ยิ่งเติบโตขึ้นจินกะยิ่งมีพลังิญญาสูงมากขึ้นตามระดับ จนตอนนี้แทบจะแซงหน้าผู้าุโสูงสุดไปแล้ว แต่นั่นยิ่งทำให้แม่เฒ่าาุโดีใจ จินกะมากไปด้วยพลังแบบนี้ตระกูลยิ่งมั่นคงมากขึ้นไปอีก
ทาคาฮิโตะ-พ่อของจินกะเองก็ดูเหมือนจะยิ่งเริ่มให้ความสำคัญกับจินกะหลังจากที่สนใจแต่อาซาฮิในฐานะว่าที่ผู้นำตระกูล เหมือนบิดาผู้นี้เพิ่งรู้ว่าแม่เฒ่าาุโเอาจริงหลังจากประกาศจะให้ตำแหน่งาุโของตนเองให้จินกะสืบทอดต่อ
แต่เขาสนชายผู้นี้ซะเมื่อไหร่ ไม่สนนานมากแล้ว ในใจมีเพียงท่านแม่ยูกิโกะเท่านั้น ข่าวดีแบบนี้ท่านแม่คงยิ้มแก้มปริไปหลายวัน
เวลาผ่านไปหลายเดือนจนจะเข้า่กลางภาคของม.ปลายอยู่แล้ว อยู่ๆจินกะก็เริ่มรู้สึกแปลกๆกับร่างกายของตัวเอง เขาพยามคิดอยู่ว่ามันอาจจะเป็แค่ไข้หวัดฤดูร้อน แต่มันแปลก เหมือนพลังที่เคยใช้ได้อย่างใจมันกำลังทรยศเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น
จนวันหนึ่งขณะเดินกลับบ้าน จินกะได้มองเห็นสิ่งหนึ่ง ที่ทั้งชีวิตไม่เคยเจอด้วยตาเนื้อมาก่อน
คนผู้หนึ่งสวมชุดฮากามะสีดำล้วน ผูกโอบิสีขาวพร้อมแนบดาบคาตานะไว้ข้างเอว ถึงแม้ไม่เคยเห็นด้วยตา แต่ในบันทึกเก่าแก่ของตระกูลที่เขาอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้จักสิ่งนี้ดี
" ...ยมทูต? "
.
.
ในตระกูลต่อให้พลังิญญาสูงแค่ไหนก็ตามก็ไม่อาจเห็นยมทูตได้ สิ่งที่มองเห็นมีเพียงภูตพรายและเทพตกชั้นเท่านั้น เพราะในบันทึกเก่าแก่ สมดุลของโลกนั้นถูกแบ่งแยกเป็สามจักรวาล คือ ภพที่หนึ่ง คนเป็ ภพที่สอง คนตาย และภพที่สาม ภพิญญาว่างเปล่า
สิ่งที่คนทรงอย่างพวกเขามองเห็นได้คือสิ่งที่อยู่ในภพมนุษย์เท่านั้น ซึ่งิญญาหลงทาง ภูตพราย และเทพตกชั้นต่างก็ถือว่าอยู่ในภพมนุษย์ทั้งนั้น
...แต่ยมทูตนั้นต่างออกไป นั่นมันภพที่สอง ภพคนตาย
แล้วทำไมเขาถึง...
