“รอนานไหม ?”
ผมส่งยิ้มให้กับหนุ่มนักศึกษาที่ยืนรอหน้าป้อมยาม
“รอมาตั้งสองเดือนกว่าแค่นี้ไม่นานหรอก”
มือใหญ่ยื่นมารับกล่องอาหารคลีนพร้อมกับโอบไหล่ผมเอาไว้
“ไม่ได้สิคนเยอะขนาดนี้” ผมดุแบงค์เบา ๆ
“โทษทีครับพี่ต่อ”
มือใหญ่อีกข้างเปลี่ยนมาแย่งร่มในมือผมแทน
“หวังว่าแค่นี้คงไม่เป็ไรนะ”
ไอ้หน้ายาวเลิกคิ้วสูงก่อนดันริมฝีปากล่างขึ้นแหม ทำเป็งอน
“เดินช้าๆสิ รอด้วย”
เด็กดื้อตัวสูงที่อยู่ในอาการงอนเดินหนีไปนู่นแล้ววว
“พักกับใครเหรอครับ?”
หลังจากปิดปากเงียบั้แ่ป้อมยามเด็กดื้อขี้งอนก็พูดออกมาจนได้
“พักกับแฟนมั๊ง”
งอนเก่งนักใช่ไหม ต้องเจอแกล้งซักหน่อย
“อ่ะ”
มือใหญ่ยื่นร่มกับถุงอาหารคลีนมาให้ผม
“ทำไมเหรอ?”
“ข้าวมีสองกล่องพี่ต่อเอาไปกินกับแฟนเถอะครับ”
มันก้มมองถุงแล้วยัดของใส่มือผมก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินจากไป
“ถ้ากล้าเดินลงจากแฟลตไปก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกนะ”
เข้าใจคำว่าอยากแกล้งแต่ไม่รู้จะเลิกแกล้งยังไงไม่ให้เสียฟอร์มไหมครับ เนี่ย ตอนนี้ผมกำลังเป็อยู่แล้วก็เสือกไม่รู้ด้วยว่าต้องทำยังไงให้มันดีขึ้นแต่จะให้เลิกแกล้งงั้นเหรอ ไม่มีทางซะหรอก
“ครับ”
แล้วร่างสูงของไอ้ต่อก็เดินจากไปโอ้ พระเ้า มันควรจะจบแบบนี้เหรอวะ
ไอ้เหี้ยต่อทำไมมึงถึงได้สันดานเสียแบบนี้วะ
ผมเทข้าวใส่จานอย่างใจเย็นแล้วนั่งรอสักพักเผื่อน้องมันเลิกงอนแล้วเดินกลับมาเปิดแอร์เย็นฉ่ำและเสียงเพลงบรรเลงที่ชอบ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตย่างกรายมาทางนี้เลยหรือว่าแบงค์จะไปแล้วจริงๆ วะ ไหนมันบอกว่าจะไม่ปล่อยให้ผมหนีไปไหนอีกแล้วไง
“เอาจริงดิ!?”
ผมเปิดประตูหน้าห้องรอบที่ห้าแล้วก็ยังไม่มีวี่แววของแบงค์เดินวนไปวันมาเป็หนูติดจั่นอยู่ภายในห้องจนเริ่มตาลายก่อนจะเดินมาดูอีกครั้งด้านนอกมีเพียงทางเดินที่ว่างเปล่ากับความเงียบเหงาใน่พักเที่ยงสรุปว่าการพบกันหลังจากที่หายไปสองเดือนกว่าพังลงแบบไม่เป็ท่า เพราะมึงคนเดียวไอ้เหี้ยต่อ
จะยืนทำหน้าหงอยทำเหี้ยอะไรล่ะเด็กงอนก็ง้อสิวะ !
“มานั่งทำอะไรตรงนี้?”
แบงค์ไม่ได้ไปไหนแต่มานั่งฟังเพลงจากโทรศัพท์มือถือตรงบันไดขึ้นสุดท้ายตรงทางขึ้นแฟลตสี่
“อิ่มแล้วเหรอครับ?”
