“กลางดึกของค่ำคืนหนึ่งในปลายฤดูฝนขณะที่พ่อ.เอ่อ..น้ารวมทั้งพ่อแม่ของเลออนกำลังติวหนังสือเพื่อเตรียมสอบอยู่ลานกีฬาสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัย” น้าศักดิ์เริ่มเล่าย้อนไปเมื่อสามสิบปีที่แล้วด้วยแววตาที่ยากจะอ่านความรู้สึกนั้นออก
แต่ยิ่งเมื่อมองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาของห้องทำงานมือสองข้างของเธอนั้นพลันสั่นระริกจนต้องกำชายเสื้อชุดนอนแน่นพลันรู้สึกเวทนาสงสาร มือที่ดูเหี่ยวย่นตามวันเวลาเอื้อมจะไปจับด้วยความห่วงใยแต่เ้าตัวกลับขยับตัวหนี
สังวาลจึงเอื้อมมือมาวางที่ขาสามีพลางบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
ศักดิ์กุมมือภรรยาอ่อนโยน แล้วยิ้มบางให้สังวาลที่ดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆ คลอที่หน่วยตาก่อนจะเล่าต่อ
“ไหมเคยเป็คนรักของน้าเราสองคนคบกันั้แ่เรียนอยู่ปีหนึ่ง”แพรวาเผลอหันหน้ามองด้วยความลืมตัวกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ศักดิ์ยิ้มบางเมื่อนึกถึง่เวลานั้นมันเป็ความรู้สึกที่อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เขายังคงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ
“แต่หลังจากปิดภาคเรียนปีสองน้าไปส่งไหมที่สนามบินเพื่อกลับไทย วันนั้นจำได้ว่าน้ารวบรวมความกล้าแล้วขอกอดไหมเธอระบายยิ้มบนใบหน้าก่อนจะเดินมาสวมกอดน้า ความรู้สึกนั้นราวกับว่าโลกหยุดหมุนหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกจากอก แต่ใครจะรู้ว่านั่นจะเป็กอดครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย~”
พลันเสียงของศักดิ์ก็ขาดห้วงไปแม้เขาจะพยายามเค้นมันออกมาอย่างยากเย็นก่อนเขาจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อคลายความรู้สึกที่บีบอัดอยู่เต็มอก
“แล้วใครคือพ่อของหนู?”แพรวาโพล่งถามออกไปเพราะฟังดูมันไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับคนที่อยากรู้และตอนนี้เธอก็ไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเืกับชายตรงหน้า แม้มันจะเป็ความจริงที่บีบหัวใจแต่ตอนนี้นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยากรู้
ศักดิ์ยิ้มเจื่อนเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังออกนอกเื่พลางนึกย้อนถึง
เหตุการณ์ในคืนนั้น “ ศักดิ์ช่วยไหมด้วย ช่วยด้วย"เสียงหอบหายใจถี่รัวและน้ำเสียงพยายามข่มกลั้นความเ็ปจนคนฟังยังรู้สึกทรมานลอดออกมาจากปลายสาย
“ไหมเหรอไหมเป็อะไร ไหมอยู่ที่ไหน เราจะไปหาเดี๋ยวนี้!?” เมื่อทุกคนได้ยินชื่อของเพื่อนที่ขาดการติดต่อไปเกือบปีทั้งสามคน รีบกรูกันมานั่งฟังด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อศักดิ์เปิดสปีคโฟนทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นใไม่แพ้กัน
“นะเนินเขาเอเทนส์สามสิบสาม ตืด ตืด” แล้วสายก็ถูกตัดไปทุกคนต่างใแต่ก็รีบทิ้งทุกอย่างตรงหน้าแล้วบึ่งรถออกไปทันทีโดยไม่รู้ว่าหลักกิโลเมตรหมายเลขสามสิบสามอยู่ตรงไหนรู้เพียงแต่ชื่อูเาเอเทนส์ที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย
แม้จะใช้เวลาในการตามหาไหมเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงแต่สำหรับคนรออย่างร้อนใจนั้นกลับรู้สึกว่าเนิ่นนานเหมือนจะขาดใจคำขอความช่วยเหลือแน่นอนว่าไม่ใช่เื่ที่ดีทุกคนบนรถได้แต่ภาวนาให้ไหมอดทนต่อทุกอย่างที่กำลังประสบพบเจอ
เอี๊ยด!!!