จินกะรีบเดินทางกลับตระกูล เขาวิ่งจนเหนื่อยหอบ ยามนี้ที่ร่างกายแสนอ่อนแอเขาไม่สามารถใช้ชิกิงามิได้เลย
จินกะตรงไปที่ห้องตำราเก่าแก่ อ่านมันวนอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างไรสิ่งที่เขาเห็นก็คือยมทูตจริงๆ เพราะคงไม่มีคนบ้าที่ไหนะโเหาะข้ามหลังคาไปมาตอนอาทิตย์โพล้เพล้แบบนั้นหรอก
จินกะตัดสินใจจะไปหาแม่เฒ่าาุโ แต่ก่อนจะไปเขากลับล้มลงเสียงดังจนเวรยามข้างนอกได้ยินเข้า
" ...ท่านจินกะ! "
บัดนี้ตัวของจินกะร้อนดั่งไฟแผดเผา ทางตระกูลเร่งพาตัวไปยังโรงพยาบาลในตัวเมืองคาราคุระโดยเร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม แม้แต่อิชิดะ ริวเค็น ผอ.โรงพยาบาลยังบอกว่าอาการของจินกะไม่สามารถรักษาด้วยวิธีปกติได้
ดังนั้นเมื่อแม่เฒ่าาุโรู้ข่าวที่หลานรักอย่างจินกะเกิดพลังสับสนจึงรีบพาจินกะมุ่งไปร้านชำร้านหนึ่งที่บรรดานักพรตคนทรงจะรู้จักกันดี
ร้านอุราฮาระ
" สวัสดีครับ ยุคามิฮะ ไม่ทราบว่าวันนี้้าให้ผมช่วยอะไรหรือครับ "
" จินกะของเราน่ะสิ ่นี้ดูพลังจะเยอะเกินเหตุจนป่วยไข้บ่อยๆ อัญเชิญภูตพรายอย่างเดิมก็ไม่ได้ พอจะมีอะไรช่วยหลานของเราได้มั้ย "
อุราฮาระ คิตสึเกะนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้เท็ตไซไปเอาของจากหลังร้านเท่านั้น
จินกะมองหน้าชายหนุ่มเ้าของร้าน รู้สึกใจกระตุกอย่างน่าประหลาดพาลให้เงาในตัวหงุดหงิดไปด้วย
ใจเต้นเพราะร่างจริงเ้าจะหลุดจากกายหยาบอยู่รอมร่อหรือเพราะเหตุผลอื่นกัน...
.
.
เท็ตไซเดินออกมาจากหลังร้าน มือหยิบกล่องไม้สีดำสนิทแล้วเปิดออกมอบให้กับอุราฮาระ
มันเป็ประคำสีทมิฬใหญ่พอดีคอเพียงชิ้นหนึ่ง
" สิ่งนี้จะช่วยผสานกายหยาบและพลังิญญาให้ปรับตัวเสมอกัน ห้ามถอดออกเด็ดขาดครับ "
.
.
" ...นี่คิตสึเกะ เด็กคนนั้นน่ะ ตอนนั้นพวกเรา... "
" ครับ ดูเหมือนว่าพลังของทารก'คนนั้น' จะเหลือล้นเกินกว่าจะใช้กายหยาบกักขังได้ครับ "
" เพราะงั้น เ้าของร้านเลยให้สิ่งนั้นกับตระกูลยุคามิไปงั้นสินะครับ "
" ขอเพียงใช้เวลาซักหน่อย เมื่อร่างิญญาถูกกายหยาบกลืนกินจนหมดสิ้น เขาจะกลายเป็มนุษย์ธรรมดาอย่างแน่นอนครับ "
" แต่ว่าก็ว่าเถอะนะคิตสึเกะ ขนาดขังเข้ากายหยาบั้แ่ยังทารกพลังยังยิ่งล้นทะลักจนกายหยาบดึงพลังิญญามาใช้ได้แบบนี้ ไหนจะเริ่มมองเห็นภพยมทูตกับฮอลโลว์ได้อีก มันไม่ใช่สิ่งที่กายหยาบมนุษย์ปกติจะเห็นได้นะ "
" ...จะบอกว่าผมกำจัดเขาไม่ทันแล้วงั้นสิครับ "
