กล่าวว่าสามคนนั้นไม่ผิดนัก เพราะเมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากบ้าน ก็พบเข้ากับ หลี่ลู่ชิง ในวัยแปดขวบ ซึ่งเป็น้องเล็กสุดของที่บ้านกำลังช่วยงานท่านแม่อยู่ที่หน้าบ้าน นางจึงขอติดตามมาด้วยอีกคน
ในตอนแรกคนเป็แม่กับพี่ชายจะไม่อนุญาติให้มาด้วย หลี่ลู่เอินจึงช่วยพูดจาโน้มน้าวทั้งสองคนจนทุกคนยอมใจอ่อนในที่สุด
ขณะนั้นมารดาของเด็กๆ กำลังนั่งปักผ้าอยู่ที่หน้าบ้านของตน เมื่อหลายวันก่อนมีคนภายในหมู่บ้านมาว่าจ้างให้ช่วยทำงานส่งที่ร้านผ้า เป็งานเร่งด่วน
มารดาของเด็กๆ พอมีฝีมือเย็บปักที่ค่อนข้างประณีตและอ่อนช้อยอยู่บ้าง จึงถูกวานให้ช่วยทำงานส่งอยู่เป็ประจำ ค่าตอบแทนก็ได้ 10 อีแปะ ต่อหนึ่งลายผ้า เป็งานที่ต้องใช้เวลาและความอดทน กว่าจะได้เงินมาซัก10อีแปะนั้น ล้วนยากเย็น
หลี่ลู่หลิน ทำได้เพียงมองตามหลังเด็กๆ ไปด้วยความเป็ห่วง หากนางไม่ติดพันงานที่ทำอยู่ คงได้ตามลูกๆ ขึ้นเขาออกไปด้วยคนแล้ว
ทั้งสามคนเดินมาซักพักก็มาถึงบริเวณตีนเขา ูเาลูกนี้ ไม่ค่อยได้มีคนขึ้นไปบ่อยนัก เหตุเพราะหวาดกลัวสัตว์ดุร้าย หากจะมีคนขึ้นเขาไปซักครา ก็ต้องจับกลุ่มกันไปหลายๆ คนถึงจะได้
"ทุกคนค่อยๆ เดินตามข้ามา อย่าเดินแยกออกไปเพียงลำพังเป็อันขาด"
หลี่ลู่เสียนเอ่ยกำชับน้องๆ น้ำเสียงเข้มงวดเกินวัย ด้วยความเป็ห่วงว่าจะพลัดหลงกันหรือมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
ูเาแห่งนี้ค่อนข้างที่จะอุดมสมบูรณ์มากพอสมควร มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายจนดูละลานตาไปหมด
นางคอยมองหาผลไม้ที่กินได้หรือแม้แต่พืชผักสมุนไพรต่างๆ นางจำได้ว่าสูงขึ้นไปอีกหน่อยมีลำธารอยู่ นางจึงชักชวนหลี่ลู่เสียนให้ไปที่บริเวณลำธาร
เมื่อเดินมาถึงบริเวณลำธารซึ่งเป็ลำธารที่มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ในน้ำใสสะอาดจนสามารถมองเห็นฝูงปลา หลี่ลู่เอินถึงกับตาโต เมื่อสังเกตเห็นว่าบริเวณริมลำธารนั้น มีปูตัวโตอยู่หลายตัว
'นางอยากกินปู'
นางถึงกับประหลาดใจที่ภายในความทรงจำของหลี่ลู่เอินนั้นทุกคนในครอบครัว หรือแม้แต่ในหมู่บ้านไม่เคยจับปูพวกนี้ไปกินเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เช่นนั้นนางจะเป็คนแรกที่จะนำมันไปกินเป็อาหารเอง ฮ่าๆๆ คนโบราณนี่ช่างไม่รู้จักลิ้มลองของดีตามธรรมชาติเอาซะเลย นางคิดอย่างตื่นเต้น
"พี่ใหญ่มาช่วยข้าจับสิ่งนี้เร็วเข้า"
"จะจับได้อย่างไร มันจะกัดเอาน่ะสิ"
หลี่ลู่เสียนไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะจับ แต่เขาเคยลองอยู่หลายครั้งก็โดนมันกัดเอาทุกครั้งไป คนในหมู่บ้านต่างก็เป็เช่นเดียวกัน ทุกคนจึงคิดว่าเ้าสิ่งมีชีวิตที่มีหลายขานี้กินไม่ได้
นางถึงกับอึ้งกับคำตอบที่ได้ เมื่อเป็เช่นนี้นางจึงคิดหาวิธี นางเดินไปหักกิ่งไม้ขนาดเล็กมาสองอัน หนึ่งอันยื่นส่งให้พี่ชาย และอีกหนึ่งอันสำหรับตัวเอง
"พี่รองข้าอยากได้บ้าง"
หลี่ลู่ชิง เห็นว่าพี่ชายพี่สาวต่างมีกิ่งไม้คนละอัน นางก็อยากจะได้เหมือนกัน