น้องยิ้มน้อยๆ ถอดหูฟังออกแล้วลุกขึ้นยืน
“อิ่มกะผีอะไรล่ะยังไม่ได้แดกซักคำ”
ผมนั่งลงข้างๆจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของไอ้เด็กดื้อตัวโต ไม่ว่าจะงอน งงหรือยิ้ม มันก็ดูดีไปหมด .... น้องมันหล่อครับ
“ไม่หิวเหรอเที่ยงกว่าแล้วนะหรือแฟนพี่ไม่พอใจที่ผมมาส่ง”
กูว่าแล้วไงคิดไปเองเป็ตุเป็ตะจนได้ แล้วไอ้การที่เรียกพี่เนี่ยก็แสดงว่ายังคงมีอาการงอนหลงเหลืออยู่แน่ๆ
“บอกแล้วไงว่ากูพักกับแฟนถ้ามัวมานั่งหายใจทิ้งอยู่ตรงนี้แล้วไม่ยอมเข้าไปด้วยกันมึงก็จะเป็แค่ไอ้โพสต์จอมหื่นแต่ถ้ามึงอยากเป็ ... แต่ก็ช่างเหอะมึงนั่งฟังเพลงตรงนี้ต่อไปก็แล้วกันนะไอ้โพสต์”
ผมหงายไพ่ใบสุดท้ายพร้อมกับทำท่าทีกระฟัดกระเฟียดที่ไม่เคยทำมาก่อนตลอดระยะเวลา27 ปีที่ลืมตาดูโลก เดินกลับไปบนห้องแล้วปล่อยให้ไอ้เด็กดื้อนั่งทำหน้าหมางงต่อไปเพียงลำพัง
“ผมชื่อแบงค์! ”
เฮ้อกว่าจะคิดได้กูก็เดินมาชั้นสองแล้วทำไมถึงได้บื้อแบบนี้นะ
“สาบานได้ว่าผมจะไม่กลับไปเป็ไอ้โพสต์อีก!”
ดีที่แฟลตสี่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ไม่งั้นคงได้ออกมาด่ากระเจิงแล้ว
“แล้วผมจะไม่หยุดแค่สถานะนี้หรอก!”
“ข้าวอยู่บนโต๊ะอ่ะไปหยิบมาดิ อย่าลืมเอาน้ำมาด้วยนะ”
ผมรีบเดินเข้าห้องนอนพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“ครับผม”
“กินเลยไหมครับ ?”
น้องวางของลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กตรงมุมของห้องนอนพร้อมกับส่งยิ้มมาให้เดี๋ยว ๆ ๆ เดี๋ยวได้ยิ้มกว้างกว่านี้แน่
“เดี๋ยวค่อยกินมาเอาของขวัญเฟรชชี่ก่อนสิ”
ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยมีผ้าห่มผืนบางคลุมเอาไว้
“ไม่เป็ไรครับต่อแค่นี้ก็ดีมากแล้ว”
เรียกผมว่าต่อแทนคำว่าพี่ซะด้วยหายงอนแล้วสินะไอ้เด็กดื้อ
“จะเอาไม่เอา!?” เวรกรรม กูขู่น้องมันอีกแล้วเหรอเนี่ย
“เอาจ้าเมียจ๋า!”
แบงค์แม่งรีบเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มกว้างและใบหน้าออดอ้อนระดับเก้าจุดห้าเต็มสิบเอ่อ หมายถึงระดับความออดอ้อนไม่ใช่ขนาดของอะไรนะ แต่ถ้าจะวัดก็น่าจะราวๆ นั้นแต่เดี๋ยวก่อนนะไอ้เด็กดื้อ ถ้าได้เห็นของขวัญมึงได้ยิ้มปากฉีกถึงรูหูแน่
“เมียพ่องงงง”
“แหมดุจังนะต่อ”
“ของขวัญสำหรับเฟรชชี่ครับ”
ผมกระชากผ้าห่มที่คลุมตัวเอาไว้แบงค์แม่งทำตาโตอ้าปากกว้างจนแทบจะเห็นเหงือกจะไม่ให้มันตกตะลึงได้ไงก็ร่างที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ตอนนี้มันไม่ได้นุ่งอะไรซักชิ้นนี่หว่า!!!
กูก็ไม่ปล่อยให้มึงรอดเงื้อมมือไปได้เหมือนกันล่ะ ... ไอ้เด็กดื้อ !
“ของขวัญแท่งเล็กจัง”
แบงค์เงยหน้ามาแซวแต่ปลายลิ้นยังวนเวียนรอบปลายของแท่งของขวัญไม่หยุดนิ้วเรียวหยอกล้อกับร่องลึกอย่างเป็กันเอง
“อื้อออ...”
เล็กตรงไหน กูก็ใส่ไซส์ 52 เหมือนชาวช่องเขานั่นแหละมึงมันขนาดมหึมาเกินมนุษย์ปกติเอง ไอ้เด็กดื้อ
“อื้อออ... งั้นก็หยุดสิ”
ผมกลั้นหายใจแล้วส่งเสียงประชดออกไปขาทั้งสองข้างค่อยๆ กางออกกว้างเพื่อเปิดช่องทางให้กับน้องโดยง่าย ลองหยุดสิถ้าไม่อยากตายกูฆ่ามึงแน่ !