" ก็ทำนองนั้นนั่นแหละ...ช่างเถอะ เค้ายังเป็เด็กไม่ใช่รึไง มันจะไปมีเื่อะไรกัน "
" อิจิโกะคุงก็อายุเท่าเขานะครับ เื่ใหญ่โตั้แ่ได้รับพลังมาเลยเชียว "
" อย่าเพิ่งไปกังวลเื่ที่ยังมาไม่ถึงน่า ตอนนี้แค่จับตาดูต่อไปก็พอแล้วนี่ "
"...ว่าแต่ว่า เด็กนั่นมองเ้าตาไม่กะพริบเลยนะนั่น ไม่รู้สึกสนใจบ้างรึไง "
" คุณโยรุอิจิก็ว่าไป รู้อยู่ว่าคนที่ผมสนใจน่ะ---" ชอบหนีกันอยู่นั่นแหละ
" เอ้าๆ ช่างเถอะๆ ข้าจะไปนอนอาบแดดแล้ว วันนี้อากาศดีซะจริง " ว่าจบโยรุอิจิก็แปลงร่างกลับเป็แมวดำ โดดหนีข้ามกำแพงร้านไปงีบที่ไหนซักที่
" เฮ้ออออ เอางั้นก็ได้ครับ...เท็ตไซรบกวนปิดร้านให้ทีนะคร้าบ ผมจะไปพักซักหน่อย "
____________________
หลังจากจินกะได้ใส่ประคำแล้ว ตัวเขาก็ค่อยๆเริ่มกลับมาเป็ปกติ ที่แปลกไปเพียงอย่างเดียวคือการมองเห็นยมทูตและิญญาทมิฬแปลกๆ
น่าจะเป็พวกภพที่สาม ิญญาว่างเปล่า
ทำไมถึงเกิดมองเห็นขึ้นมาได้กันนะ?หรือเพราะใส่ประคำนี่?
ถึงจะอยากลองถอดออก แต่ในใจลึกๆก็รู้ว่าไม่ใช่เพราะประคำหรอก เขารู้ตัวเองดี ว่ามองเห็นยมทูตและิญญาว่างเปล่าั้แ่่ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ
เอาเป็ว่าช่างมันเถอะ...กับยมทูตคงไม่มีอะไร ิญญาว่างเปล่าทั้งหลายก็ดูเหมือนพวกยมทูตจะกำจัดกันเองหมด คงไม่มีเื่อะไรให้เขาต้องใส่ใจมากนัก แค่ทำหน้าที่องเมียวจิแบบเดิมก็พอ
...ทั้งที่คิดแบบนั้น
" เอ้าๆ วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาน้า เอาล่ะแนะนำตัวเลยจ้ะ "
" สวัสดีค่ะ คุจิกิ ลูเคีย ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ "
เด็กใหม่ย้ายมากลางเทอม? แปลกคนแฮะ
เขาเห็นเธอจ้องมองไปที่อิจิโกะก่อนจะขอไปนั่งที่ที่ว่างข้างๆเ้าหัวส้มนั่น คุยอะไรกันสักอย่างแล้วจู่ๆอิจิโกะก็ร้องโอ้ยเสียงดังลั่นก่อนจะล้มลงตัวงอ
" ตายจริง! คุโรซากิคุง! ขออนุญาตพาเค้าไปห้องพยาบาลนะค้าา "
...แม่นั่นต่อยอิจิโกะคุง?
เล่นละครปาหี่อะไรกัน
" อาจารย์ครับ ผมขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำนะครับ "
จินกะรีบลุกขึ้นตามไป พวกนั้นเล่นอะไรกัน หรือจะไปทำเื่แบบ...ไม่ๆ คิดมากไปแล้วจินกะ ไม่น่าใช่มั้ง
จังหวะที่แอบตามไป คุณคุจิกิก็ผลักอิจิโกะจนล้มลง แต่ที่น่าใกว่านั้นน่ะ...
...ทำไมมีอิจิโกะคุงอีกคนโผล่ออกมา
จะว่าิญญาหลุดก็ไม่เชิง อิจิโกะคุงใส่ชุดยมทูตแบบที่เขาเคยอ่านมา
นี่มันบ้าอะไรกัน?
