เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 16
ทางด้านเอริก
ขณะที่เอริกกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานนั่นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !!
“นายท่านครับผู้กอง มาขอเข้าพบครับ” เสียงมัลโก้ดังเอ่ยออกมา
“เชิญเข้ามา” เอริกอนุญาตทันที
“ขอโทษที่รบกวนครับท่านเอริก” ผู้กองโค้ง
“มีอะไรว่ามา” เอริกเอ่ย
“มีรายงานด่วนครับ เมื่อเช้ามีชาวบ้านที่ขึ้นเขาไปหาสมุรไพร ที่ป่าทางเหนือแถวๆน้ำตกบาร็อค พบเจอก๊อบลินฝูงใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองเราครับ” ผู้กองรายงาน
“เจ้าว่ายังไงนะ” เอริกตกใจลุกขึ้นยืนทันที
“มีชาวบ้านพบฝูงก๊อบลินมุ่งหน้ามาทางเมืองเราครับ” ผู้กองรายงานอีกครั้ง
“เมื่อกี้เจ้าบอกว่าน้ำตกบาร็อคใช่มั้ย” เอริกถามย้ำ
“ใช่ครับท่าน” แย่แล้วที่นั่นวันนี้คลาวด์กับองค์หญิง แย่แล้วทั้งคู่กำลังตกอยู่ในอันตราย
“รับคำสั่ง ให้ส่งคนฝีมือดี 10 คนตามผมขึ้นไปดูที่น้ำตก ส่วนผู้กองสั่งการลงไปลั่นสัญญาณเตือนไปทั่วเมือง แล้วไปคอยปกป้องกำแพงเมืองเราไว้ ภายใน 10 นาทีเจอกันที่หน้าเมือง” เอริกสั่งทันที
“รับทราบครับท่าน” ผู้กองออกไปทันทีที่ได้รับคำสั่ง
เอริกวิ่งลงมาหาไอแซคที่คุยอยู่กับนาเดียร์ที่ห้องนั่งเล่น
“ไอแซคเว้ยเกิดเรื่องใหญ่ มีก๊อบลินฝูงนึงกำลังมาที่นี่” เอริกตะโกนบอกไอแซค
“ว่าไงนะ” ไอแซคตกใจเช่นกัน
“ก๊อบลินหรอมาอยู่แถวนี้ได้ยังไง” นาเดียร์อุทาน
“นาเดียร์ผมอยากให้คุณ มัลโก้ และอามีน่าไปแจ้งข่าวพวกชาวบ้านในเมืองก่อน เพื่อควบคุมสถานการณ์ ฝูงเดียวผมมั่นใจทหารของเราเอาอยู่แน่นอน” เอริกบอกนาเดียร์
“ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” นาเดียร์ออกไปทันที
“ไม่ผิดแน่เอริก น่าจะเป็นก๊อบลินในกองทัพ ของออคลอร์ด มันน่าจะเป็นหน่วยสำรวจ” ไอแซคบอกกับเอริกหลังจากอยู่กันสองคน
“มันแย่กว่านั้นอีกไอแซค องค์หญิงกับคลาวด์กำลังตกอยู่ในอันตราย” เอริกบอกพลางทำสีหน้าไม่ดี
“อย่าบอกนะว่า” ไอแซคเริ่มเอะใจ
“อย่างที่เจ้าคิด จากรายงานพบมันที่น้ำตกที่องค์หญิงกับคลาวด์ไปเที่ยววันนี้” เอริกบอกไอแซค
“เรารีบไปช่วยกัน ส่วนแผนวิ่งไปคุยไป” ไอแซคเตรียมตัวทันที
