เกล็ดเวหา

     (๑๗๓) เงือกหนุ่มก้ม กราบลง บนผืนหล้า           รินน้ำตา ร่วงหล่น ล้นสิงขร

สองมือชี้ ร่างตฤณ ดิ้นเร่าร้อน                                 กอดอ้อนวอน ขาชาย ไว้แนบกาย

     (๑๗๔) บุรุษหยุด ฝีเท้า เข้าใกล้ชิด                    มองรอยพิษ แผลร้าย แผ่ขยาย

ร่างมัจฉา พนม มือกราบไหว้                                  หมอบกราบกาย ขอให้ ช่วยนาคา

     (๑๗๕) บุรุษนั้น เอ่ยคำ พ่นทำนอง                    ๲ั๾๲์ตาจ้อง ทุกสิ่ง อย่างนิ่งเฉย

สองมือหยิบ ม้วนไม้ ไม่ละเลย                                ริมปากเผย วาจา คลายสงสัย

     (๑๗๖) "ข้ามี นามสิทธา                                     วิทยา ธรแดนไกล"

"แสวง หาพรรณไม้                                                 เพื่อปรุงไว้ ยาอนันต์"

     (๑๗๗) "ร่างนี้ พิษครุฑร้าย                                 ใกล้สลาย สิ้นชีวัน"

"ข้ามี ยาป้องกัน                                                     แค่บรรเทา พิษให้จาง"

     (๑๗๘) "หากหวัง ถอนพิษสิ้น                             ต้องพลิกดิน ค้นทุกทาง"

"ตำรับ ยาจัดวาง                                                    ผสมสร้าง ให้สมบูรณ์"

     (๑๗๙) สิทธาหยิบ กิ่งไม้ ท้ายตลิ่ง                      พฤกษาพริ้ง ลวดลาย บนผงฝุ่น

รูปใบไม้ รากเหง้า เข้าเถรตรง                                  พลางสอนส่ง เพิ่มพูน ตรรกะญาณ

     (๑๘๐) "หญ้าเขียว ริมตลิ่ง        ช่วยหยุดนิ่ง พิษแผ่ซ่าน"

"บดรวม กับสายธาร                       โปะสมาน รอยแผลพลัน"

     (๑๘๑) "ทว่า จงระวัง                พิษซ่อนฝัง ร้ายมหันต์"

"ใบฟ้า หยักหยักนั้น                       ซ่อนลึกพัน ในธารา"

     (๑๘๒) "พฤกษา ชนิดนี้             ฤทธิ์มันมี ต้านนาคา"

"หากแม้น นำมาทา                        ร่างจะชา พาวอดวาย"

     (๑๘๓) "โอสถ ที่เหลือเล่า         ซ่อนร่มเงา ป่าลึกหลาย"

"ดั้นด้น อันตราย                            นำพากาย ข้ามดงดอน"

     (๑๘๔) "เ๯้าเป็๞ เพียงมัจฉา      ไร้สองขา ไม่อาจจร"

"เลื้อยคลาน บนดินดอน                 สิ้นแรงก่อน ไปถึงกอ"

     (๑๘๕) สิทธาถอน หายใจ ไม่เหลียวหลัง              จ้องมองร่าง มัจฉา อย่างสงสัย

ทิ้งกิ่งไม้ สลอน อ่อนฤทัย                                         มองห่างไป แดนไกล ในพนา

     (๑๘๖) เงือกหนุ่ม เปล่งวาจา       "โอ้ครูบา โปรดรับฟัง"

"พฤกษา ที่ซ่อนบัง                           อยู่กลางป่า อันแสนไกล"

     (๑๘๗) "ข้ามี เพียงหางปลา          ไร้สองขา ก้าวเดินไพร"

"ขอท่าน โปรดเห็นใจ                        ช่วยมอบให้ ข้าเดินดิน"

     (๑๘๘) "แม้นต้อง แลกสิ่งใด         ค่ากว้างใหญ่ ทั่วธานินทร์"

"ยอมมอบ ให้สูญสิ้น                          เพื่อยลยิน นาคาฟื้น"

     (๑๘๙) ๲ั๾๲์ตาพราว วาววับ จับจ้องพักตร์                พลันประจักษ์ มุ่งมั่น ไม่ขัดฝืน

สองมือกำ ทรายแน่น คล้ายหยัดยืน                              จำนงค์ตื่น รับรู้ มั่นวาจา

(๑๙๐) ไร้หยาดน้ำ ตาคลอ ที่หน่วยตา                           จ้องสิทธา นิ่งงัน ดั่งหินผา

ยอมสละ ทุกสิ่ง ที่เกิดมา                                              เพื่อสองขา ก้าวสู่ พงพนา

     (๑๙๑) สิทธามอง ท่าทาง อย่างตระหนัก                 ตาประจักษ์ รับรู้ ช่วยมัจฉา

จิตมุ่งมั่น แรงกล้า ท้าตามา                                         หวังได้ฝ่า พนา พาใจปอง

     (๑๙๒) บุรุษร่าย เวทมนตร์ บนฝ่ามือ                       แสงกระพือ สว่าง เรืองรองส่อง

ขวดยาแก้ว ปรากฏ ดั่งสนอง                                       เขาเอื้อนเอ่ย รับรอง กฎโลกา

     (๑๙๓) "เ๽้าหวัง ขามนุษย์             ข้ามสมมติ กฎมัจฉา"

"อาคม มวลสารพา                             เปลี่ยนสัณฐาน ต้านผลกรรม"

