"เงียบ!!!"เมื่ออาจารย์คนหนึ่งเดินเข้ามา เขาจึงพูดเสียงเข้มใส่ทันที ด้วยความที่เขาเป็มาเฟียจึงทำให้ค่อนข้างที่จะก้าวร้าวและเกรี้ยวกราด
เมื่อเขาทำเสียงเข้มดุใส่ ทุกคนต่างนิ่งเงียบทันที แต่...ยกเว้นคนหนึ่ง ชายหนุ่มที่ดูแล้วน่าจะหล่อเหลาที่สุดในกลุ่ม ผิวพรรณดี ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างนั้น ทำท่าทางห้าวๆ ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ซึ่งนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มที่เป็อาจารย์สังเกตเห็นได้ชัด เขาจึงมองด้วยสายตาดุดันเล็กน้อย
"เหอะ!...น่ากลัวตายแหละ ตัวสั่นไปหมดละ"ชายหนุ่มพูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่เคารพ เขาพูดเบาๆแต่ก็พอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน...
"เป้ง!!!"มิ้นท์ที่นั่งอยู่ข้างๆเขาเรียกเสียงดุออกมา เป้งก็มองนิ่งๆและหันหนีมองไปทางหน้าต่าง
"คงจำได้ละเนาะว่าอาจารย์ชื่อไร ส่วนบางคนที่ยังไม่รู้ อาจารย์ชื่อเมฆ"เมฆพูดถามก่อนจะพูดบอกให้สำหรับคนที่ยังไม่รู้
"เหอะ!"เป้งพูดพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างหงุดหงิดใจ "จำทำไมให้รกสมอง.."เขาพูดพึมพำออกมาอีกครั้ง
"เป้ง!!!"
พรึ่บ!! ปั่ก!! โครม!!
"โอ๊ย"เป้งร้องออกมาทันทีและล้มลงพร้อมเก้าอี้ที่ตนเองนั่งอยู่ เมื่อจู่ๆเมฆก็คว้าแปรงขัดพลาสติกอันเล็กปาใส่เขา ซึ่งนั่นก็ทำให้ทุกคนต่างมองกันอย่างใไปด้วย
หากเมฆจะสอนในห้องนี้ เขาคงจะต้องเข้าโหมดโหด เพราะเด็กในห้องนี้ล้วนเคยเป็นักเลงมาก่อน มีเื่ชกต่อยั้แ่เริ่มเข้าปี 1
ซึ่งเมฆก็พอที่จะรู้อยู่แล้ว เพราะั้แ่เขาก้าวเข้ามาได้เหลือบเห็นบางสายตาที่มองอย่างหาเื่ และคนอื่นๆเขาก็ลือกันไปทั่วว่าเด็กห้องนี้ดื้อสุด แถมติดทัณฑ์บนกันแทบทุกคน ไม่เว้นแม้แต่มิ้นท์เองก็ด้วย ั้แ่ตอนนั้นที่โดนติดทัณฑ์บนกัน พวกเขาก็อยู่ชมรมนี้และอยู่ด้วยกันมาตลอด ไม่ย้ายชมรมกันเลย
ส่วนสาเหตุที่มิ้นท์โดนทัณฑ์บนด้วยก็คงจะแค่เพราะเธอเป็ลูกหลง เธอเพียงแค่เข้าไปช่วยเพื่อนๆของเธอเท่านั้นเอง แต่กลับถูกเข้าใจผิดแล้วโดนทัณฑ์บนไปด้วย
"หึ!"ชายหนุ่มแค่นเสียงหัวเราะออกมาในลำคอ ทำให้ทุกคนหันไปมอง รวมทั้งมิ้นท์ที่ช่วยพยุงเป้งให้ลุกขึ้นนั่ง "ยังจะปากดีอีกมั้ย?!! นี่สินะอาจารย์หลายคนที่มาสอนชมรมนี้ถึงขอออกอ่ะ เพราะพวกมึงนี่เอง!!!"
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ เพราะไม่คิดว่าเขาจะดุมากขนาดนี้ สายตาดูดุดันน่ากลัวอย่างมาก ไม่รู้ว่ามาเป็อาจารย์ได้อย่างไร
"งั้นกูไม่ใจดีละ กูจะสอนด้วยลำแข้งนี่แหละ ถ้าพูดดีๆสอนดีๆแล้วไม่ชอบ!!"เขาพูดออกมาอีก มิ้นท์มองพร้อมกับค่อยๆกลับมานั่งนิ่งๆ
/เร้าใจมาก!! โหด! ดุ! เถื่อน! ฉันชอบ!!/มิ้นท์นึกในใจและเผลออมยิ้มออกมาเล็กน้อย
[เมฆTalk]
เด็กนั่นเป็อะไรล่ะนั่น นั่งยิ้มคนเดียว บ้ารึไง เห็นละหงุดหงิดชะมัด โมโหั้แ่วันแรกที่สอน ไอ้เด็กพวกนี้ก็ร้ายใช่ย่อย แล้วแม่งใครคิดชมรมบ้านี่ขึ้นมาวะ!?