“โอเค” เอริกบอกพร้อมหยิบดาบประจำตัววิ่งออกไปพร้อมไอแซคทันทีเอริกอธิบายแผนการที่ตนเองจะออกไปพร้อมกำลังทหารเพื่อดูลาดเลาทันที
“เอาล่ะไอแซคข้าอยากให้เจ้าอยู่ที่เมืองคอยสั่งทหารนี่ป้ายคำสั่งเจ้าเมืองชั่วคลาวรับไป” เอริกยื่นป้ายให้
“เข้าใจแล้วจะให้ข้าคอยดูสถานการณ์ทางนี้สินะ แค่เจ้าคนเดียวก๊อบลินฝูงเดียวถ้าเอาจริงก็สบายๆ แต่ข้าสงสัยเจ้าใช้ดาบสองเล่มตั้งแต่เมื่อไร” ไอแซคถามพลางสังเกตุดาบที่หลังเอริก
“เพลงดาบใหม่ของข้าเอง มันร้ายกาจกว่าของเดิมเยอะ” เอริกคุยโว
“โอ้ขี้คุยซะด้วยข้าอยากดวลกับเจ้าจริงๆ ถ้ามีเวลา” ไอแซคแขวะกลับ
“หึ ถ้าให้บอกถึงความร้ายกาจ เพลงดาบสมัยก่อนของข้านี่เป็นเพลงดาบฆ่าหมู ฆ่าไก่เท่านั้น ส่วนเพลงดาบชุดนี้นี่เพลงดาบฆ่ามังกรเลยล่ะ” เอริกบอกกับไอแซค
“จะจริงเร้อ” ไอแซคไม่เชื่อ เอริกไม่สนใจจากนั้นทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงหน้าเมืองทหารทั้งสิบนายที่จะตามเอริกไปดูเหมือนจะพร้อมแล้ว
“ไอแซคข้าฝากทางนี้ด้วย” เอริกเอ่ยบอก
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าฝากทางนู้นด้วยเช่นกัน ถ้าทางนู้นมีแผลไอ้อเล็กซ์คงสั่งตัดหัวข้าแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ” เอริกยิ้มพยักหน้าเข้าใจ
“เอาล่ะ พวกเจ้าตามข้ามา” เอริกหันไปบอกพวกทหารทั้งสิบ และวิ่งออกไปทันที
“ขอให้ปลอดภัยนะองค์หญิง” ไอแซคพูดเสียงเบาหลังจากเอริกวิ่งออกไปแล้ว
“เอาล่ะผู้กอง ข้าไอแซคได้รับหน้าที่สั่งการทางนี้ นี่ป้ายตัวแทน” ไอแซคหยิบป้ายออกมาให้ดู
“เอาล่ะ ลั่นสัญญาณเลย” ไอแซคสั่ง
แก๊งๆ !! แก๊งๆ !! แก๊งๆ !! แก๊งๆ !! แก๊งๆ !! เสียงระฆังดังขึ้นทันที เป็นสัญญาณบอกว่าให้ชาวเมืองอพยพเข้าที่หลบภัยจนกว่าจะมีคำสั่ง
ทางด้านคลาวด์
ผมกำลังสู้กับพวกไอ้เขียวอย่างมันมือ ผมใช้ทั้ง หมัด เท้า เข่า ศอก ครบแม่ไม้มวย
แต่จำนวนพวกมันแทบไม่ลดลง ดูเหมือนมันจำมีจำนวนมากกว่าร้อยตัว ผมรู้สึกยิ่งสู้มันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ตัวผมเต็มไปด้วยแผลแฉลบๆ มีบาดเข้าไปไม่ลึกเท่าไร แต่เลือดผมเต็มตัวเหมือนมนุษย์น้ำแดง ต้องขอบคุณลมปราณที่ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น ทำให้มีดไม่สามารถทำให้ผมบาดเจ็บสาหัส
