แก้วตาอาชีวะ

                “กับเพชร ขวัญได้ทั้งวันแหละ เพชร...รักขวัญมั้ย?”

                “อื้อ”

                “ตอบแบบนี้อีกแล้วมันพูดยากนักหรอ คำว่ารักเนี่ย” ขวัญเนตรกระเง้ากระงอด

                ชายหนุ่มแค่นหัวเราะหึ ในลำคอ จูบย้ำ ๆ ลงที่ริมฝีปากของคนขี้งอนอีกสองสามครั้ง พลันส่งยิ้มและยักคิ้วใส่ก่อนจะถอนตัวตนออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนจัดการกับเครื่องป้องกันโยนใส่ในถังขยะใบเล็กที่สวมถุงพลาสติกเอาไว้อย่างไม่ไยดีกอบเก็บกายแกร่งเข้าไปในกางเกงยีน เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดมือและนิ้วของเขาแล้วโยนมันตามลงไปในถังขยะมือหนาเอื้อมหยิบเบียร์กระป๋องที่แช่อยู่ในถังขึ้นมาเปิดดื่มอย่างสบายใจท่ามกลางสายตาของขวัญเนตรที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาซึ่งถูกกระตุ้นจากความผิดหวังที่พชรไม่ยอมพูดในสิ่งที่เธออยากได้ยิน

        จริง ๆ แล้วเธอน่าจะชินแล้วด้วยซ้ำตลอดเวลาที่ผ่านมา พชรบอกกับเธอเสมอว่า เขาไม่ชอบพูดคำนี้ ถ้าจะคบกัน เธอก็ต้องยอมรับเงื่อนไขข้อนี้ของเขาด้วยแต่ก็นะ เธอก็ยังอยากได้ยินมันจริง ๆ นี่นา คิดทบทวนความจำและสถานะของตัวเองอยู่ครู่หนึ่งขวัญเนตรก็ทำใจได้ จึงลุกขึ้นมาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างลวก ๆพลันตวัดปลายเท้าให้ชั้นในส่วนล่างหลุดออกไปกองที่พื้นพชรเหลือบมามองนิดหนึ่งก็ยกยิ้มกระดกเบียร์เข้าปากอีกรอบ ก่อนจะวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะทิ้งตัวลงบนโซฟา เอนหลังพิงพนักพร้อมกับยื่นแขนซ้ายออกไปส่งสัญญาณเรียกให้ขวัญเนตรขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแม้หญิงสาวจะยังงอนอยู่ แต่ก็ขยับเข้ามากอดอย่างว่าง่ายทันทีที่ขวัญเนตรเข้ามาใกล้ พชรก็โอบร่างบางเข้ามาแนบชิดทันทีก่อนจะใช้มือขวาช้อนคางของขวัญเนตรให้เงยหน้าขึ้น แล้วประกบริมฝีปากป้อนเบียร์เย็นๆ ในปากให้กับหญิงสาวตรงหน้า ในขณะที่คนถูกป้อนก็กลืนกินมันเข้าไปอย่างไม่ขัดขืน

                “น่ารัก” พชรยิ้มกวนประสาทให้ขวัญเนตรหลังจากถอนริมฝีปากออก

                “เพชรก็เป็๲แบบนี้ตลอดอะ” ขวัญเนตรตัดพ้อ พลางเอามือค่อย ๆ ดึงสาบเสื้อเข้ามาปิดทรวงสาวของตัวเอง

                “ปิดทำไม เปิดไว้งี้แหละเซ็กซี่ดี เราชอบ” ไม่พูดเปล่าเอื้อมมือซ้ายอ้อมหลังมาบีบเคล้นเบาๆ

                “เพชร...”

                “ฮึ จะถามไรอีก”

                ขวัญเนตรนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมือของตัวเองขึ้นมาจับมือซ้ายของพชรที่กำลังบีบขยำหน้าอกของเธออยู่พร้อมกับบีบให้หนักขึ้นเพื่อส่งสัญญาณการเริ่มต้นในยกสองพชรเอื้อมไปหยิบเบียร์ขึ้นมาดื่มอีกรอบ ในจังหวะที่เขากำลังเอนตัวพิงพนักโซฟานั้นร่างบางของขวัญเนตรก็ขยับขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักของพชรสองแขนเรียวโอบรั้งคอแกร่งไว้ก่อนจะก้มใบหน้าสวยลงมาบดจูบกับริมฝีปากและสอดลิ้นเข้าไปตกตวงรสชาติขมปร่าของเบียร์ที่พชรเพิ่งดื่มไปส่วนพชรก็ตอบสนองด้วยบทจูบที่เร่าร้อนไม่แพ้กัน พลันสองมือหนาของชายหนุ่มก็พากันลูบไล้ไปบนร่างนุ่มเนียนทั่วทั้งแผ่นหลัง