30 นาทีผ่านไป~
"นี่ต้องอยู่อีกนานแค่ไหนเนี่ย?"ผมถามนิ่งๆ เด็กทุกคนก็เงยมองผม...ก็คนมันอยากกลับบ้านนี่หว่า กูไม่น่าซนมาสอบเป็ครูเลย
"จนถึง 14:30 ค่ะ"เด็กสาวน่าตาน่ารักที่นั่งยิ้มคนเดียวตอบ "แต่เราเพิ่งเข้าตอน 13:30 นี่คะ อาจารย์รีบหรอคะ?"เธอถามกลับอย่างกวนๆ ดูไม่กลัวผมเลยสักนิด...
ผมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆและใช้มือเท้าบนโต๊ะ ชะโงกหน้าเข้าใกล้เธออีกนิด และแน่นอนเธอหลบถอยออกห่างจากผมอย่างอัตโนมัติ
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจของมิ้นท์เต้นอย่างรุนแรง เมื่อเมฆเข้าหาอย่างระยะประชิด ใบหน้าพยายามที่จะเก็บอาการเอาไว้ไม่ให้อีกคนรับรู้สึก
"อยากลองดีหรอ คุณมินตรา อัครวรสิทธิชัย"เมฆถามมิ้นท์และแสยะยิ้มร้ายออกมา แต่มิ้นท์กลับไม่กลัวสักนิด เมฆจึงถอยยืนกอดอกแล้วมองเธอ
"มิ้นท์แค่ถามนี่คะ"หญิงสาวพูดอย่างลอยหน้าลอยตา
"ระวังไว้ ปากเก่งนักนะเราอ่ะ"เมฆพูดนิ่งๆและเดินกลับทันที มิ้นท์มองตามแผ่นหลังหนาที่เดินไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"ใกล้ชิดมาก!!!โอ๊ยย!!!อกจะแตกตาย!!"มิ้นท์พูดบ่นพึมพำคนเดียวพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีนิดๆด้วยความเคอะเขิน แต่เป้งที่นั่งอยู่ข้างๆได้ยิน ก่อนที่เขาจะเอียงตัวมาใกล้ๆมิ้นท์
"ชอบก็จีบ แค่นั้นเอง"เขาพูดบอกและเอียงกลับนั่งเหมือนเดิม
"แต่นั่นอาจารย์นะ มันผิดจรรยาบรรณ"มิ้นท์พูดเบาๆพอให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน
"รักกันจริงจรรยาบรรณก็ขัดขวางไม่ได้"เป้งพูดยิ้มๆ มิ้นท์พยักหน้าเข้าใจและยิ้มกลับ ในใจก็ยังรู้สึกกลัว เพราะเื่แบบนี้มันคงไม่มีทางเป็ไปได้ เว้นแต่เธอจะเรียนจบจากที่นี่ไปแล้ว
14:30~
"ไป! กลับบ้านกันให้หมด"เมฆพูดเสียงเข้มทำหน้าเรียบนิ่ง ทุกคนต่างทะยอยเก็บของและกลับบ้านกันจนเกือบหมด
"มิ้นท์!"เป้งเรียก มิ้นท์จึงหันมองนิ่งๆ"จะให้รอหรือจะเก็บของอยู่อย่างนี้"เขาถามอย่างรู้ทัน เพราะปกติแล้วมิ้นท์จะเก็บของเตรียมตัวล่วงหน้า 5 นาที เพื่อที่จะเตรียมตัวไปทำงานพิเศษ แต่ครั้งนี้กลับเก็บของช้าที่สุด
"เอ่อ...นายกลับก่อนเลยก็ได้"เธอพูดบอก
"แล้วมิ้นท์กลับไงอ่ะ"เขาถามกลับอีก
"เดี๋ยวเราเดินกลับก็ได้ อยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง"น้ำพูดบอกยิ้มๆ เพราะปกติแล้วเป้งจะเป็คนไปส่งมิ้นท์ที่คอนโดใกล้มหาวิทยาลัยและรอให้เธอเปลี่ยนชุดเพื่อไปทำงานพิเศษอีก เนื่องจากเป็ทางผ่านไปบ้านเป้งพอดี เขาเลยอาสาไปรับไปส่งทุกวัน
"เคๆ จะทำไรก็รีบทำนะ ระวังจะสายไป ละไม่แน่อาจารย์อาจจะไปส่งมิ้นท์ก็ได้"เป้งพูดยิ้มๆ"ไปละบาย"เขาพูดลาและเดินไปทันที มิ้นท์ก็พยักหน้า
ณ ตอนนี้ในห้องเรียนมีเพียงมิ้นท์และเมฆอยู่กัน 2 คน มิ้นท์เก็บของอย่างช้าๆอย่างไม่รีบร้อน เหมือนกับว่ากำลังรออะไรอยู่
"บ้านอยู่ไหน?"
29K