แต่จากการเสียเลือดมากๆแบบนี้ ทำเอาผมเริ่มหมดแรง ผมค่อยๆสู้ไปถอยไป เพราะจะให้พวกมันล้อมตัวผมไว้ไม่ได้ไม่งั้นถ้าโดนโจมตีรอบทิศทางรับรองผมตายแน่นอน
ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! ผมรัวหมัด และเท้าไม่ยั้ง โดนลุมแบบนี้ผมไม่มีโอกาสใช้แม่ไม่ต่างๆได้เลย แค่ป้องกันตัวที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าก็เต็มกลืนแล้ว
ฉัวะ !! โอ๊ย !! น่านผมโดนเข้าที่ขาไปอีกแผลในจังหวะที่ผมยกขาเตะ ไอก๊อบลินด้านข้าวดันฟันเข้ามาได้ เจ็บโว้ย ผมยังออกหมัดและเท้าไม่หยุด เพราะผมไม่มีโอกาสถอยหนีแล้วขาผมเจ็บแบบนี้ คงวิ่งหนีพวกมันไม่พ้น
เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง ศพก๊อบลินนับร้อยเกลื่อนไปทั่วป่า บางตัวคอหัก บางตัวกะโหลกแตกตาย ที่หนักสุดคงเป็นโดนกระทืบจนร่างเล๊ะ
ตอนนี้ด้านหน้าผมเหลือไอ้เขียวอีกห้าตัว พวกมันดูกล้าๆกลัวๆ ไม่ยอมบุกเข้ามา ส่วนผมตาซ้ายมองไม่เห็นไปแล้วจากแผลที่โดนมีดปาดเข้ามาตรงหน้าผาก เลือดมันไหลเข้าตาตลอดทำให้ลืมตาไม่ขึ้น ส่วนขาผมน่ะหรอ ส่วนขาผมตอนนี้ไม่รู้สึกเลยดูเหมือนจะเสียเลือดมากไป ตาที่มองเห็นตอนนี้ก็มัวไปหมด รู้สึกเหมือนจะสลบได้ทุกเมือง ผลของการเสียเลือดมากสินะ อ่าเลือดออกเยอะขนาดนี้ ทำลาบเลือดกินได้หลายร้อยจานเลยมั้งเนี่ย คนใกล้ตายจะคิดอะไรไร้สาระแบบผมมั่งมั้ยนะ
ผมกับไอ้เขียวยืนจ้องกันสักพัก ขณะนั้นเองไอ้เขียวด้านหน้าพุ่งเข้าใส่ผมพร้อมมีดขึ้นสนิมในมือมันทันที มันแทงเข้ามาที่หน้าอกผมอย่างไม่ลังเล แต่ไม่ได้กินผมหรอก ผมเอี้ยวตัวหลบปัดมีดออกพร้อมโคจรลมปราณเตะเข้าหน้ามันทันที
โผละ !! นั่นล่ะกะโหลกแตกไปอีกตัว เมื่อตัวแรกตายไปที่เหลือก็พุ่งเข้ามาทันที
“ย๊าก !!! เข้ามาไอ้เขียวพ่อจะล่อให้หัวแบะเลยมาๆ” ผมตะโกนปลุกใจตัวเอง
มีดมันแทงมาที่ท้องผม ผมหลบฉากไปด้านข้างจับข้อมือมันไว้แล้วฟันศอกลงกลางกะโหลกมันทันที
โผละ !! ไอ้เขียวล่วงไปอีกตัวแล้วเหลืออีก 3
ฉึก !! อ๊าก !! มีดปักลงเข้าที่หลังผม ผมจระเข้ฟาดหางกลับไปทันที