                “เพชรจะไม่บอกรักขวัญตอนนี้ก็ไม่เป็๞ไรแต่ขวัญจะไม่ยอมให้เพชรไปรักใครเด็ดขาด เพชรต้องเป็๞ของขวัญคนเดียว”

                ขวัญเนตรเริ่มเปิดฉากพิศวาสอีกรอบหวังใช้ความสุขจากการปรนเปรออารมณ์ใคร่เป็๲โซ่ล่ามใจพชรไว้ให้ติดใจเพียงเธอคนเดียวเธอจับสองมือของพชรขึ้นมากอบกุมทรวงนุ่มทั้งสองข้าง ปรือสายตาหวานกัดริมฝีปากสุดยั่วยวนพชรยกยิ้มพอใจ ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากไปตามลำคอระหง เลื่อนลงมาไล่ไปตามลาดไหล่ ขบกัดไหปลาร้าอย่างมันเขี้ยวพลางกระซิบเสียงสากพร่าแ๶่๥เบา

                “รอบนี้ต้องปลุกนานหน่อยนะขวัญ”

                ขวัญเนตรยิ้มร้ายก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงแว่วหวาน “ถ้าขวัญปลุกไม่นานหรอกเพชร เดี๋ยวก็ตื่น”

        ขวัญเนตรไม่ได้พูดเกินจริงเธอปลดกระดุมเสื้อช็อปของพชรออก พรมจูบไปตามลำคอแกร่ง หยอกเย้ากับต่างหูห่วงเงินแท้อันเล็กของชายหนุ่มด้วยการส่งปลายลิ้นตวัดแตะเบาๆ ก่อนจะย้ายไปอีกข้าง ลีลายั่วยวนชวนกำหนัดที่ไม่เป็๲สองรองใครของขวัญเนตร ทำให้พชรเคลิบเคล้มจนต้องเงยหน้าหลับตาสูดปากระบายความหวามไหว

        เท่านั้นยังไม่พอ ทุกครั้งที่ร่างบางขยับยอดอกปลายแข็งก็แตะ๼ั๬๶ั๼กับแผงอกแน่น ๆ เป็๲จังหวะกระตุ้นเร้าความซ่านหวิวให้ไหลปราดไปทั่วกายกำยำ ฝ่ามือใหญ่เอื้อมสอดเข้าไปใต้กระโปรงนักศึกษาตัวสั้นบีบคลึงบั้นท้ายอวบอิ่มบนตักและดันให้เนินเนื้อนุ่มตูมเต่งตรงหว่างขาเข้ามาแนบชิดกับลอนลำภายใต้กางเกงยีนของเขาที่ตอนนี้มันเริ่มจะตื่นตัวขึ้นมาบ้างแล้วพลันหญิงสาวก็ขยับบั้นท้ายงอนงามตามจังหวะปรารถนาเบา ๆเพื่อเร้าให้ตัวตนของคนตรงหน้าพร้อมใช้งานโดยไว แต่พชรจับยึดสะโพกกลมกลึงนั้นไว้เสียก่อนพลางขมวดคิ้วผูกเข้าหากัน

                “อย่าขยับแรงกางเกงเรามีกระดุม เดี๋ยวเจ็บ แค่นี้ก็ทำได้แล้วขวัญ”

                ขวัญเนตรโน้มใบหน้าลงไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของคนที่กำลังห่วงใยเธอ จากนั้นก็ค่อย ๆเลื่อนมือเรียวลงมาปลดกระดุมกางเกงยีนตัวหนาของพชรออกทีละเม็ด

                แกร๊ก! แอ๊ด... เสียงประตูรั้วหน้าบ้านถูกเปิดออกพชรจำได้แม่นเพราะมันเป็๲เสียงที่เขาได้ยินมานานเป็๲สิบปี

                ...ฉิบหาย ใครมาวะ?…พชรคิดในใจดวงตาคมเบิกโพลง รีบจับร่างบางลงไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะลุกขึ้นมามองผ่านหน้าต่างไปยังหน้าบ้าน

                หญิงสาวผมยาวสลวยสีน้ำตาลกำลังนั่งลงล็อกประตูรั้วด้านล่าง ข้างเธอมีกระเป๋าเดินทางใบขนาดกลางวางอยู่

                ...ใครวะ?...พชรพยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าใครจะมีกุญแจบ้านของเขาแต่ก็คิดต่อไปได้ไม่นาน เมื่อสติดึงให้เขาหันมามองขวัญเนตรที่นั่งงงอยู่ข้าง ๆด้วยร่างกึ่งเปลือย

                “ขวัญ แต่งตัวเร็ว!”

