"แกว่าอะไรนะ....มีคนมาช่วยมันงั้นเหรอ"
"ครับ เป็ผู้หญิงเหมือนจะรู้จักกับไอ้เพลิงด้วยนะครับ" มือปืนที่คุณนายจิตรีว่าจ้างให้ทำงานสำคัญบอกด้วยสีหน้าหนักใจ
"พวกแกทำงานไม่สำเร็จก็ไม่ต้องเอาเงิน"
"คุณนาย...พวกผมก็ทำตามที่คุณนายสั่งทุกอย่างแล้วนะครับ ถ้าไม่มีคนมาช่วยมันซะก่อนป่านนี้มันได้กลายเป็ผีเฝ้าเหมืองไปแล้วครับคุณนาย"
"ฉันไม่ให้...แต่ถ้าพวกแกอยากได้ละก็ฉันมีอีกงานให้พวกแกทำ และที่สำคัญพวกแกต้องทำให้สำเร็จเท่านั้นไม่งั้นคนที่จะต้องตายคือพวกแก" คุณนายจิตรีพูดด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
"ได้...ได้ครับคุณนายจะให้พวกผมทำอะไรพวกผมทำได้ทุกอย่าง" พวกมันรีบตอบตัวสั่นงันงก
"ในเมื่อฆ่ามันไม่ได้ ก็ไปฆ่าน้องสาวมันแทนต้องลงมือตอนนี้เท่านั้นตอนที่มันยังไม่ทันได้ตั้งตัวนี่แหละก่อนที่จะไม่มีโอกาส"
"คุณนายหมายความว่าจะให้พวกผมไปฆ่าคุณเพียงฟ้าน่ะหรือครับ"
"ก็ใช่น่ะสิ...แกคิดว่าฉันจะให้พวกแกไปฆ่าหมาแมวที่ไหน พวกแกจะใช้วิธีอะไรก็ได้ขอให้มันตายก็พอ แล้วเย็นนี้ฉันจะรอฟังข่าวดี ไปได้ล่ะ"
"ครับ"
อีกด้านหนึ่งของโรงพยาบาลเพียงฟ้าที่เลิกงานแล้วกำลังจะเดินทางกลับบ้าน เธอขับรถมาตามเส้นทางที่เธอเคยขับเป็ประจำทุกวันแต่วันนี้มีบางอย่างทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบมาพากล ไม่ว่าเธอจะมองกระจกหลังกี่ครั้งเธอก็ยังเห็นรถคันเดิมขับตามมาไม่ลดละ เธอเร่งความเร็วขึ้นอีกเพื่อดูสถานการณ์แต่การที่เธอมัวพะวงอยู่กับรถที่ตามมาทำให้เธอไม่ทันระวังรถข้างหน้าที่สวนทางมา
ปริ๊น ปริ๊นนนนน !!!
"กรี๊ดดดดดดดดดด"
โครมมมมมมมมมมม
สิ้นเสียงดังโครมรถยนต์ของเพียงฟ้าก็พลิกคว่ำไปหลายตลบ เธอพยายามที่จะพาตัวเองออกมาจากรถแต่มันก็เกินความสามารถของเธอเมื่อคิดว่าเธอคงต้องตายแน่แล้วสิ่งเดียวที่เธอคิดถึงก็คือพี่ชายของเธอ...พี่ชายที่คอยดูแลเธอมาตลอดเวลายี่สิบกว่าปีั้แ่ที่เธอและเขาต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไป ต่อไปนี้คงไม่มีอีกแล้ว
"พ...พี่..เพลิง...ฟ้าขอโทษที่อยู่ดูแลพี่เพลิงได้แค่นี้...ฟ้ารักพี่เพลิงนะคะ"
พูดได้เท่านี้ก็มีเสียงดัง บึ้มมม บึ้มมมม เปลวไฟและควันพวยพุ่งขึ้นเต็มท้องฟ้าหลังจากนั้นรถของเพียงฟ้าก็ตกอยู่ในกองเพลิงพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเธอ
"คุณไหวแน่นะคะ" อัญพัชร์อดที่จะห่วงไม่ได้หลังจากเห็นสภาพของเขา
"ไปเถอะน่า" อัคนีรู้สึกไม่ค่อยดีอย่างไรก็ไม่รู้เหมือนกับว่าจะมีเื่ที่ไม่ดีเกิดขึ้น
เมื่อเห็นเขาดื้อดึงอัญพัชร์ก็สุดที่จะต้านทานจึงทำได้เพียงเดินเข้าไปประคองชายหนุ่มไปขึ้นรถแค่นั้น เธอปรับเอนเบาะรถเพื่อให้เขาได้นั่งในท่าที่สบายที่สุด
"คุณหลับไปก่อนก็ได้นะคะถึงบ้านแล้วฉันจะปลุก"
"อืม" อัคนีตอบแค่นั้นแล้วหลับตาลง
อัญพัชร์ขับรถมาเรื่อยๆจนถึงหน้าบ้านชายหนุ่มนึกแปลกใจขึ้นมาครามครัน เพราะเห็นตำรวจมาที่บ้านเขาเยอะเหลือเกิน มันผิดปกติเกินไปเธอจึงหันไปปลุกชายหนุ่ม
"คุณ...คุณ ตื่นเถอะค่ะถึงบ้านคุณแล้ว" อัคนีปรือตาขึ้นมาแล้วต้องกะพริบตาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้ภาพข้างหน้าตัวเองชัดเจน
"ตำรวจมาทำไมเยอะแยะ"
อัญพัชร์ขับรถมาจอดที่ลานจอดรถบ้านของเขาแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ชายหนุ่ม ทันทีที่อัคนีลงจากรถนายตำรวจคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา พอเข้ามาใกล้อัคนีจึงรู้ว่าเป็ดนุวัตน์เพื่อนของเขานั่นเอง
"วัตน์นี่มันเื่อะไรกันวะ" อัคนีถามเพื่อนตัวเองด้วยสีหน้างุนงง
ดนุวัตน์เห็นสภาพเพื่อนแล้วก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าสภาพร่างกายไม่ปกติแล้วต้องมารับรู้เื่ที่ะเืใจอาการจะทรุดลงไปอีกหรือเปล่า
"มีเื่อะไรบอกฉันมาสิวะ"
"แกทำใจดีๆไว้นะเพื่อน...ฟ้ารถคว่ำ"
"อะไรนะ..แกว่าอะไรนะ...พูดใหม่อีกทีสิ" อัคนีได้ยินถึงกับเซ อัญพัชร์เองก็ใไม่น้อยไปกว่าอัคนีเลย แต่คนที่น่าเป็ห่วงกว่านั้นคือคนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอตอนนี้ต่างหาก
"แล้วฟ้าอยู่ไหน เป็ยังไงบ้าง" อัคนีถามเสียงสั่น
"ฟ้า...ฟ้าเสียแล้ว" ดนุวัตน์บอกอัคนีเสียงแ่พร้อมเล่าต่อว่า
"รถเพียงฟ้าคว่ำ แล้วรถก็ะเิ เธอออกจากรถไม่ทัน"
อัคนีไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้นหูเขาดับไปั้แ่ที่เพื่อนเขามันบอกว่าน้องสาวของเขาจากเขาไปแล้ว....จากไปอย่างไม่มีวันกลับ...
113
