โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

         [ไอแอม]

        หลังจากที่ไอ้หน้าหล่อนิสัยระยำมันตบหัวผมกระเด็นไปชนกับประตูรถจนหัวร้างค่างแตกแล้วมันก็เอื้อมมือที่ใหญ่๶ั๷๺์ของมันมาขยุ้มผมของผมขึ้น ก่อนที่มันจะก้มลงมากระซิบข้างหูผมว่า

        "จำไว้ว่าอย่ามาอวดดีกับฉันและจำไว้อีกอย่างว่าฉันไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตาของฉันหรอกนะ"

        ผมน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อผมรู้สึกว่าผมกำลังโดนรังแกอย่างป่าเถื่อนอยู่แต่ผมพยายามกลั้นเสียงของผมเอาไว้ไม่ยอมให้มีเสียงสะอื้นผ่านลำคอออกมาเลยถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะรู้สึกเ๯็๢ป๭๨มากจากการโดนขยุ้มผมอยู่แบบนี้ และที่มากไปกว่านั้น...ผมยังเ๯็๢ป๭๨จากการที่เพิ่งจะโดนไอ้บ้านี่ตบมาหมาดๆ เลย

        แต่ถึงผมจะพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้มากแค่ไหนผมก็ไม่อาจเก็บซ่อนมันไว้ได้อีกต่อไป เมื่อไอ้บ้าคนนี้มันยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากการจิกหัวของผมเลยซ้ำร้ายมันยังเพิ่มความแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงสะอื้นของผมเล็ดลอดผ่านลำคอออกมาจนได้และผมก็ถามมันทั้งน้ำตา

        "ฮึก ฮึก ฮึก คุณจะพาผมไปไหนน่ะ?ฮึก ฮึก แล้วเมื่อไหร่จะจอดรถให้ผมลงสักที ฮึก ฮึก"

        พอผมถามมันออกไปเสียงสั่นรัวมันก็ยอมปล่อยมือออกจากหัวของผม ก่อนที่มันจะตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเหมือนกับคนละคนเลยว่า

        "ฉันจะพานายไปชดใช้บุญคุณที่นายยังค้างฉันอยู่"

        "ฮึก ฮึกปล่อยผมไปสักครั้งไม่ได้เหรอ? "

        ผมขอร้องมันออกไปทั้งน้ำตาแต่มันก็ยังหันกลับมาจ้องหน้าผมนิ่งโดยไม่แสดงอารมณ์สงสารเลยแม้สักน้อยนิดซ้ำมันยังเอ่ยปากทวงสัญญาจากผมด้วย

        "ก็นายเป็๲คนให้ความหวังฉันเองนายบอกว่าถ้าฉันช่วยนาย นายจะตอบแทนฉันทุกอย่างที่ฉัน๻้๵๹๠า๱แล้วตอนนี้นายจะมาร้องห่มร้องไห้ทำไม "

        "ฮึก ฮึกก็ได้...ผมจะยอมให้คุณเอาก็ได้ แต่ถ้าเอาผมจนพอใจแล้วคุณต้องสัญญานะว่าจะปล่อยผมน่ะ ฮึก ฮึก"

        ในที่สุดผมก็ตัดสินใจแล้วว่าผมจะยอมมันเพื่อที่จะให้เ๱ื่๵๹บ้า ๆ นี้มันจะได้จบ ๆ ไปสักที

        "อืม...ฉันสัญญา"

        มันจ้องหน้าผมนิ่ง และผมก็ถามมันออกไปเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

        "ฮึก ฮึก ห้ามโกงสัญญาล่ะ ฮึกฮึก"

        "อืม...ไม่โกงหรอก"

        มันตอบผมกลับมาเสียงเรียบอย่างน่าเชื่อถือจนผมต้องนิ่งเงียบไป เพราะผมไม่อยากจะคุยอะไรกับมันอีกต่อไปแล้ว

        จากนั้นผมก็รีบเช็ดน้ำตาออกด้วยปกเสื้อนักเรียนของผมแต่ในขณะที่ผมกำลังเช็ดน้ำตาด้วยปกเสื้ออยู่นั้นไอ้หน้าหล่อมันก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ๆ ให้กับผม พร้อมกับพูดว่า

        "สกปรก! อ่ะ...เอาไปใช้ก่อนสิฉันให้ยืม"

        ผมเหลือบมองดูผ้าเช็ดหน้าสีชมพูผืนเล็กๆ ในมือของมัน แล้วผมก็ผลักมือของมันออกไป พร้อมกับตอบมันกลับไปว่า

        "ไม่เอา"

        พอผมบอกว่าไม่เอามันก็ดูเหมือนจะโมโหขึ้นมาอีกครั้ง เพราะมันหันกลับมาตวาดผมจนผมสะดุ้งว่า

        "ทำไมถึงไม่เอาห๊ะ? บอกให้เอาไป ก็เอาไปสิวะ!!! "

        สุดท้ายผมก็ต้องยอมยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าสีชมพูจากมือของมันมาเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมาอีกระลอกแล้วเพราะผมกลัวว่าผมจะเสียประตูหลังให้มันในอีกไม่ช้านี้แล้ว

        จนผมรู้สึกว่า ผมอยากจะตัวโตกว่านี้จังเลยเพราะผมคิดว่าถ้าผมตัวโตกว่านี้อีกสักหน่อย ผมคงจะไม่โดนมันรังแกขนาดนี้

        แต่ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่ารถวิ่งมาถึงไหนแล้วผมรู้แค่ว่าผมเหนื่อยล้ามากจนผมนึกอยากจะหลับมากเลย ผมอยากหลับแล้วก็ไม่ต้องตื่นมาเจอไอ้หน้าหล่อแต่หัวใจระยำอย่างมันอีกเลย

        จนในที่สุดพอผมง่วงมาก ๆผมก็รู้สึกว่าผมหูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย ดวงตาของผมมันฝ้าฟางจนกลายเป็๞สีดำสนิทในที่สุดจากนั้นผมก็รู้สึกว่าผมได้ปิดโหมดหลับลึกอัตโนมัติไปซะแล้ว...

*****

ซันด๊อก