ศักดิ์เหยียบเบรกจนล้อสะบัดทุกคนในรถเซถลาล้มลงไปข้างหน้าเมื่อแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องกำลังปะทะเข้ากับบางสิ่งบางอย่างบริเวณโพรงหญ้าข้างถนนและเมื่อคนขับเพ่งมองดูดี ๆ กลับเป็คนที่พวกเขากำลังตามหาอยู่
แม้สภาพใบหน้าของไหมจะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแต่แววตาคู่นั้นยามที่กระทบกับแสงไฟหน้ารถ ศักดิ์ยังจดจำมันได้ดีว่าเธอคนนี้คือหญิงที่เคยรักของเขา สองเท้ารีบลงจากรถปรี่เข้าหาคนที่นั่งพิงตอไม้นิ่งอยู่ริมถนนทันที
“ไหมทำไมเป็แบบนี้ ทำใจดี ๆ ไว้นะไหม!!” ศักดิ์ประคองร่างอดีตคนรักไว้แนบอกก่อนจะเห็นว่าไหมไม่ได้อยู่ตรงนี้เพียงคนเดียวข้างกายของเธอกลับมีทารกเพศหญิงนอนตาแป๋วอยู่ในอ้อมแขน
เสื้อยืดสีขาวถูกถอดมาคลุมทารกตัวน้อยที่นอนตัวซีดอยู่ในอ้อมกอดของมารดาทันทีมือหนาอันสั่นเทาลูบไปตามใบหน้าที่ดูซีดเผือดไม่ต่างจากทารกน้อยด้วยความทะนุถนอมเพื่อซับหยดน้ำเนื่องจากละอองฝนบวกกับสายลมของต้นฤดูหนาวนั้นทำให้อุณหภูมิแตะอยู่ที่เลขหลักเดียว
“ไหมเกิดอะไรขึ้นทะ ทำไม!!” เสียงของเคธีสั่นเครือ สังวาลรีบวิ่งกลับไปยังรถเพื่อหาขวดน้ำดื่มและผ้าขนหนูที่กลุ่มพวกเธอมักจะพกติดรถเสมอเพราะว่างเมื่อไหร่มักชวนกันไปนอนอาบแดดเป็ว่าเล่น
ส่วนคาลอสนั้นวิ่งมาตามหลังเพราะมัวแต่หาร่มกันฝนก่อนท้องไส้จะเกิดอาการปั่นป่วนจนเกือบอาเจียนเมื่อกลิ่นคาวเืคละคลุ้งทั่วบริเวณขณะที่ภาพตรงหน้าทำให้น้ำตาลูกผู้ชายอกสามศอกไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขารีบเอาร่มไปกางบังฝนให้เพื่อนรักด้วยความเป็ห่วงจนลืมกลิ่นคาวเืนั้น
สังวาลเปิดฝาน้ำอุ่นรีบยื่นให้ศักดิ์เขารับมาก่อนจะค่อย ๆ ประคองศีรษะของคนในอ้อมกอดให้ตั้งตรงขณะที่ริมฝีปากสีม่วงคล้ำรีบกลืนน้ำ อึกอึก
“ไหม ค่อยๆ จิบ” สังวาลบอกพร้อมกับเอาผ้าขนหนูมาห่อทารกน้อยขึ้นมาอุ้มแนบอกเพื่อแผ่ไออุ่นให้เด็กตัวน้อยที่เริ่มกระดิกตัวเข้าหาความอบอุ่น
แค่ก แค่ก
พรวด
เืสด ๆทะลักลอดผ่านกระโปรงสีขาวที่ก่อนหน้านี้ถูกฝนชำระล้างไหลไปตามเรียวขาเป็ทาง ทำเอาเคธีกลัวจนเข่าอ่อนมือไม้สั่นไปหมด
“ไหมทำใจดีไว้ ทำใจดี ๆ ไว้ เราจะพาไหมไปโรงพยาบาล” ศักดิ์พูดทั้งน้ำตานองหน้ายิ่งเห็นอดีตคนรักหอบหายใจโรยริน หัวใจเขายิ่งบีบแน่นเหมือนมีใครกำลังควักมันออกมา
และขณะที่ศักดิ์กำลังตั้งท่าจะอุ้มไหมขึ้นมามือที่แทบไร้เรี่ยวแรงได้ยื่นมาจับมือของศักดิ์ไปกุมที่มือของสังวาลเพื่อนรักเอาไว้เบาๆ “ไหมฝากสังวาล ด้วยนะศักดิ์”
สังวาลนั่งคุกเข่านิ่งหันไปมองสบสายตากับคนที่กุมมือของเธอเอาไว้ด้วยสีหน้าอึ้ง “ฝากอะไรละไหมไหมสิต้องอยู่ให้ศักดิ์ดูแล” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใยและเ็ป เมื่อคนฟังพยายามฝืนยิ้มออกมา
“ไหมคงไม่มีวันนั้นหรอก”ร่างที่หอบหายใจโรยรินยกมืออีกข้างที่กำบางอย่างไว้แน่นก่อนจะวางกล่องกำมะหยี่รูปหัวใจสีน้ำเงินบนมือของคนทั้งสอง