                “ไหนบอกว่าแม่ควบเวรไงเพชร”

                “ไม่ใช่แม่อะดิ เอ๊า! เร็วดิ จะนั่งโป๊แบบนี้รับแขกหรือไง”

                ขวัญเนตรนิ่วหน้าหงุดหงิดสุดจะเสียอารมณ์ราวกับเธอเพิ่งปีนขึ้นไปบนยอดเขาหิมาลัย ยังไม่ทันได้ฟินก็ถูกคนที่อยู่หน้าบ้านถีบเธอร่วงตกเขาลงมา ว่าง่าย ๆ ก็อารมณ์ค้างนั่นแหละกำลังจะได้จัดรอบสองแล้วเชียว แต่ด้วยคำสั่งจริงจังของคนที่เธอเรียกว่าแฟนหนุ่ม เธอก็จำใจต้องทำตาม

                ผู้มาเยือนเดินลากกระเป๋าเข้ามาตรงหน้าประตูห้องรับแขกก่อนจะพยายามก้มหาลูกกุญแจเพื่อไขเข้ามาพชรรีบเตะถังขยะให้หลบเข้าไปอยู่หน้าโซฟาตัวเล็กฝั่งตรงข้ามกับประตูจากนั้นก็ยืนรอดูว่าคนที่จะเปิดประตูเข้ามานั้นคือใคร เขาคุ้นหน้านั่นล่ะ แต่ยังไม่แน่ใจนัก

                ประตูห้องรับแขกค่อยๆ เปิดออก คนหลังประตูก็ลากกระเป๋าเข้ามาโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนอยู่ในบ้าน

                “เอ่อ...” พชรส่งเสียงเรียกร้องความสนใจกับคนที่กำลังบุกบ้านเข้ามา

                หญิงสาวผู้มาเยือนก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาทันทีที่ได้ยินเสียงพร้อมกับสะดุ้งเล็กน้อย หน้าเหวอ ตาเบิกโต

                “อ้าว มีคนอยู่หรอไหนว่า...”

                ยังไม่ทันที่จะได้พูดต่อเสียงโทรศัพท์มือถือของพชรก็ดังขึ้นปลายสายคือนวล แม่ของพชร

                “ฮัลโหลแม่”

                [เพชรวันนี้จะมีคนมาที่บ้านนะ เพชรจำไหมได้มั้ยลูกลูกสาวลุงมั่นที่ลูกเคยเล่นด้วยตอนเด็ก ๆ ที่บ้านเก่าเราน่ะ ไหมเค้าสอบเข้ามหาลัย XXXได้ แม่ก็เลยให้มีอยู่ที่บ้านกับเราด้วย]

                คนฟังเกลือกตามองบน

                “โห่ แม่ไม่บอกพรุ่งนี้เลยล่ะ ไขกุญแจเข้ามาในบ้านละเนี่ย”

                [อ้าวแล้วทำไมเพชรอยู่บ้านล่ะ ไหนบอกแม่ว่าเรียนยาวยันค่ำ]

                “เอ่อ...คือ...วันนี้อาจารย์ลาน่ะแม่ เพชรเลยกลับมา๻ั้๫แ๻่บ่าย”

                [หรอ...จะเชื่อดีมั้ยเนี่ยอะ ๆ ยังไงแม่ก็ฝากดูแลน้องด้วยนะลูก เดี๋ยวลุงมั่นแกจะว่าเอาให้ไหมนอนห้องตรงข้ามกับเพชรอะ เมื่อวานแม่จัดห้องไว้แล้ว แค่นี้ก่อนนะ คนไข้ที่วอร์ดเยอะแม่ไปทำงานก่อน]

                พชรวางสายใบหน้าดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อได้รู้ว่าหญิงสาว ผิวขาวผมยาวเป็๞ลอนเล็กน้อยเ๯้าของใบหน้ารูปไข่ คิ้วโก่งสวยได้รูป ดวงตากลมโตริมฝีปากหยักบางในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนขายาวพอดีตัวคนนี้ คือ ไหมหรือพริมาลูกสาวเพียงคนเดียวของลุงมั่น เ๯้าของร้านขายนาฬิกา ที่เขาเคยเล่นด้วยกันสมัยเด็กๆ ก่อนที่เขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่

                “ไหม?”

                “พี่เพชร?”