นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๐
“คนในนี้ไม่มีใครสนใจใคหรอกพวกเขาเป็ซูเปอร์วีไอพีทั้งนั้น ถ้าเงินเก็บไม่ถึงพันล้าน ไม่มีสิทธิ์เป็สมาชิกที่นี่นะนพ” พี่นัทบอกชัดเจน
“แล้ว ใครจะพากิ๊ก พาเมียน้อย หรือพาใครมาที่นี่ก็เป็ความลับทุกอย่าง เพราะถ้าใครเอาเื่ออกไปเป็ข่าว ที่นี่เค้าก็มีทีมจัดการเื่เก็บข่าวและจัดการคนปล่อยข่าวด้วย”
พี่นัทยิ้ม และหอมแก้มนพนิต “สบายใจได้จ้ะ”
นพนิตยิ้มเต็มที่ แล้วเขาจูบปากพี่นัทของเต็มจูบ
พี่นัทใตาโต แล้วก็ยอมให้เด็กหนุ่มจูบอย่างหฤหรรษ์ชั่วครู่ เขาจึงยุติการจูบนั่น “พอก่อน ถ้าริมฝีปากพี่ช้ำ นพต้องรับผิดชอบ”
“แหม.. พี่นัทนพอยากจูบพี่แบบนี้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ทำที่ไหนไม่ได้เลยสักที่ จนมาถึงที่นี่มันก็ต้องให้เต็มที่ ให้สมอยากหน่อยสิครับ”
ณัฐกนกยิ้มรับ
นพนิตเปลี่ยนจากจับมือ เป็คล้องแขนควงพี่นัทแทน “ไป ไปเดินดูกันเถอะพี่นัท”
ณัฐกนกมองมือนพนิตที่มาคล้องแขนเขา ราวกับทั้งสองคือคู่รักที่สวีทหวานก็ไม่ปาน เขาจึงเดินพานพนิตเข้าไปดูทีละอาคารทีละอาคาร ชอบอะไรก็ซื้อ สนใจอะไรก็ลองชิม อยากลองคาสิโน ก็มีให้ลอง
แล้วคนพี่ก็ได้รู้อีกอย่างว่าคนน้องไม่ชอบการพนันเลย คนพิ่ยิ่งดีใจ
เดินไปเกือบครึ่งทาง คนพี่ก็ขอหยุดพัก และลงนั่งที่ม้านั่งริมทาง คนน้องนั่งลงข้างๆ แต่ก็ยังมองรอบๆตัวอย่างตื่นตา “จะไม่บอกจริงๆ เหรอครับว่าที่นี่ คือที่ไหน”
“ที่นี่ชื่อ Heaven Villa เป็ที่ที่คนมีเงินรุ่นก่อนหน้านี้ร่วมกันสร้างขึ้นให้เป็์บนดินสำหรับพวกเขา”
“ไกลจากกรุงเทพฯ มากไหมครับ”
“ก็.. เกือบร้อยโลแหละ”
“สวยจัง พี่นัทนั่งพักสักครู่นะครับนพเดินดูอยู่แถวนี้แหละ”
ณัฐกนกพยักหน้าอนุญาต และมองเด็กหนุ่มที่เขารักเดินไปเดินมา ถ่ายภาพสถานที่อย่างตื่นตา
...
นพนิตเดินไป บันทึกภาพไป เขาก็หันหน้ามาดูพี่นัทของเขาเป็ระยะนพถ่ายภาพแลนสเค็ปที่จัดวางอย่างงดงามได้ครู่เดียว เขาก็กลับไปหาณัฐกนก
“พี่นั่งรอได้นะ จะเดินเล่นหรือถ่ายรูปต่ออีกก็ได้”
“พอแล้วคับ เดี๋ยวพี่นัทเหงา” มันตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่นัทชอบเหลือเกิน
“ไป. งั้นไปกินข้าวกัน” คนพี่บอก
“ไม่ทานที่เตรียมมาในรถเหรอครับ”
“ถึงตอนนี้ บุษคงจัดการหมดแล้วล่ะ”
“ตั้งเยอะ มันกินคนเดียวไม่หมดหรอกพี่นัทนพไปช่วยมันกินก็ได้”
คนพี่หน้าตึงขึ้นทันที “ไม่ต้อง”
คนน้องเริ่มนึกได้ ว่าไม่ควรพูดอย่างนั้น
“ทีหลัง ห้ามคิด ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ”
“ครับ”
“ถ้าบุษมันกินไม่หมด มันก็แจกคนงานหมดแล้วไม่ต้องห่วง มันรู้หน้าที่ของมัน”
“ครับ”
แล้วคนพี่ก็ลุกเดินนำไปอาคารอีกหลังที่ดูโอ่อ่ากว่าทุกหลัง คนน้องรีบเดินตามจนทันและควงแขนคนพี่เดินเข้าอาคารสุดหรูนั่น
ภายในอาคารจัดแบ่งเป็สัดส่วนชัดเจน พี่นัทแจ้งชื่อแล้วพนักงานก็พาไปห้องดินเนอร์สำหรับสองคน ที่คนพี่แอบจองไว้ั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้
เมื่อคนพี่กับคนน้องนั่งลง บริกรก็เสริฟเครื่องดื่ม แล้วจากนั้น อาหารก็เริ่มลำเลียงมาทีละอย่างทีละอย่าง จนครบ
ตลอด่ดินเนอร์นพนิตจะได้ยินเสียงเชลโล่ทุ้มต่ำ สลับกับเสียงไวโอลินที่พริ้วหวานบรรเลงสดคลออยู่ตลอดเวลา
...