“มันเป็ใครไหมมันเป็ใคร เราจะเอาเืหัวมันมาล้างตีนให้ไหมเอง มันเป็ใคร? ฮึก..ฮือ” เสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ปและสะอื้นไห้ราวจะขาดใจ ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธอยากจะบดขยี้หัวใจคนที่มันบังอาจมาทำร้ายคนที่เขาเฝ้าดูแลทะนุถนอมมาอย่างดี
ไหมเพียงฝืนยิ้มทั้งน้ำตา ดวงตาสีน้ำตาลที่มีร่องรอยของความเ็ปอ่อนแสงลง
“มันเป็มาเฟียแก๊งไหนเราจะไปลากมันมาเดี๋ยวนี้” ศักดิ์เหมือนคนจะเป็บ้าสติจะหลุดยากจะควบคุมความโกรธที่อัดแน่นจนล้นอก
ร่างของคนที่นอนไร้เรี่ยวแรงยกมือที่ซีดเซียววางบนแขนแกร่ง“ทะ..ทันทีที่ไหมจากโลกนี้ไปแล้วลูกต้องไม่อยู่ที่นี่ ลูกจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาดนะศักดิ์ ลูกต้องไม่อยู่ที่นี่”แววตาที่บวมเป่งมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางขลาดกลัว
“ให้ความลับทุกอย่างมันตายไปพร้อมกับไหมยะ อย่าให้ลูกต้องมีชะตากรรมเหมือนแม่ของเขา~” คนในอ้อมกอดพยายามหาเสียงสุดท้ายอย่างยากลำบากพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มเต้นช้าลง
“ไม่นะไหมไหมทำใจดี ๆ ไว้ เราจะพาไหมไปหาหมอ ไหมต้องอยู่กับเรานะไหม” ปากหนาสั่นระริกใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจับใจ เมื่อเ้าของร่างตัวเย็นเฉียบลงเรื่อย ๆพร้อมกับเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง
“ไหม ทำใจดี ๆ ไว้ทำใจดี ๆ ไว้ มะ..หมอกำลังมาไหม ไหม~” คาลอสทรุดลงนั่งคุกเข่ามือที่กางร่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ความกลัวเข้าครอบงำว่าคนตรงหน้าจะจากไป
“ชะ..ใช่ไหมรถพยาบาลกำลังมา อดทนไว้นะ อดทนไว้ ฮึก ฮึก” เคธีพูดปากสั่นรู้สึกจุกราวกับจะหายใจไม่ออก ดวงตาสองข้างบวมเป่งคาลอสใช้มืออีกข้างโน้มคนปากสั่นมาไว้แนบอกอกที่แข็งแกร่งนั้นทำเอาเคธีปล่อยร้องไห้โฮ
ใบหน้าที่ไร้สีเืระบายรอยยิ้มที่อาจจะเป็ครั้งสุดท้ายให้กับ
เพื่อนรักทั้งสี่คนไม่ว่าชีวิตที่ผ่านมาเธอจะมีทั้งทุกข์และเ็ปขนาดไหนแต่เพื่อนทั้งสี่คนนี้ที่ทำให้เธออยากมีลมหายใจต่อและหวังว่าจะมีโอกาสอยู่ด้วยกันจนผมเปลี่ยนเป็สีขาวแต่ตอนนี้เธอไปต่อไม่ได้แล้ว..
“มะไหมดีใจที่เกิดมาได้มีเพื่อนรักอย่าง สังวาล เคธี คาลอสและศักดิ์ชาตินี้คงไม่มีให้หวังแล้ว หวังว่า ชะ..ชาติหน้าเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันนะ” น้ำเสียงแ่เบาขาดห้วง
“ฝากบอกคุณยายอรว่ามะ ไหมรักที่สุดและดูแลสุขภาพให้ดี ส่วนเด็กคนนี้ ไหมให้เขาชื่อแพรวาแพรวากับใยไหม ฝากลูกด้วยนะศักดิ์ สังวาล ไหมระ รัก~” มือสั่นระริกพยายามยกขึ้น สังวาลรีบเอาเด็กทารกไปไว้แนบอกวงแขนของมารดาโอบอุ้มมองทารกน้อยด้วยความรักสุดหัวใจริมฝีปากสีม่วงคลี่ยิ้มทั้งน้ำตาก่อนร่างที่เย็นเฉียบจะไร้ซึ่งลมหายใจในอ้อมกอดคนที่เป็รักแรกของเธอ
ติ๊งน้ำอุ่นหยดลงบนแก้มของทารกน้อยที่ลืมตาแป๋วก่อนตามมาด้วยเสียง อุแว้ ๆที่ดังจนบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของคนทั้งสี่
11K
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)
![นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738730247_77587199.webp)