โผละ !! กะโหลกยุบไปอีกตัว ผมเห็นอีก 2 ตัวที่เหลือผมพุ่งเข้าใส่ทันที ผมตีเข่าใส่หน้าอกของก๊อบลินตัวนึงจนเห็นหน้าอกยุบเข้าไป ตายคาเข่าผมทันที ส่วนอีกตัวผมจับมือข้างที่มันถือมีดเอาไว้ และต่อยเข้าที่หน้ามันทันที
ผัวะ !! ปากมันยุบเข้าไปน่าจะตายแล้วนะ
“แฮ่ก !! แฮ่ก !! เหนื่อยชะมัดรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียเลือดเยอะไปสินะ กลับเมืองรอบนี้ให้ท่านพ่อช่วยหาดาบให้สักคู่ดีกว่า ถ้าใช้ดาบอาทมาฎคงง่ายกว่านี้เยอะ มือเปล่าสู้กับพวกมีมีดเป็นร้อยนี่รอบหน้าไม่เอาแล้ว” ผมบ่นออกมา
ตอนนั้นเองที่ผมกำลังยืนพักเหนื่อยอยู่ สายตาผมดันเห็นอะไรสักอย่างอยู่ปลายสายตา ผมหันกลับไปทันที มันกำลังยกดาบขนาดยักษ์ฟาดลงมาที่หลังผม เวรเอ้ยนี่มัน ลูกพี่ไอ้เขียว ตัวใหญ่อ้วนเหมือนหมู หน้าคล้ายหมูป่า ออคสินะ มันมีลูกพี่ด้วย หลบไม่ทันแล้ว ผมโคจรลทปราณทั้งหมดที่สามารถทำได้รวบรวมไว้ที่หลังทันที
ฉับ !! อ๊าก !! ตัวผมกระเด็นไปเกือบ 3 เมตรหน้าคว่ำลงกับพื้น ผมหันไปมองมันที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา มันเงื้อดาบขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง ลาก่อนครับท่านพ่อ ท่านแม่ ลาก่อนนะฟีน่า ทุกคน ผมหลับตาลงทันที
ฉึก !! โฮกกก !! อ่าทำไมมันไม่ฟันลงมาสักทีนะ ผมค่อยๆลืมตา อ่านี่เรายังไม่ตายนี่นา ผมหันกลับไปมองมันอีกครั้งมีดาบ รูปร่างคุ้นเคยเสียบทะลุหน้าอกมันอยู่
“คลาวด์เป็นอะไรมั้ยลูก” ท่านพ่อนั่นเองมาช่วยผมสินะ
“ผมไม่มีแรงจะตอบ” ได้แต่ค่อยๆชูนิ้วโป้ง เป็นสัญลักษณ์
“I will be back” ผมพูดเสียงเบา ฮ่าๆ อยากพูดคำนี้มานานแล้วมันดูเท่ดีจริงๆ
“ขอพ่อดูแผลหน่อยนะ” ท่านพ่อผมนั่งลงค่อยๆสำรวจแผลผม
นี่มัน !! เอริกอุทานในใจ เมื่อกี้เราเห็นนี่ว่าโดนฟันเต็มๆ แต่ทำไมแผลมันไม่ลึก สงสัยดาบออคมันคงทื่อไปสินะ โชคดีจริงๆ มีแค่แผลภายนอกกับเสียเลือดมากเท่านั้น รอดไป อ๊ะจริงสิองค์หญิงล่ะ
“คลาวด์และองค....หนูฟีน่าล่ะ” เอริกเกือบหลุดปาก
“ทางนู้นครับ มองหาสัญลักษณ์” ผมชี้ไปทางที่ฟีน่าอยู่ พลางเขียนสัญลักษณ์รูป X บนพื้น
“ทางนั้นสินะ” ท่านพ่อพยักหน้า
“ทหารที่เหลือสำรวจรอบๆ พบก๊อบลินฆ่าได้ทันที ตรวจดูศพพวกนั้นด้วยตัวไหนยังไม่ตายจัดการซะ ส่วนทหารนายนั้นพาเด็กคนนี้กลับไปรักษาที่เมืองด่วน” เอริกสั่งการจากนั้นเอริกก็เดินไปทิศทางที่คลาวด์ชี้ทันทีเพื่อหาตัวฟีน่า
