(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 34 วิญญาณนักแสดงเข้าสิง

        ถังเหอมองตามสายตาของเสี่ยวอิ๋นไปในป่า แต่กลับพบแค่พงหญ้าหนาทึบ มองไม่เห็นสัตว์ที่ร้อง ‘โบร๋ว’ ตัวนั้นเลย แต่เท่าที่ฟังจากเสียงก็น่าจะเป็นสัตว์เล็กตัวหนึ่ง

        จากนั้นไม่นาน สัตว์สองตัวก็ดูจะสื่อสารกันเสร็จแล้ว พงหญ้าก็ขยับ ลูกหมาป่าตัวหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากพงหญ้า จ้องตรงมาที่เนื้อย่าง…ของถังเหอ

        เมื่อถังเหอเห็นว่าเป็นลูกหมาป่าน้อยน่ารักตัวหนึ่ง สองตาก็เรืองวาบขึ้นมาทันที นิสัยทาสสัตว์ขนนุ่มระเบิดออกมาอีกครั้ง

        ถึงเขาจะรู้อยู่แล้วว่าสัตว์ป่าในโลกนี้อันตรายมาก แต่เมื่อจู่ๆ ได้เห็นลูกหมาป่าที่น่ารักขนาดนี้ เขาก็ยังระงับความรู้สึกที่อยากจะเข้าไปใกล้มันไว้ไม่ได้

        ดูเหมือนเสี่ยวอิ๋นก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงท่าทีของถังเหอแล้วเช่นกัน แล้วร้อง ‘อ๋าวๆ’ อย่างไม่พอใจใส่เขาทันที

        เสี่ยวเหอเหอ นายมีฉันอยู่แล้ว จะไปมองสัตว์อื่นต่อหน้าฉันได้ยังไง!

        เสี่ยวอิ๋นที่เดิมทีสื่อสารกับลูกหมาป่าอย่างค่อนข้างเป็นมิตรส่งเสียงขู่ ‘กรร’ ใส่มันอย่างดุร้ายทันที น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยคำเตือน

        ทว่าต่อหน้ากลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างที่อบอวลในอากาศแบบนี้ คำเตือนของเสี่ยวอิ๋นก็ดูจะไม่มีผลอะไร

        ลูกหมาป่าน้อยตัวนั้นดูเหมือนจะถูกกลิ่นหอมเนื้อย่างเย้ายวนจนฝืนต้านไม่ไหวแล้ว ถึงแม้มันจะไม่ชอบมนุษย์และไม่ไว้ใจมนุษย์อีกต่อไปแล้ว แต่ก็ยังอดเดินไปหาเนื้อย่างโดยสัญชาตญาณไม่ได้

        ถังเหอสังเกตว่าลูกหมาป่าตัวนี้เดินได้ไม่ได้เร็วนัก และขาหลังข้างหนึ่งของมันลากไปกับพื้น ชัดเจนว่าคงบาดเจ็บสาหัสมาก่อน ทำให้การเคลื่อนไหวของมันติดขัด

        ถังเหอเห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ ลุกเดินเข้าไปหาลูกหมาป่าตัวนั้นด้วยอยากจะอุ้มสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บขึ้นมา

        แต่ทันทีที่ถังเหอลุกขึ้น เจ้าสัตว์น้อยที่เดิมค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ ก็หยุดเคลื่อนไหวทันทีอย่างหวาดระแวง ถึงขนาดพยายามลากขาที่บาดเจ็บของมันถอยหนี

        “โอเคๆๆ ฉันไม่เข้าไปแล้ว นายอยากกินเนื้อย่างใช่ไหม เดี๋ยวฉันแบ่งให้นะ” ถังเหอรีบพูด แสดงความปรารถนาดีของตนแก่เจ้าสัตว์น้อย

        ถังเหอนำเนื้อย่างลงจากเตา หั่นเนื้อส่วนที่สุกแล้วออกมาส่วนหนึ่ง วางลงบนจานเล็กๆ แล้วผลักไปข้างหน้าราวห้าเมตร จากนั้นก็รีบถอยกลับออกมาเพื่อลดความระแวดระวังของเจ้าสัตว์น้อย

        “อ๋าว…” นั่นมันเนื้อของฉันนะ เสี่ยวเหอเหอ นายเอาเนื้อของฉันไปให้สัตว์ตัวอื่นได้ยังไง ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่นายรักที่สุดแล้วเหรอ

        เมื่อเสี่ยวอิ๋นเห็นว่าถังเหอดีกับสัตว์ป่าตัวอื่นแค่ไหนก็อิจฉาขึ้นมาทันที วิญญาณนักแสดงเข้าสิง ทำตัวเหมือนภรรยาหลวงถูกสวมเขาเอะอะโวยวายสุดเสียง ตัดพ้อทั้งน้ำตา