“ให้หยุดจริงเหรอ ?”
ริมฝีปากอวบอิ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากส่วนปลายเป็โคนแล้วเลื่อนลงต่ำจนถึงเ้าสองตุ้มขนาดกะทัดรัด เขาทักทายมันด้วยการโลมเลียและขบมันเบาๆ
“อื้อออ...อ้าาาส์!”
ผมยกสะโพกลอยขึ้นด้วยความรู้สึกหวิวๆตอนนี้ร่างกายผมช่างบางเบาไร้น้ำหนักจนแทบจะเคลื่อนไหวตามแรงตวัดของผืนผ้าสีชมพูที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายทำไมถึงได้เสียวขนาดนี้วะ
เพิ่งเข้าใจคำพูดที่ว่าลิ้นเป็อวัยวะที่แข็งแรงที่สุดในร่างกายก็ตอนนี้แหละ
มันไม่มีกระดูกแต่แม่งยกเอวได้จริงด้วย!
“น่ารักเหมือนกระต่ายตัวเล็กๆ เลย”
เปรียบเทียบซะกูไม่เหลือเค้าโครงความน่าเชื่อถือเลยแต่ถ้าผมยินยอมและเต็มใจเป็เ้าตัวกระต่ายตัวเล็กน่ารักสำหรับไอ้เด็กดื้อตัวโตเพียงแค่คนเดียวดูท่าคงตกหลุมรักมันเข้าแล้วสิ
“อ๊าาาส์!”
ผมครางเสียงหลงเมื่อปลายลิ้นที่เคยหยอกล้อกับสองตุ้มลากมายังร่องลึกที่ถูกเปิดกว้างด้วยนิ้วมือเรียวยาวลมหายใจอุ่นๆ กระทบกับโคนขาด้านในด้วยจังหวะถี่ ถ้าจะให้เดาตอนนี้แก่นกายของแบงค์คงพร้อมเดินทางเข้าไปสำรวจด้านในโพรง์แล้ว
“ขะ... ขอชิมหน่อย”
จุดัันี้มันทำให้เสียวมากกว่าทุกส่วนในร่างกายแล้วเื่อะไรผมจะยอมให้ตัวเองมีความสุขแบบนี้เพียงแค่ฝ่ายเดียวล่ะแบงค์ก็ควรได้รับการแบ่งปันนี้เช่นกัน
“คงได้อิ่มไปหลายวันเลยล่ะ”
ร่างสูงค่อยลุกขึ้นยืนพร้อมกับแก่นกายที่ผงาดขึ้นมาชี้หน้าผมดูจากขนาดของมันแล้วก็คงเป็ตามที่น้องบอกแต่ก็คงอิ่มได้ไม่กี่ชั่วโมงหรอกเพราะผมมันประเภทระบบเผาผลาญดีเยี่ยม
“ฮ่า ฮ่า”
แบงค์ประเคนมันเข้ามาในปากผมอย่างรวดเร็วพร้อมกับหัวเราะชอบใจก็ไม่ได้น่ากลัวจนหายใจไม่ออกหรอกเพราะผมเคยปราบพยศมาแล้ว ถึงมันจะเคยพ่นพิษใส่เต็มปากจนไหลรดตัวก็เถอะ
เมื่อลิ้นได้ัักับของเหลวตรงปลายผมรู้สึกว่านี่คือรสชาติเฉพาะตัวของแบงค์ มันคือสิ่งที่ผมโหยหามาตลอดระยะเวลาสองเดือนกว่านี่ไม่ใช่ของเหลวสีขาวขุ่นแต่มีสีใสข้นๆและทำให้เ้าของมือที่จับหัวผมขยับเข้าออกตอนนี้มีเสน่ห์น่าหลงใหลจนยากจะหักห้ามใจ
“อือออ...เสียวคับต่อ”
บอกแล้วไงไอ้เด็กดื้อพร้อมอุปกรณ์ประจำกายขนาดเกินค่ามาตรฐานไอ้ต่อจัดการได้สบายมาก
ร่างสูงประคองใบหน้าผมออกจากแก่นกายเขานั่งคุกเข่าลงต่อหน้าแล้วจุมพิตบนหน้าผากอย่างอ่อนโยนนิ้วมือเรียวเช็ดคราบชุ่มเบาๆ ราวกับว่าใบหน้าผมบอบบางและน่าทะนุถนอม
“ไม่ไหวแล้วเป็ของแบงค์นะครับ”
ทำไมต้องใช้น้ำเสียงแ่เบาและใบหน้าออดอ้อนราวกับเด็กตัวน้อยๆแบบนี้ด้วยนะ ปกติผมก็หลงน้องจนจะบ้า การหายไปครั้งนี้ทำให้รู้ว่าผมขาดแบงค์ไม่ได้
“ไม่มีถุงนะ”
รอยยิ้มแห้งๆปรากฏบนใบหน้าเรียวยาวนั้นทันที ผมรู้ดีว่ามันต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้และผมเองนี่แหละจงใจที่ไม่เอามันมาเอง
“เป็หมาหงอยเลยวุ๊ย!”
