงอ๋องเพคะ”หยางไป๋เฉียนเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานออกมาพร้อมทั้งยังลอบส่งสายตาช้อนมองคนตรงหน้าอย่างเอียงอายมู่หรงอ๋องช่างหล่อเหลารูปงามยิ่งนัก งามมากจนนางแทบทนไม่ไหวแม้อีกฝ่ายจะมีชื่อเสียงเลวร้ายเพียงใดแต่นางก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับความงดงามนี้เลยทีเดียวหากนางเป็ที่ต้องตาก็จะได้เป็ถึงชายาอ๋องเชียวนะ ต่อให้ไม่ใช่ชายาเอกก็เถิด
มู่หรงซีเหมินเพียงปรายตามองอีกฝ่ายแวบเดียวก่อนจะเมินไม่สนใจแล้วหันมาส่งสายตาอ่อนโยนมองสตรีร่างน้อยตรงหน้าแทน
“วันนี้เดินมาทั้งวันแล้วเ้าน่าจะเมื่อยล้ามากทีเดียวรีบกลับไปพักเถิดซินโหยว”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอาทรอ่อนโยนทั้งยังถือโอกาสเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนมด้วยเลย
“เอ่อ เพคะท่านอ๋อง”หยางซินโยนนั้นเห็นสายตาท่าทางของท่านอ๋องที่มองนางกับสายตาที่เขาใช้มองน้องสาวต่างมารดาก็รับรู้ได้ถึงความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแต่ก็ยังไม่กล้าวิเคราะห์สิ่งใดมากนักนอกจากรับคำไปก่อนก่อนที่มู่หรงซีเหมินจะกล่าวลาและเดินขึ้นรถม้าจากไป
สายตาของคุณหนูตระกูลหยางทั้งสองมองตามรถม้าของจวนอ๋องที่จากไปก่อนหยางไป๋เฉียนจะหันกลับมาพูดจาไม่น่าฟังกับพี่สาวต่างมารดาของตน
“หึมู่หรงอ๋องทำดีกับท่านเพียงนิดหน่อยไปตามมารยาทพี่รองท่านก็อย่าได้เข้าใจผิดคิดหวังสูงเกินตัวนักเล่าเ้าคะหากไม่เป็ดังหวังท่านจะเ็ปเสียเปล่าๆ” เสียงเล็กๆ นั้นเอ่ยขึ้นเย้ยหยันใส่
“เื่นี้เ้าไม่ต้องแซงหวังดีมาเตือนข้าเก็บคำที่เ้าพ้นออกมาไว้เตือนใจตัวเ้าเองเถิด”แม้นางจะนิสัยเรียบง่ายแต่ก็ไม่ใช่ว่าใครมาพูดจากร้ายๆใส่แล้วจะอยู่ยิ่งเฉยยอมเป็ผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวกล่าวจบก็เดินนำเข้าจวนกลับเรือนบุปผาของตนโดยมีอิงอิงเดินตามไปติดๆ
“ฮึ้ยย! จืดชืดเพียงนั้นยังจะปากดีข้าจะรอสมน้ำหน้าวันที่เ้าต้องผิดหวังเ็ปเพราะคิดหวังสูงเกินตัว เฮอะ”กัดฟันกล่าวออกมาอย่างเจ็บใจก่อนสะบัดหน้าเดินเชิดกลับเรือนของตนเองไป
เมื่อส่งชายารักถึงจวนเรียบร้อยแล้วมู่หรงอ๋องตรงกลับตำหนักทันทีตอนนี้ร่างสูงเปลือยเปล่ากำลังนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างน้ำหลับตาพริ้มมีบ่าวชายคอยขัดหลังขัดตัวให้ในความคิดของซีเหมินไม่อาจสลัดภาพรอยยิ้มงดงามที่หยดย้อยจนทำให้ตาของเขาพร่าของซินโหยวได้จริงๆอนายจะจับนางกอดมาฟัดให้หนำใจแล้วแต่งนางเสียวันนี้พรุ่งนี้เลยจริงๆ