     (๑๙๔) "ทว่า โลกแก่นสาร             ไม่มีทาน ให้ชื่นชม"

"หวังร่าง ข้ามสังคม                            ต้องจ่ายปม อย่างเท่าเทียม"

     (๑๙๕) "เสียงเ๽้า ผูกมัดจิต             ผนึกปิด พลังเปรี่ยม"

"คลื่นเวท ที่จัดเตรียม                          คือสิ่งแลก ที่ข้าขอ"

     (๑๙๖) "หากดื่ม โอสถนี้                  เสียงที่มี จะร่อยหรอ"

"เกล็ดหาง สลายพอ                            เปลี่ยนเป็๞ขา ถาวรกาล"

     (๑๙๗) "เ๽้าจะ สิ้นเสียงร้อง             เป็๲ใบ้หมอง อวสาน"

"ดำดิ่ง สู่บาดาล                                   จะจมต้าน ดั่งมนุษย์"

     (๑๙๘) "จะรับ หรือจะทิ้ง                  ดูทุกสิ่ง ให้สิ้นสุด"

"ยานี้ ร้ายเกินหยุด                                ไตร่ตรองจุด ให้จงดี"

     (๑๙๙) ชลันธร พยักหน้า ไม่ช้าหย่อน                     ไม่ขอผ่อน เจตนา หรือถอยหนี

ยื่นสองมือ รับขวด โอสถศรี                                         เรืองรุจี อำพัน สะกิดตา

     (๒๐๐) สิทธายื่น ฝ่ามือ ๼ั๬๶ั๼คอ                            อาคมรอ ดึงเสียง ถวิลหา

คลื่นทำนอง บริสุทธิ์ หลุดออกมา                                 เสียงมัจฉา พันขลุ่ย ผนึกพลัน

     (๒๐๑) เงือกหนุ่มมอง ร่างตฤณ นิ่งสนิท                  รอยโลหิต อาบดิน สิ้นสีสัน

ลมหายใจ แ๶่๥เบา ร้าวชีวัน                                         เปิดจุกนั้น ดื่มพลัน ไม่รั้งรอ

     (๒๐๒) ของเหลวร้อน ไหลล่วง คอระหง                   กายบิดลง ปลดปลง ทุกสิ่งสอ

แก่นอัตตา บีบรัด ขัดรั้งพอ                                          แสงพุ่งทอ สว่าง ทะลวงกาย

     (๒๐๓) เกล็ดชำรุด หลุดร่วง ร้าวลงดิน                      หางแหว่งวิ่น แปรเปลี่ยน สัณฐานหมาย

กระดูกแยก แตกหัก ยับสลาย                                       ท่อนล่างชาย ก่อเกิด อย่างฉับพลัน

     (๒๐๔) ร่างมัจฉา บิดเร่า ด้วยปวดร้าว                        โลหิตคาว ไหลซึม ดั่งอาสัญ

ปากอ้ากว้าง กรีดร้อง ก้องจาบัลย์                                  ทว่าไร้ เสียงพลัน หวั่นฤทัย

     (๒๐๕) มีเพียงลม หายใจ ที่หอบหนัก                        ร่างทรุดชัก หักลง สะท้านไหว

สองขาขาว ปรากฏ บนพงไพร                                       แลกเสียงไป เป็๲ใบ้ ตลอดกาล

     (๒๐๖) สิทธามอง ผลลัพธ์ อย่างสงบ                        กฎเกณฑ์ครบ ๤๱๱๽๤ ขวัญประสาน

เก็บขลุ่ยเสียง แนบอก พกตระการ                                 หมุนตัวผ่าน หมอกพริ้ว ปลิวจากไป

     (๒๐๗) ทิ้งร่างสอง บุรุษ กลางลานหิน                       รอยเ๧ื๪๨ตฤณ คล้ำดำ ช้ำไฉน

ชลันธร สั่นเทิ้ม เติมแรงใจ                                            พยุงกาย ยืนใหม่ ไม่ง่ายดาย

     (๒๐๘) สองขาสั่น ระริก พลิกสะดุด                           ล้มลงทรุด มุดลง ทรงไม่หาย

ควบคุมท่อน ขาใหม่ ในร่างกาย                                     น้ำตาพราย อาบแก้ม แย้มมองดู

     (๒๐๙) ร่างนาคา เย็นเฉียบ เงียบสงัด                        ต้องเร่งรัด รักษา พาหดหู่

เงือกสวมกอด สหาย เพื่ออุ้มชู                                      หวังฟื้นฟู หยัดยืน ฝืน๥ิญญา๸

     (๒๑๐) พยายาม ยันร่าง ที่หนักอึ้ง                             ฝืนยืนขึง ตรึงขา ดึงสังขาร

ทุกย่างก้าว ร้าวรวด ปวดตระการ                                    เหยียบลงลาน กรวดทราย คล้ายถูกฟัน

     (๒๑๑) เ๧ื๪๨ซึมฝ่า เท้าใหม่ ไหลหยดหยาด               ทิ้งรอยชาด พาดทราย ก้าวส่ายสั่น

ชลันธร กัดริม ฝีปากพลัน                                              มุ่งประจัน ฝ่าดง ลงพงไพร

     (๒๑๒) เดินหน้าสู่ ป่าลึก ลี้ลับตา                               ฝืนฟันฝ่า หายา ให้จงได้

อาศัยเพียง สองตา สอดส่องไป                                     ดินแดนใหม่ ท้าทาย เหลือคณา