เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP30: อ้อมกอดที่สงบ (ตอนจบ)
ทิวายังคงนั่งเล่นเพลง "อ้อมกอดที่สงบ" ในห้องเช่าเล็ก ๆ ของเขา พิมพานั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ เขา โดยมีตุ๊กตาผ้าฝ้าย 'น้องพิม' วางอยู่บนตัก
แผ่นซีดี "จะขอตายในอ้อมกอดเธอ" ได้ถูกทิ้งลงถังขยะไปแล้ว และสตูดิโอสายหมอกก็กลายเป็เพียงซากปรักหักพังไปตามกาลเวลา ทิวาได้ทำลายคำสาปทั้งหมดที่เขาเคยก่อขึ้นมาแล้ว
ความโด่งดังที่ทิวาเคยไล่ตามในฐานะนักดนตรี... ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เหลืออะไรเลยนอกจากความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบที่ต้องดูแลหญิงสาวที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ด้วยความอาฆาต
ทิวาดีดสายกีตาร์เบา ๆ บทเพลงแห่งการไถ่บาปนี้ไม่มีความรุนแรง ไม่มีความแค้น มีเพียงความสงบและความเสียใจอย่างแท้จริง
ทันใดนั้น พิมพาที่นั่งฟังเพลงอย่างเงียบ ๆ ก็ค่อย ๆ เลื่อนมือของเธอมาวางบนมือของทิวาที่กำลังดีดสายกีตาร์
“พี่ทิวาคะ...” พิมพาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างที่สุด “อย่าหยุดเล่นนะคะ... พิมพาชอบเพลงนี้... มันทำให้พิมพารู้สึก... ปลอดภัย”
ทิวาน้ำตาคลอเบ้า คำว่า 'ปลอดภัย' นั้นคือสิ่งที่เขาไม่เคยสามารถมอบให้กับเธอคนนั้นได้เลยเมื่อเจ็ดปีก่อน แต่ตอนนี้ เขาได้มอบมันให้กับร่างใหม่ของเธอแล้ว
ทิวาตัดสินใจ... เขาจะไม่เล่นเพลงนี้เพื่อใครอีกต่อไป เขาจะเล่นเพลงนี้เพื่อพิมพาเท่านั้น เพื่อเป็เครื่องย้ำเตือนถึงความผิดพลาดของเขา และเพื่อมอบความสงบให้กับิญญาที่เคยอาฆาต
เขาหยุดดีดกีตาร์ แล้วยื่นมืออีกข้างไป โอบกอดพิมพาอย่างอ่อนโยน
"พี่จะไม่หยุดเล่นหรอกพิม... พี่จะเล่นให้เธอฟังไปตลอดชีวิต"
ในอ้อมกอดนั้น ทิวาไม่ได้รู้สึกถึงความเย็นะเืของิญญาอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความอบอุ่นของความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เขาเพิ่งค้นพบ
ทิวาได้สูญเสียทุกอย่างที่เกี่ยวกับดนตรีไปหมดแล้ว เขาไม่มีชื่อเสียง ไม่มีเงินทอง ไม่มีความทะเยอทะยาน... แต่สิ่งที่เขามีคือ ความสงบสุขที่แท้จริง และ การไถ่บาปที่เขาเลือกเอง
บทเพลงมรณะ ได้จบลงแล้ว... และถูกแทนที่ด้วย อ้อมกอดที่สงบ ซึ่งเป็บทลงโทษที่สมบูรณ์แบบสำหรับทิวา... การมีชีวิตอยู่เพื่อรับผิดชอบต่อความผิดพลาดของตนเองไปตลอดกาล
*จบบริบูรณ์*
*ขอขอบคุณนักอ่านที่ได้ติดตามเื่นี้*
22/02/2569
-จินตนากร-
3K
![ฟางหลิงหรง บุปผาหลากสี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610091_96939666.webp)