ผมออกแรงผลักร่างในนอนลงบนเตียงน้องทำตามโดยง่ายแล้วทำไมต้องทำหน้าตาน่าสงสารแบบนั้นด้วยวะวันนี้แบงค์มันทำแบบนี้ไปกี่รอบแล้วเนี่ย
“ข้างนอกก็ได้ครับ”
แน๊ะยังจะมาทำหน้าละห้อยอีก เดี๋ยวกูมีเซอร์ไพรซ์ให้ว๊อย !
“พูดมากน่าหลับตาซะไอ้เด็กดื้อ”
คนหน้าหงอยทำตามอย่างว่าง่าย
“อือออ...”
เมื่อริมฝีปากบางของผมครอบไปยังแก่นกายน้องก็ครางออกมาอีกครั้ง
พร้อมกับเกร็งตัวไปกับที่นอนยังหรอกไอ้หนูยังก่อน
ผมจัดการกับส่วนนั้นอยู่สักพักแต่ในระหว่างนั้นนิ้วมือเล็กก็จัดการละเลงร่องลึกด้วยของเหลวลื่นๆสีใสเพื่อช่วยให้การเซอร์ไพรส์เป็ไปได้อย่างราบรื่น
“อื้อ... จะ จุกว่ะ”
ทันทีที่ร่องลึกของผมพยายามแสดงความเป็เ้าของแก่นกายที่ตั้งตรงตระหง่านความรู้สึกนี้มันก็ถาโถมเข้ามา แน่สิบอกแล้วว่ามึงมันเกินมนุษย์
มึงแบกควยมาเกิดรึไงวะไอ้ควายยยย !
“ต่อแน่ใจนะครับ”
น้องทำตาโตเมื่อรู้ว่าไม่มีสิ่งใดกั้นระหว่างเราสองคนแล้วในตอนนี้
“ถ้าไม่มั่นใจต่อเอาออกก็ได้ครับ”
ไอ้เหี้ยกูแทนตัวเองว่าต่อกูกำลังอ้อนไอ้เด็กดื้ออยู่เหรอวะเนี่ย
“ไม่มั่นใจก็โง่แล้ว!”
น้องยันตัวขึ้นมาประจันหน้าพร้อมกับกระหน่ำจูบผมไม่ยั้งมือใหญ่เลื่อนมาบีบเค้นบั้นท้ายพร้อมกับช่วยขยับเพื่อให้เราััแแ่มากขึ้นผมผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่มใช้นิ้วไปจับช่องทางที่กำลังกลืนกินแก่นกายของแบงค์เข้าไปทีละน้อยเ้าสิ่งๆ นั้นกำลังหายเข้าไปในตัวผมแล้ว
ลิ้นชุ่มด้วยของเหลวเล้าโลมไปยังใบหูและซอกคอแรงดูดอันอ่อนโยนทำให้ร่างที่เกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายจากความเสียวซ่านแรงบดขยี้ที่กระทำต่อจุดสีชมพูอันบอบบาง ทำให้อารมณ์ของผมยิ่งกระเจิดกระเจิงจนต้องดึงเส้นผมหนาพวกนั้นไว้พร้อมกับส่งเสียงครางดังลั่น
“อ๊าาาส์...สสส”
และนั่นยิ่งทำให้น้องได้ใจริมฝีปากอวบอิ่มเล่นงานอีกข้างด้วยจังหวะที่รุนแรงและหนักหน่วงผมแทบไม่มีแรงต่อต้านไฟปรารถนานี้ได้เลย
“อ๊าาาส์...แบงค์ครับต่อเสียวว อ๊าาาส์ !”
น้องมันปู้ยี่ปู้ยำหัวนมผมอย่างไร้ความปรานีส่วนมือใหญ่ก็ทั้งบีบทั้งคลึงบั้นท้ายงอนอย่างทารุณ ร่างของผมแทบจะบิดไปรอบๆราวกับไร้กระดูก แบงค์ให้ลืมความเจ็บจุกจากการกลืนกินเ้าแท่งแก่นกายจนหมดสิ้น
รู้ตัวอีกทีไอ้เด็กดื้อจูเนียร์ก็หายไปในร่างของผมจนมิดด้ามถึงจะอึดอัดอยู่บ้างแต่ต้องขอบอกแบบแมนๆ ว่า แม่งโคตรรู้สึกดีเลยว่ะ !