ผ่านไปสองเค่อเสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นตามการเคลื่อนไหวที่ก้าวขาออกจากอ่างน้ำเป็สัญญาณให้รู้ว่าผู้เป็นายนั้นอาบน้ำเสร็จแล้วบ่าวรับใช้ชายสามคนรีบกรูกันเข้ามาเช็ดเนื้อตัวแล้วสวมใส่อาภรณ์ตัวยาวสีดำสนิทแผนแผงออกกว้างเส้นผมเปียกหมาดน้ำทิ้งตัวยาวลงกลางหลัง ภาพที่ออกมายิ่งทำให้มู่หรงอ๋องช่างเป็บุรุษที่มีกลิ่นอายการทำลายล้างสตรีเพศที่รุนแรงเกินจะต้านได้จริงๆ
ขายาวๆก้าวออกมานั่งที่เฉลียงที่ยื่นออกนอกตัวเรือนพร้อมจิบชาดอกไม้ที่หยางซินโหยวมองให้เขาก่อนนี้ไปด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจไม่นานองครักษ์คนสนิทจึงได้ขอเข้าพบและเอ่ยรายงานสิ่งที่ผู้เป็นายสั่งให้เขาไปจัดการ
“เรียนท่านอ๋องจับหนอนใส่กรงขังได้แล้วจะได้ทำเช่นไรต่อไปดีพ่ะย่ะค่ะ”ตูเฉิงกล่าวรายงานพร้อมเอ่ยถาม
“เอามันไว้เช่นนั้นรอข้ากลับมาจากไหว้พระกับซินโหยวของข้าก่อนแล้วข้าจะกลับมาเล่นกับมันสักหน่อยจะให้มันตายไปในทันทีมันจะไปสนุกอันใดเล่า หึ”เสนาบดีจางคิดง่ายเกินไปที่กล้าส่งคนเข้ามาสอดแนมไอ้แก่นั้นคงร้อนใจน่าดูที่เขานิ่งเฉยเื่การรวมอำนาจสินะ
แม้ว่าการกลับมาครั้งนี้เขาไม่คิดจะ่ชิงบัลลังก์หรืออำนาจมักใหญ่ใฝ่สูงซ่องสุมกำลังแล้วก็ตามแต่ก็ใช่ว่าเขาจะต้องเปลี่ยนนิสัยเสียทั้งหมดนี่ใครที่เข้ามายุ่งวุ่นวายเขาก็ไม่คิดปรานีเก็บไว้หรอก
ไหนจะยังมีสาวใช้ข้างกายอย่างซูซู่ที่มักใหญ่ใฝ่สูงคิดปีนเตียงอีกเมื่อชาติก่อนนางก็วางแผนแต่ทำไม่สำเร็จถูกจับได้เสียก่อนแต่ยามนั้นเขาหาได้ใส่ใจเื่นี้ไม่แต่เมื่อการนั่งทบทวนความจำก็ทำให้นึกได้ว่ายามนั้นซูซู่นางถึงกับคอยพูดจากีดกันไม่ให้ชายาเอกอย่างซินโหยวได้มีโอกาสพบเขามากนักโดยซูซู่ใช้วาจาพลิกลิ้นแจ้งข้อมูลผิดๆว่าเขาไม่ว่างไม่สะดวกเหนื่อยล้าจากงานบ้างหรืออยู่กับชายารองบ้างเื่นี้เขารับรู้แต่ก็ไม่ได้แก้ไขเพราะยามนั้นก็ไม่ได้สนใจชายาเอกจริงๆ
แต่ก็ดีอย่างหนึ่ง เป็เพราะชาติก่อนนั้นเขาไม่ได้ให้ความสนใจหยางซินโหยวนักนางจึงอยู่อย่างเรียบง่ายสงบสุขในวังอ๋องไม่ได้ถูกวางแผนกลั่นแกล้งจะมีก็แต่ชายารองที่เขาค่อนข้างโปรดปรานอย่างจางฮุ่ยเหมยเพราะนางเอาอกเอาใจเก่งแต่ก็มักจะมีเื่รำคาญใจมาร้องเรียนเกี่ยวกับสาวใช้ซูซู่ผู้นี้อยู่เป็ประจำ
มาชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำสองเช่นนั้นอีกมิสู้กำจัดพวกนางทุกคนที่ขวางหูขวางตาคิดไม่ซื่อค่อยแต่จะคิดปีนเตียงและยังมีพวกทรยศออกไปเสียให้หมดยามซินโหยวแต่งเข้ามาจะไม่มีเื่ให้กวนใจนางได้อีก
“แล้วเื่สาวใช้”