        วินาทีนี้แฟนคลับในห้องไลฟ์ที่ถูกการปรากฏตัวของสัตว์ป่าดึงความสนใจไปก็ถูกเสี่ยวอิ๋นดึงดูดกลับมา เมื่อเห็นด้านเจ้าบทบาทของมันแบบนี้ ต่างคนต่างก็หัวเราะ ‘ฮ่าๆๆ’ ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

        ชั่วขณะนั้นจอใหญ่ของห้องไลฟ์เต็มไปด้วยข้อความ ‘ฮ่าๆๆ’ ท่วมจอขึ้นมาทันที

        ถึงแม้ถังเหอจะรู้สึกสงสารสัตว์ป่าบาดเจ็บตัวนั้น แต่ก็ไม่ได้หมางเมินเสี่ยวอิ๋น เพราะถึงอย่างไรเสี่ยวอิ๋นก็เป็นสัตว์น้อยที่เขารับเลี้ยง เป็นผู้ที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุด

        “ยังมีอีกเยอะเลยนะ ถ้าไม่พอฉันย่างให้นายใหม่ได้ด้วย วันนี้จะทำให้นายกินจนพุงกางเลยดีไหม” ถังเหอพูดปลอบยิ้มๆ

        “อ๋าว…” เดิมทีเสี่ยวอิ๋นคิดจะสะบัดศีรษะน้อยๆ ไปด้านข้างอย่างเชิดๆ แต่ทันทีที่ได้ยินว่าเนื้อทั้งหมดเป็นของมัน ทั้งยังกินได้เท่าที่ต้องการ แล้วศีรษะเล็กจ้อยของมันก็ขยับไม่ได้อีก ร่างน้อยวิ่งไปข้างๆ ถังเหอ พันแข้งพันขาประจบเอาใจเขาอย่างสุดแสนจะไร้ศักดิ์ศรี

        ‘ฮ่าๆๆ’ ที่เพิ่งจะหยุดลงไปได้ในห้องไลฟ์ก็กลับมายึดครองหน้าจออีกครั้ง

        ขณะเดียวกันเมื่อลูกหมาป่าที่ยืนนิ่งอยู่กับที่มานานเห็นว่าถังเหอดูจะไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ จึงขยับเข้าไปใกล้เนื้อย่างจานนั้นอย่างเชื่องช้า

        หอมมากจริงๆ มันไม่เคยเจอเนื้อที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลย แม้ว่าก่อนหน้านี้มันจะไม่อยากออกมาเลยสักนิด แต่ก็อดทนฝืนสัญชาตญาณไม่ได้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่ากลิ่นนี้มันหอมหวนแค่ไหน

        แน่นอนว่าหลังจากมันได้กินเนื้อย่างชิ้นนั้นจริงๆ ถึงได้รู้ว่ากลิ่นหอมพวกนั้นก็แค่เรื่องเล็กน้อย ตอนได้ลิ้มรสต่างหากที่ทำให้มันหลงใหลจนลืมทางกลับบ้านอย่างแท้จริง

        ลูกหมาป่าตัวน้อยเร่งความเร็วในการเขมือบขึ้นทันที ราวกับกลัวว่าจะมีสัตว์ตัวอื่นจะมาแย่งเนื้อมันไป สวาปามเนื้อย่างหนึ่งจานเล็กเข้าไปในท้องด้วยความเร็วสูงสุด

        อาจจะเป็นเพราะเนื้อย่าง ความประทับใจของลูกหมาป่าต่อถังเหอจึงดีขึ้นมาก มันหอน ‘โบร๋วๆ’ สองที เหมือนจะสื่อว่ามันกินหมดแล้ว

        ถังเหอก็เห็นจานที่ว่างเปล่าเหมือนกัน ถามขึ้นยิ้มๆ ว่า “อยากได้อีกไหม ตรงนี้ยังมีนะ”

        “โบร๋ว…” ลูกหมาป่าไม่กลัวถังเหอแล้ว กลับกันมันคาบจานไว้ในปากแล้วเดินเข้ามาใกล้เขาอีกนิด วางจานลงบนพื้น แล้วเอาศีรษะน้อยๆ ดุนดันอยู่ตรงหน้าเขา

        ถังเหอวางเนื้อย่างลงในจานเล็กเพิ่มอีกส่วนด้วยรอยยิ้ม

        ครั้งนี้ไม่ต้องรอให้ถังเหอผลักจานไปหา ลูกหมาป่าก็เป็นฝ่ายเดินมากินต่ออย่างสำราญใจแล้ว ดูจากความเร็วที่ไม่ได้ช้าลงเลย มันคงพอใจกับเนื้อย่างมากจริงๆ