ก่อนหน้านี้
เอริกและทหารมุ่งหน้าขึ้นเขาไม่นานก็พบศพก๊อบลินมากมาย นี่มันฝีมืดใครลงมือรุนแรงมากเอริกสำรวจศพแต่ละตัว ไม่มีตัวไหนสภาพสมบูรณ์
อ๊ะ !! รอยเท้าเด็ก แต่ทำไมมีรอยเดียว รอยใหญ่ขนาดนี้เด็กผู้ชาย คลาวด์สินะ นี่เป็นฝีมือคลาวด์งั้นหรอ เอริกมองอย่างอึ้งๆ ขณะที่ค่อยๆวิ่งตามทางศพก๊อบลินไปเรื่อย
เอริกตามรอยศพไปไม่นาน ก็เห็นคลาวด์กำลังโดนออคฟันเข้าที่หลังพอดี
บ้าน่า ออคงั้นหรอ แสดงว่าเป็นหน่วยสำรวจกองทัพออคลอร์ดจริงๆสินะ ไม่ได้การณ์มันกำลังจะฆ่าคลาวด์
เอริกหยิบดาบที่หลังขว้างออกไปทันที
ฉึก !! เข้ากลางหลังทะลุหน้าอกออคตัวนั้นทันที
เมื่อมันล้มลงไปเอริกรีบวิ่งไปดูอาการลูกชาย อ่าไม่ถึงตายแค่เสียเลือดมากแผลส่วนใหญ่แค่ตื่นๆ เก่งมากลูกพ่อ อดทนได้ดีมาก เอริกได้แต่ชื่นชมในใจ หลังจากถามถึงที่อยู่องค์หญิงแล้วจากนั้นเอริกก็สั่งการทหารและออกตามหาต่อทันที
ทางด้านฟีน่า
หลังจากที่สลบไป
“อืม” ปวดหัวจังเลยนี่เราสลบไปงั้นหรอจำได้ว่ากำลังคุยกับคลาวด์อยู่ นี่เราอยู่ที่ไหนฟีน่าสำรวจรอบๆ และค่อยๆร่ายเวทย์ไฟเล็กๆ เพื่อเป็นแสงสว่างทันที
นี่เราอยู่ในโพรงไม้สินะ ฟีน่าค่อยๆหาทางมองออกไปด้านนอก เธอเห็นว่ามีก้อนหินบังอยู่ เธอลองขยับดู อืมดูเหมือนจะขยับไม่ได้สินะ หินก้อนใหญ่เกินไป จะส่งเสียงเรียกก็ไม่ปลอดภัยถ้าพวกก๊อบลินอยู่แถวนี้เราแย่แน่ๆ ขอให้คลาวด์ปลอดภัยด้วยเถอะ
เธอนั่งรอให้คลาวด์กลับมารับ เวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้แต่เธอเผลอหลับไปชั่วขณะ ตอนนั้นเองเกิดเสียงอะไรบางอย่างจากด้านนอก เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
สวบ !! สวบ !! สวบ !! เสียงฝีเท้าใครกัน คลาวด์ใช่มั้ย เธอกำลังจะตะโกนเรียกแต่เธอหยุดปากตัวเองได้ทันเพราะว่าถ้าเกิดไม่ใช่คลาวด์เธอตายแน่ๆ เธอเตรียมตัวร่ายเวทย์รองรับสถานการณ์ไม่คาดฝันทันที
“ฟีน่า !!” นั่นมันเสียงท่านลุงเอริก
“ท่านลุงเอริกหนูอยู่ในนี้ค่ะ” ฟีน่าตะโกนกลับไป
“หนูฟีน่าปลอดภัยใช่มั้ย บาดเจ็บตรงไหนบ้าง” เอริกตะโกนถาม
“ไม่เป็นไรค่ะ เพียงแต่บาดเจ็บที่ข้อเท้านิดหน่อยค่ะ” ฟีน่าตอบกลับ