"เสี่ยวชิง นั่งรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อน อย่าหนีไปไหนนะ พี่จะไปจับเ้านั่นแล้วเอากลับไปทำของอร่อยๆ ให้เ้ากิน"
นางชี้ไปที่ปูขนาดใหญ่ที่อยู่ริมลำธาร คนเป็น้องพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง
"เก่งมากจ๊ะเด็กดี"
นางลูบหัวน้องสาวแ่เบาและส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้ จนคนเป็น้องถึงกับเหม่อลอย เด็กน้อยรู้สึกว่าพี่สาวของนางก็ยังคงเป็พี่สาวของนางแต่ทำไมนางถึงมีความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิมกันนะ นางนั่งคิดอย่างไม่เข้าใจ
หลี่ลู่เอินค่อยๆ เดินย่องไปที่ริมลำธารอ้อมไปทางด้านหลังของปูตัวโต เมื่อได้ระยะที่ตนเองเอื้อมมือถึงนางก็ยื่นไม้ออกไปเขี่ยที่ก้ามปูจากทางด้านหลัง เ้าปูตัวโตเมื่อมันรู้สึกได้ถึงวัตถุบางอย่างััมาโดนร่างกายของมันก้ามทั้งสองข้างอันใหญ่โตของมันจึงหนีบเข้ากับไม้โดยสัญชาตญาณของมัน เมื่อเห็นดังนั้นนางจึงรีบใช้มืออีกข้างคว้าหมับไปที่ด้านหลังของตัวปูและจับมันใส่เข้าไปในตระกร้าสะพายหลังในทันที
หลี่ลู่เสียนเห็นถึงวิธีการเช่นนั้นเขาก็ถึงกับอ้าปากค้างให้กับความเก่งกาจของน้องสาวของตน อ้าปากค้างอยู่ได้ราวสามลมหายใจ เสียงของน้องสาวก็ดังขึ้นเรียกสติของเขากลับคืนมา
"ทำตามวิธีของข้าเมื่อซักครู่เถิดพี่ใหญ่ก่อนที่ตัวอื่นๆ จะหนีไปซะก่อน"
สิ้นคำนั้นก็เกิดการไล่ล่าปูเกิดขึ้นในเวลาต่อมา
ทั้งสองคนจับปูได้คนละ 5-6 ตัว ปูตัวอื่นๆ ก็เริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ ต่างพากันเดินหนีลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว
หลี่ลู่เอินทำได้เพียงมองตามลงไปในน้ำด้วยดวงตาละห้อย จนคนที่ได้เห็นต้องเอ่ยปลอบซักสองสามประโยค
"เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาใหม่เถิด"
หลี่ลู่เสียนเอ่ยปลอบเสียงค่อย ดูจากท่าทางแล้วน้องสาวของเขาคงจะชื่นชอบเ้าตัวนี้มาก ถึงเขาจะไม่รู้ว่านางจะจับมันมาด้วยเหตุอันใดก็ตามที
"เ้าค่ะ เช่นนั้นเราไปหาอย่างอื่นต่อกันเถอะ"
หลี่ลู่เอินมองดูน้ำในลำธารอย่างหมายมาดใครานึง จึงเดินจากไป
พรุ่งนี้นางจะบอกให้นางหลี่สานตาข่ายดักปลาให้นางมาด้วยซะเลย ปลาในลำธารนี้ิค่อนข้างจะสมบูรณ์และมีจำนวนมาก คงพอจะจับไปขายได้บ้าง
จากนั้นทั้งสามก็เดินหาของป่าที่บริเวณใกล้เคียงกับลำธาร ได้เห็ดกับหน่อไม้มาเยอะเลยทีเดียว ในระหว่างทางนางพบกับผักป่าหลายชนิดที่สามารถนำไปรับประทานได้จึงเด็ดกลับไปจำนวนหนึ่ง หลี่ลู่เสียนเองก็แบกฟืนจนเต็มหลัง
"พี่ใหญ่พี่รองข้าเหนื่อยแล้ว หิวด้วย"
"เช่นนั้นเราก็กลับกันเถิด"
เมื่อเห็นท่าทางเหน็ดเหนื่อยของหลี่ลู่ชิงทั้งสามคนก็พากันเดินลงเขากลับบ้านไปในที่สุด
#นิยายเื่นี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของไรท์ ที่มีความชื่นชอบในการอ่านและมีความไฝ่ฝันที่อยากจะเป็นักเขียนตัวเล็กๆ หากว่ามีความไม่สมเหตุสมผลหรือผิดพลาดประการใดไรท์ก็ขออภัยรีดเดอร์ทุกท่านเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะเ้าคะ ^_°
454