ถึงในหัวจะคิดสับสน แต่ตัวเขาก็ทำเพียงหลบซ่อน เมื่อทั้งสองวิ่งจากไป จินกะก็เพียงตรงเข้าไปแบกร่างไร้ิญญาของอิจิโกะให้นั่งท่าทางดีๆอยู่ริมเสาก็เท่านั้น
อยากพาไปห้องพยาบาลอยู่หรอกนะ แต่กลัวิญญาเพื่อนรักหาร่างไม่เจอเขาจะซวยเอา
.
.
" นี่ลูเคีย "
" หื้ม...มีอะไร ข้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าไม่ใช่ทุกคนที่เห็นิญญาจะมองเห็นยมทูตหรือฮอลโลว์ได้หรอกน่า "
ลูเคียบอกกับอิจิโกะว่ากลุ่มคนมีพลังิญญาเช่นคนทรงไม่ใช่จะสามารถมองเห็นิญญาได้ทุกภพภูมิ คนทรงนั้นจะมองเห็นิญญาแค่ในภูมิมนุษย์ ส่วนยมทูตและฮอลโลว์นั้นคนที่จะเห็นได้ต้องเคย ถึงฆาต มาก่อนเท่านั้น
แต่มันก็เสี่ยงครึ่ง-ครึ่งที่เพื่อนคนนี้จะรู้ตัวตนของเขา
" อย่าเพิ่งกังวลอะไรน่าอิจิโกะ ถ้าเพื่อนเ้าที่เป็องเมียวจิคนนั้นมองเห็นยมทูตกับฮอลโลว์จริงก็คงเข้ามาคุยกับเ้าแล้ว "
" แต่มันอันตราย--- "
" อย่ามางี่เง่าอิจิโกะ คิดว่าตัวเองต้องแบกรับไว้คนเดียวรึ? เ้าฆ่าฟันฮอลโลว์ ก็ไม่ใช่ว่าเพื่อนเ้าต้องคอยกำจัดภูตพรายรึ มันก็เสี่ยงพอกันนั่นแหละ อย่าเป็พระเอกให้มากนัก "
" ...อึ่ก...ยัยนี่ "
____________________
สุดท้ายแล้วจินกะก็ตัดสินใจยังไม่เข้าไปคุยกับสองคนนั้น ถ้าเ้าหัวส้มอยากให้เขารู้คงเข้ามาคุยแล้วเพราะก็รู้ๆกันอยู่ว่ามองเห็นิญญาเหมือนๆกัน
ส่วนคุณคุจิกิ...อาจจะมาจากตระกูลนักพรตที่เก็บซ่อนตัวก็ได้ เล่นกระชากร่างยมทูตคนอื่นออกมาได้ขนาดนี้ ตระกูลยุคามิเองชื่อเสียงก็ไม่ใช่เล่น ถ้าคิดอยากคุยคงเข้ามาหาเองนั่นแหละ
ลงท้ายแล้วจินกะก็เลือกที่จะปล่อยผ่านไป ยังไงทุกคนก็มีความลับที่พูดไม่ได้กันทั้งนั้น
.
.
หลายวันผ่านไป ่หลังเลิกเรียน จินกะเลือกจะเดินกลับบ้านแทนการย้ายเงาอย่างปกติ ยามที่สถานการณ์่นี้ดูแปลกๆ การเก็บพลังเอาไว้ดูจะเป็เื่ฉลาดกว่า เขาไม่คิดว่าการเริ่มมิงเห็นยมทูตหรือิญญาว่างเปล่าจะทำให้โชคดีหรอกนะ
ยามที่มีอะไรให้คิด แสงอาทิตย์ยามตะวันตกดินเป็อะไรที่ดึงดูดสายตาเขาเสมอจนกระทั่งเดินมาเจอโอริฮิเมะที่เหมือนเพิ่งจะกลับจากซุปเปอร์มา
" ฮิเมะจัง ซื้ออะไรมากินน่ะ "
" อ้าว! จินกะคุง ก็ซื้อพวกต้นหอม เนื้อวัว เนยเค็ม ผงแกงกะหรี่ แล้วก็ ถั่วแดงหวานน่ะจ้ะ "
แกงกะหรี่อะไรของเขาล่ะนั่น...