นี่สินะความรู้สึกของการเป็อันหนึ่งอันเดียวกันที่แท้จริง
“รู้สึกไงบ้าง ?”
น้องถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าเงยมามองผมด้วยใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นเต็มใบหน้าเรียวยาว เลื่อนมือใหญ่จากบั้นท้ายงอนมาไว้ที่แผ่นหลังเพื่อให้ผมพิงร่าง
“รู้สึกว่าต่อเป็เ้าของแบงค์อย่างเต็มตัว”
ผมตอบด้วยน้ำเสียงไม่ต่างกันริมฝีปากบางจูบเบาๆ ลงบนหน้าผากเนียนก่อนจะโอบกอดเอาไว้ด้วยความอิ่มเอมใจนี่เป็อีกครั้งที่ผมรู้สึกว่ามันคือความสุข
“อ๊ะ...อื้อ..!”
ผมคงมัวแต่ฟินนานเกินไปไอ้เด็กดื้อจูเนียร์เลยออกอาการกระดุกกระดิกเนื่องจากหยุดนิ่งนานเกินไป
“อื้อออออย่าแกล้งกันสิ”
ผมออกแรงกระชับช่องทางลับแบงค์จึงครางออกมาแบบนั้นรอยยิ้มของผู้ชนะผุดขึ้นบนใบหน้า แผนการวันนี้ดำเนินไปด้วยดีและต้องจบลงด้วยดี
“ได้แกล้งแบงค์แล้วมันสนุกนี่นา”
ฝ่ามือเล็กผลักอกแกร่งให้นอนราบลงไปอย่างนุ่มนวลแต่ต่อจากนี้ไม่แน่
“ทำไมถึงได้ใจร้ายนักนะ”
น้องทำหน้าโกรธที่ไม่ได้จริงจังอะไรน่ารักว่ะไอ้เด็กดื้อ
“อ๊าาาส์....” “ซี๊ดสสส์...”
เราส่งเสียงสลับกันไปมาเมื่อผมเริ่มขยับตัวช้าๆแล้วเพิ่มความเร็วขึ้นจนตอนนี้ทุกความเ็ปเปลี่ยนเป็ความเสียวกระสันจนหมดสิ้นใบหน้าเรียวยาวเหยเกไปด้วยความรู้สึกไม่แตกต่างกัน เสียงครางทุ้มต่ำมันช่างบิ้วให้ผมก้าวเดินเข้าใกล้จุดสุดยอดเหลือเกิน
“ตะต่อ พอก่อนได้ไหม อ๊าาาส์”
ผมก้มลงไปดูดริมฝีปากอวบอิ่มที่เปล่งคำอ้อนวอนแล้วเลื่อนไปทำมาร์คคิสที่ต้นตอ แต่อย่าหวังว่าไอ้ดื้อจูเนียร์จะได้รับความเห็นใจ บั้นท้ายของผมเคลื่อนไหวเร็วยิ่งขึ้นโดยไม่สนใจใบหน้าวิงวอน
“แบงค์เป็ของต่อเป็ของต่อแค่คนเดียว !”
ผมออกแรงขยับพร้อมกับหดรัดแบงค์เบาๆท่ามกลางเสียงครางกระเส่าแบบไม่เป็ภาษาเพียงไม่นานน้ำรักที่เก็บไว้แรมเดือนก็พวยพุ่งรดใบหน้าเรียวยาวที่เต็มไปด้วยเหงื่อ
“อ๊าาาส์!”
บั้นท้ายงอนยังขยับต่อไปเรื่อยๆและในที่สุดผู้ชายที่นอนอยู่เบื้องล่างก็เกร็งตัวพร้อมกับจิกแผ่นหลังผมแน่น ของเหลวอุ่นๆอัดแน่นเข้าไปยังช่องทางรัก ไอ้ดื้อจูเนียร์หดเกร็งพร้อมทั้งผงกต่ออีกหลายครั้ง
“อ๊าาาส์! ต่อเป็ของแบงค์มานานแล้วครับ”
น้องตวัดลิ้นเพื่อลิ้มรสน้ำรักของผมก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน
เฮ้อเจอแบบนี้บ่อยๆ หัวใจดวงน้อยของไอ้ต่อคงได้วายแน่นอน
2K
![[เขียนเอง]Monster Die](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