เมื่อทานอาหารอิ่ม ทั้งสองก็เดินออกมาที่หน้าอาคารทรงยุโรปสุดหรู รถคันดำสุดคราสสิคจอดรออยู่แล้วยัยบุษยืนรอบริการอยู่
“พี่นพครับ แล้วข้าวของที่เราซื้อล่ะครับ”
“เค้าน่าจะใส่รถให้เราแล้ว” แล้วณัฐกนกก็หันหน้าไปถามบุษ “ของมาแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ” บุษตอบอย่างสุภาพ
“ขึ้นรถเถอะ”
คุณนัทของยัยบุษพูดจบ มันก็เปิดประตูรถให้ทันที
นพนิตผายมือให้พี่นัทของเขาขึ้นไปก่อน
“เอางั้นเหรอ?”
“ครับ”
แล้วคนพี่ก็เข้าไปในตัวรถ คนน้องจึงขึ้นรถตามไป บุษผิดประตูรถให้ แล้วไปนั่งที่คนขับและขับรถกลับออกไป
ในตัวรถ นพนิตเลือกนั่งที่พื้น เขาถอดร้องเท้าให้พี่นัท
“นพจะทำอะไรน่ะ” ณับกนกใ
“นวดให้ครับ นพรู้ พี่นัทเมื่อย พี่นัทนั่งสบายๆนะครับ ให้นพดูแลพี่นะ” พูดจบนพนิตก็ก้มหน้าก้มตาถอดรองเท้าให้นัททั้งสองข้าง ถอดถุงเท้าแล้วเริ่มทั้งที่ฝ่าเท้า และหลังเท้าให้
ณัฐกนกรู้สึกดีกับสิ่งที่นพนิตทำให้เหลือเกิน นพนิตไม่จำเป็ต้องบริการเขาแบบนี้ก็ได้ แต่ก็เลือกที่จะบริการให้เขาเต็มที่ ทั้งที่นพจะนั่งข้างๆเขาไปตลอดทางก็ได้ นัทมองเด็กหนุ่มที่ตั้งใจบริการเพื่อให้เขารู้สึกดีจน.. ลึกๆ ในใจ พี่นัทก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา
ถ้าเมื่อวานเขาให้ทอนนอนกับเด็กคนนี้ ถ้าเมื่อวานเขาทำร้าย.. ทำลายเด็กคนนี้ วันนี้เขาจะมีความสุขได้อย่างนี้หรือเปล่า?
แม้ปากจะร้องเ็ป แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามยังออกปากชมว่าดี ดี และบอกให้เด็กหนุ่มลงแรงไปตามปกติ ไม่ต้องเพลามือ
เมื่อนพนิตนวดทั่วทั้งฝ่าเท้าและหลังเท้าแล้ว
ณัฐกนกก็ให้นพนิตมานั่งที่เบาะข้างๆ ตัวเขา นัททั้งจูบปาก ทั้งหอมแก้มเป็การขอบคุณและบอกให้เด็กหนุ่มนอนพักเสียบ้าง
แต่ถึงอย่างนั้น นพนิตก็ยังเลือกที่จะเป็โซฟาโดยอ้างว่าขามา.. พี่นัทเป็โซฟาให้เขาแล้ว ขากลับ..ขอให้เขาได้ทำหน้าที่บ้าง
พี่นัทของเขาเลยต้องซบที่อกของนพ แล้วปล่อยให้นพนิตหลับไปในที่สุด
...
ในใจณัฐกนกยิ่งสับสน!!
เขาเลือกพานพนิตมาใช้จ่ายอย่างฟู่ฟ่าหรูหราเพื่อหวังจะเห็นสักเศษเสี้ยว ที่เด็กหนุ่มจะหลงระเริงไปกับสารพัดสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจน.. ไม่คิดถึงตน
แต่ไม่มีเลย!!
เมื่อนพนิตรู้ว่าที่ตรงนั้นปลอดภัย สามารถแสดงความรักได้เต็มที่ เขาก็แสดงออกอย่างเต็มที่ ทั้งกอดทั้งหอม ทั้งจูบ ทั้งควงแขนเดิน โดยไม่แคร์สายตาใครเลย
เมื่อเดินไปไหนเด็กหนุ่มก็เลือกควงแขนตลอดเวลา จนตัวติดกันตลอดทริปก็ว่าได้
จะทำอะไรนพนิตก็จะถามเขาก่อนเสมอว่าดีไหม?ชอบไหม?
กระทั่งบนรถนี้ ก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนนพนิตยังเลือกนวดเท้าให้จนเขารู้สึกสบายตัว นพจึงหลับลงด้วยความอ่อนเพลีย
นี่เหรอ .. ที่บอกว่าไม่รัก!
ไม่ห่วง!!
ทำไมข้อมูลที่ณัฐกนกได้รับมันตรงข้ามกับภาพความจริงที่เกิดขึ้น
...
แล้ว.. หากการกระทำแบบนี้เรียกว่าไม่รัก
นัทจะพอใจให้นพดูแลเขาอย่างนี้ต่อไปหรือไม่?
นัทเองก็ตอบไม่ได้
แต่อย่างหนึ่งที่นัทนึกออกตอนนี้ คือ ..ข้อความที่เขนได้มา ที่นพบอกว่าไม่ได้รู้สึกรักนัทมันคือข้อความที่เขาพิมพ์แต่ยังไม่ได้ส่ง .. นี่?
หรือนพจะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น!!
หรือที่จริงแล้ว... นพเค้า ...
คิดได้เท่านั้น!!
นัทก็ยิ้มออกมาด้วยใจที่อิ่มสุข
จบตอน๒๐
13K