“ลุงจะยกก้อนหินออกไปเดี๋ยวนี้ ถอยไปก่อนนะ” เอริกบอก
ขณะที่เอริกออกตามหา
เอริกเดินตามทางพลางสำรวจหาสัญลักษณ์ไปด้วย แย่เลยรีบจนลืมถามคลาวด์ว่าไกลแค่ไหนอย่างนี่ต้องหาอีกนานเท่าไรเนี่ย วิ่งหาก็ไม่ได้เดี๋ยววิ่งเลยสัญลักษณ์กันพอดี
เอริกเดินตามทางไปไม่นาน อ๊ะนั่น รอยนี่ดูแปลกๆ เคยมีหินก้อนใหญ่อยู่ตรงนี้แต่มันหายไป เอริกสังเกตเห็นรอยผิดปกติ
จากนั้นก็รับๆมองรอบตัวทันที นั่นไงล่ะ สัญลักษณ์รูป X เอริกค่อยๆเดินเข้าไป
“ฟีน่า !!” เอิรกลองเรียกดู
“ท่านลุงเอริกหนูอยู่ในนี้ค่ะ” ฟีน่าตะโกนกลับมา เจอแล้วอยู่ในต้นไม้นั่น
“หนูฟีน่าปลอดภัยใช่มั้ย บาดเจ็บตรงไหนบ้าง” เอริกตะโกนถาม
“ไม่เป็นไรค่ะ เพียงแต่บาดเจ็บที่ข้อเท้านิดหน่อยค่ะ” ฟีน่าตอบกลับมา
“ลุงจะยกก้อนหินออกไปเดี๋ยวนี้ ถอยไปก่อนนะ” เอริกบอกจากนั้นก็ยกหินออกไปด้านข้างทันที
ฮึบ !! หนักใช้ได้เลย คลาวด์ลูกแรงเยอะจริงๆ ตัวแค่นั้นยกมันขึ้นมาได้ หวังว่าคงไม่บ้าพลังเหมือนเจ้าบ้าไอแซคนะ
ปัจจุบัน
“ลุงเอริก คลาวด์ล่ะคะ” ฟีน่าถามเอริกทันที
“ทหารกำลังพากลับเมืองน่ะ บาดเจ็บนิดหน่อย” นิดหน่อยมั้งนะถ้าไม่นับเลือดที่ออกมากขนาดนั้นเอริกคิด
“ดีจังเลยที่ปลอดภัย” ฟีน่าเอ่ยด้วยความดีใจ
“แล้วหนูฟีน่าไปอยู่ในต้นไม้ได้ยังไง” เอริกถาม
“อ๊ะจริงสิ ท่านลุงคลาวด์น่ะตีหนูจบหมดสติไป พอหนูรู้สึกตัวก็อยู่ในนั้นแล้ว” ฟีน่าฟ้องเอริกพลางทำหน้าดุ
“คลาวด์คงเป็นห่วงหนูน่ะ ดูสิบาดเจ็บด้วยนี่ขาเริ่มบวมแล้ว กลับไปค่อยให้นาเดียร์รักษาให้ ยาที่บ้านลุงได้ผลดีมาก วันสองวันก็หายแล้วล่ะ” เอริกบอก
“มาๆขึ้นหลังลุงเลยเราเข้าเมืองกันเถอะ” เอริกนั่งลง
“ค่ะ” ฟีน่าขึ้นหลังทันที เอ๋แปลกจังทำไมเมื่อเช้าตอนเราขี่หลังคลาวด์หัวใจเรายังเต้นแรง หน้าร้อนอยู่เลย แต่ทำไมกับท่านลุงเอริกถึงไม่เห็นเป็นอะไรเลยล่ะ ตกลงเราป่วยหรือป่าว ??
เอริกพาฟีน่าเดินทางลงจากภูเขาเพื่อกลับเข้าเมืองทันที
จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16 ปะทะเดือดกับไอ้เขียวและการช่วยเหลือ

นิยายแนะนำ

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16 ปะทะเดือดกับไอ้เขียวและการช่วยเหลือ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้