" ว่าแต่แขนนั่นน่ะ โดนเฉี่ยวมาหรอ ่นี้ซุ่มซ่ามเกินไปหน่อยรึเปล่าเนี่ยฮิเมะจัง เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่บ้านด้วยดีกว่า "
จินกะเอ่ยออกมาอย่างเป็ห่วง ่นี้พลังชีวิตของโอริฮิเมะดูมีสีดำทะมึนๆปะปนอยู่ เผื่อว่าถูกภูติพรายครอบงำจะได้กำจัดมันซะทีเดียวเลย
" อ้ะ ได้เลยจ้ะ ทัตสึกิจังก็จะแวะมาบ้านชั้นเหมือนกัน "
" โอ้ ดีเลยครับ ไม่ค่อยได้คุยกันยาวๆนานแล้วเหมือนกันแฮะ "
ระหว่างทางเดินไปบ้านโอริฮิเมะ พวกเราก็เจอกับอิจิโกะกับคุณคุจิกิอีกแล้ว หมอนี่ถึงวัยจิ๊จ๊ะกับสาวแล้วรึเปล่าหว่า ไม่ได้หวงเพื่อนหรอกนะแต่พอคิดว่าเ้าหนุ่มหัวส้มเก๊กหน้าขรึมมีความรักมันพาลจะหลุดขำไม่ได้
ไม่ได้แกงเพื่อนจริงๆนะ
" อุ้ยตาย คุณอิโนะอุเอะ สุขสบายดีหรอค้า "
" อ่ะ..เอ่อ สุขสบายดีค่า "
...โดยเฉพาะถ้าชอบคนแบบนี้ อ่านนิยายเยอะจนเพี้ยนเรอะ
แต่ความรักนี่เนอะ แม่เขายังเคยรักผู้ชายอย่างคุณทาคาฮิโตะได้เลย จินกะคิดว่าเขาไม่ค่อยเข้าใจความรักแบบหนุ่มสาวเท่าไหร่ แต่อายุเท่านี้เอง ช่างมันเถอะ เฝ้าดูเพื่อนๆสนุกกว่าเยอะเลย
ระหว่างบอกลาสองคนนั้น จินกะเห็นคุณคุจิกิจ้องมองโอริฮิเมะตาเขม็ง
...พูดให้ถูกคือจ้องมองแผลช้ำที่ข้อเท้าของโอริฮิเมะมากกว่า...
.
.
" ว่าไงจ๊ะทัตสึกิ ขอโทษที่ช้านะ พอดีระหว่างทางเจอคุโรซากิคุงกับคุณคุจิกิเข้าน่ะจ้ะ "
โอริฮิเมะรีบขอโทษทัตสึกิก่อนจะเปิดประตูอพาร์ทเม้นท์ชวนทั้งสองคนเดินขึ้นห้องไปด้วยกัน
" ไม่เป็ไรๆ ว่าแต่นายก็มาด้วยหรอจินกะ นึกว่าที่บ้านต้องมารับกลับตามกำหนดการซะอีก "
"ปากร้ายนะครับ ผมโตแล้วนะ ตระกูลให้กลับบ้านเองั้แ่ม.ต้นปีสามแล้ว ยังจะล้อกันอยู่อีก "
จินกะมุ่ยหน้า กะอีแค่เคยมีรถลีมูซีนมารับมาส่งให้ลือกันแซ่ด่ม.ต้นแค่นั้นเอง
" ฮ่าๆ ว่าแต่ว่าเจอเ้าอิจิโกะกับคุณคุจิกิงั้นหรอ เค้ากิ๊กกั๊กกันรึเปล่าสองคนนั่น "
" ไม่แน่ใจเหมือนกัน ผมคิดสภาพเ้าหัวส้มตกหลุมรักใครไม่ออกแฮะ "
" ถ้างั้นโอริฮิเมะก็น่าจะชวนเ้าอิจิโกะมาส่งซะหน่อยนา แหลทำเป็กลัวซักหน่อย แล้วก็ปิดประตูตีแมวซะเลย! "
" ...ผมก็มาส่งฮิเมะจัง จะอันตรายได้ไงครับ "
" ชิ...นายนี่เองตัวขัดลาภ "
" อ้าว ไหงงั้นล่ะครับนั่น "
พวกเขาสามคนคุยกันเรื่อยเปื่อย มันก็สนุกดีแต่จินกะกลับรู้สึกหน่วงๆแปลกๆตลอดเวลา
แต่เพราะไม่อยากให้เพื่อนสาวทั้งสองคนกังวลเลยตีหน้ายิ้มไปแบบนั้น
.