“เรียนท่านอ๋อง เพราะมีหลักฐานว่านางแอบลักขโมยของมีค่าในตำหนักจึงส่งโบยตามกฏของตำหนักแล้วจัดการขายนางให้หอนางโลมเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลิวกงกงรายงานพร้อมกลืนน้ำลายอึกเื่ลักขโมยนั้นเป็เพียงแผนที่ใช้สำหรับไล่และหาข้ออ้างลงโทษเพื่อจะได้ขายนางออกได้เท่านั้นคนลงมือก็คือองครักษ์เงาของท่านอ๋องที่นำของไปซุกไว้ในห้องของนางตามคำสั่งของท่านอ๋องนั่นเองแม้ท่านอ๋องจะกลายเป็บุรุษคลั่งรักไปแล้วแต่ก็ยังคงน่าหวาดเกรงเพราะความเ้าเล่ห์มากแผนการยังคงไม่ลดน้อยถอยลงเลย
ก่อนนี้ตำหนักชินอ๋องมีบ่าวที่เป็สตรีหน้าตาจิ้มลิ้มมากมายนักแต่ละนางยามที่ได้เห็นท่านอ๋องต่างก็คอยลอบส่งสายตามีเพียงบางคนเท่านั้นที่หวาดกลัวจนไม่กล้า แต่ตอนนี้กลับถูกสับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดคัดเลือกมาเพียงสาวใช้หน้าตาธรรมดา กลมบ้างเหลี่ยมบ้างและเป็กำพร้าไม่มีครอบครัวเื้ัใดๆให้คนไม่หวังดีคิดใช้มาต่อรองได้ให้ทำเื่ทรยศได้ส่วนเรือนพักส่วนตัวของมู่หรงซีเหมินนั้นไม่อนุญาตให้บ่าวที่เป็สตรีเข้ามาวุ่นวายเลยแม้สักคน
ข่าวการเปลี่ยนแปลงนี้ถึงกับทำให้ฝ่าาที่อยู่แต่ในวังหลวงถึงกับครุ่นคิดแปลกใจมากเลยทีเดียว
“เ้าคิดว่าเสด็จอาของเ้าเหตุใดจึงทำเช่นนั้น”เสียงสุขุมและน่าเกรงขามเอ่ยถามโอรสคนโตของตนเองสายตายังคงจับจ้องไปที่กระดานหมากต้องหน้าไม่ละสายตา
“เสด็จอาอาจจะรู้สึกรำคาญสายตาของเหล่าบ่าวรับใช้สตรีในตำหนักที่มักลอบมองเสด็จอาอย่างลุ่มหลงก็เป็ได้นะพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”ไท่จื่อเอ่ยตอบก่อนจะวางหมากสีดำลงบนกระดานหมากล้อมตรงหน้า
“อืมแปลกเสด็จอาของเ้าก่อนนี้ออกจะชมชอบให้สตรีรายล้อมรอบกายเพียงนั้น”
“อาจจะมีบางอย่างเปลี่ยนพระทัยเสด็จอาหรือเสด็จอาอาจพบสตรีที่พึงใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ จึงมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนั้น”รายงานจากคนของไท่จื่อที่คอยสอดแนมอยู่นั้นทำให้รู้ว่าเสด็จอาผู้นี้ให้ความสนใจคุณหนูใหญ่จวนตระกูลหยางอยู่แต่ก็เป็กังวลว่าที่เสด็จอาสนใจจะเพราะ้าได้รับการสนับสนุนจากแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหรือไม่กันเื่นี้คงต้องรอดูต่อไป
“เปลี่ยนไปเช่นนี้ก็ดีก่อนนี้คนของเรารายงานว่าเสด็จอาของเ้าคิดริเริ่มจะรวบรวมกำลังคนและซื้อใจขุนนางชั่วไปเป็พวกแต่จู่ๆกลับนิ่งเงียบไม่มีการเคลื่อนไหวสิ่งใดอีก ช่างแปลกนัก”
“ลูกก็คิดเช่นเสด็จพ่อคงต้องจับต่อดูต่อไปก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“เป็ไปได้พ่อไม่อยากให้เกิดเื่เช่นนี้เลย”
“หากเสด็จอาไม่คิด่ชิงก็คงไม่เกิดนองเืแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
หนึ่งฮ่องเต้ หนึ่งไทจื่อของแคว้นยังคงเดินหมากกันอย่างต่อเนื่องโดยที่ในใจทั้งคู่ยังคงขบคิดเื่ของมู่หรงอ๋องไม่หยุด…
3K