ตุบ!
.
" เอ๋? "
" อะไรหล่นน่ะโอริฮิเมะ "
" ให้ผมไปดูให้มั้ยฮิเมะจัง "
" ไม่เป็ไรจ้ะจินกะคุง เดี๋ยวชั้นไปดูเอง "
โอริฮิเมะลุกขึ้นไปที่หิ้งวางกระดูกในห้องนั้น
" อ๋าาา ตุ๊กตาหมีขาดหมดเลยอ่าา "
"ด้ายเปื่อยรึเปล่า พรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้อิชิดะคุงซ่อมให้ก็ได้ม้างง "
" งืออ คงต้องแบบนั้นแหละ... "
แปลก...
ทันใดนั้นมืออสูรทมิฬั์ก็พุงเข้าใส่กลางอกโอริฮิเมะทันที!
" ฮิเมะจัง! / โอริฮิเมะ! "
" แกคือิญญาว่างเปล่าสินะ! ทำอะไรฮิเมะจังน่ะ! "
" อะไรน่ะจินกะ มีิญญาทำร้ายฮิเมะหรอ! "
ิญญาว่างเปล่าไม่ตอบอะไร เพียงหรี่ตานิ่งเงียบ ก่อนสบัดหางใส่ทัตสึกิและจินกะจนกระอักเืในทันที
จินกะแม้จะมีพลังิญญาสูง แต่เพราะปกติเคยเจอแต่ิญญาธรรมดา ภูตพรายก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก ยิ่งเทพตกชั้นยิ่งราวกับต่างคนต่างอยู่ มีไม่กี่ตนที่พอจะขอทำสัญญาชิกิงามิด้วยได้เท่านั้นเอง
ไม่เคยเจอิญญาที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ อันตรายและรวดเร็วขนาดนี้ แถมยัง...
...มืดมนขนาดนี้
จินกะราวเป็แค่ภาชนะ พลังสูงส่งแต่สิ่งที่เคยใช้ออกมาราวเป็แค่เศษเสี้ยว เศษเสี้ยวที่คนในตระกูลคิดว่ามันทรงพลังมากพอแล้ว
แต่ความจริงกลับไม่ใช่...
.
.
ตัวเขามัน อ่อนแอชะมัด...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TBC.
ยุคามิฮะ ที่อุราฮาระใช้เรียกแม่เฒ่าาุโสูงสุด มาจาก ฮะ ที่แปลว่ามารดา ประมาณว่าแม่ใหญ่แห่งตระกูลยุคามิประมาณนี้ค่ะ
่นี้ไรท์มีสอบไฟนอล อาจจะจมกองหนังสือจนคิดนิยายไม่ออกนิดนึง แต่จริงๆก็มีสอบบ่อยอยู่ แหะๆ
3K
![เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733653886_39217547.webp)
