ตกเย็นปั้นหยากับชลนาศเดินกลับหอพักใกล้บริษัทด้วยกัน พวกเธอทั้งสองเป็รูมเมทโดยแชร์ค่าเช่าห้องเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย สักพักทรรศกรก็ดักพบปั้นหยา
ชลนาศได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะเธอรู้ดีว่าปั้นหยาแอบชอบทรรศกรอยู่ เลยรีบบอกเพื่อนว่าต้องรีบกลับหอพักเพื่อเคลียร์งานที่ห้อง แต่ความเป็จริงเพื่อเปิดทางให้ปั้นหยานั่นเอง
“นายมีอะไรงั้นหรอ” ปั้นหยาถามทั้งที่ในใจก็แอบดีใจ
“ฉันเห็นว่าเธอจะต้องไปพบท่านประธานอยู่แล้ว ฉันก็เลยจะฝากจดหมายรัก ส่งให้กับคุณธัญสิยา เลขาฯ หน้าห้องท่านประธานให้หน่อย” ทรรศกรกล่าว
“อื้อ ได้สิ นายมีเื่แค่นี้ใช่มั้ย” ปั้นหยามีน้ำเสียงเศร้าลงอย่างเห็นๆ
“ขอบใจมากนะเพื่อน หากคุณธัญรับรักฉัน รับรองฉันจะเลี้ยงข้าวเธออย่างแน่นอน” ทรรศกรรีบยื่นจดหมายให้เพื่อน
ปั้นหยารีบรับจดหมายมาเก็บไว้ แล้วกล่าวว่า “งั้นก็ขอให้ฉันได้ทานข้าวฟรีเร็วๆ ก็แล้วกัน”
ปั้นหยารับจดหมายรักของนายทรรศกรด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ความเป็จริงแล้วปั้นหยากับทรรศกรเป็เพื่อนกันั้แ่สมัยมัธยม ปั้นหยาแอบรักเพื่อนมาตั้งนานแล้ว แต่เธอไม่เคยเผยความรู้สึกให้ทรรศกรรู้เลย ในตอนนี้เธอได้อกหักเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ถึงบอกรักไปมันก็เท่านั้น ดังนั้นปั้นหยาจึงตัดสินใจตัดใจ และติดต่อเพื่อนที่อเมริกาเพื่อจะย้ายไปทำงานอยู่ที่นั่นและเริ่มต้นชีวิตใหม่
******************************************************
ณ ห้องพักของสองเกลอ ปั้นหยาเล่าเื่ทุกอย่างให้ชลนาศฟังพร้อมกับเล่าเป้าหมายชีวิตของตนเอง
“อะไรนะ สรุปนายทรรศกรอะไรนั่นแอบรักคุณธัญสิยา เลขาฯ หน้าห้องท่านประธาน” ชลนาศใ
“อื้อ ฉันจะพยายามตัดใจแล้วล่ะ และโชคดีที่ตอนนี้ฉันก็เริ่มมีผู้ชายชาวต่างชาติที่คุยด้วยเป็ประจำ ดังนั้นฉันก็เลยไม่รู้สึกเศร้ามากเท่าไหร่” ปั้นหยาปลอบใจตัวเอง
“แต่มันแทนกันไม่ได้นี่” ชลนาศสงสารเพื่อน
“แต่จะให้ฉันไปรักคนที่ไม่ได้รักฉันตอบ ฉันไม่เอาด้วยหรอก มันเหนื่อยแถมเ็ปใจเสียเปล่าๆ” ปั้นหยากล่าว
“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันก็คงห้ามอะไรเธอไม่ได้หรอก ว่าแต่เธอจะเปลี่ยนงานแน่หรอ” ชลนาศแอบใจหาย
“อื้อ ฉันอยากทำงานตามความฝันน่ะ” ปั้นหยากล่าว
“ถึงวันนั้นฉันคงคิดถืงเธอแย่” ชลนาศกล่าวเสียงเศร้า
“ไม่เอาน่า โลกโซเชียลมันทั่วถึงกัน ยังไงพวกเราก็ติดต่อกันได้นี่” ปั้นหยากล่าว
“โอเค งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกัน” ชลนาศรีบลุกไปอาบน้ำทันทีเพราะไม่อยากคุยต่อแล้วเดี๋ยวเธอจะเผลอร้องไห้
******************************************************
เช้าวันถัดมา ณ บริษัท ปั้นหยากำลังจะฝากเอกสารกับเลขาฯ เพื่อส่งมอบให้กับท่านประธาน พร้อมกับส่งจดหมายรักของทรรศกรให้เลขาฯ สุดสวยคนนั้น
แต่ทว่า ชลนาศก็มาดักพบปั้นหยาเข้าจนได้
“ปั้นหยา! ไหนๆ เธอก็จะส่งเอกสารให้ท่านประธานอยู่แล้ว ฉันฝากด้วยคนสิ” ชลนาศไม่อยากพบหน้าคู่กัด
“ทำไมไม่ส่งให้ท่านประธานเองล่ะ เธอเป็ถึงหัวหน้าหน่วยเชียวนะ” ปั้นหยากล่าว
“ั้แ่วันนั้น ฉันยังไม่อยากเห็นหน้าท่านประธานน่ะ เห็นหน้าเขาทีไร ฉันนึกฉุนจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ น่านะ ช่วยฉันหน่อยนะ” ชลนาศขอร้อง
“อะ ก็ได้” ปั้นหยาใจอ่อน
ปั้นหยาเลยรับเอกสารของชลนาศ แล้วนำไปฝากคุณธัญสิยาทันที พอส่งเอกสารเสร็จ ครั้นจะนำจดหมายรักของนายทรรศกรส่งให้เลขาฯ ปั้นหยากลับทำจดหมายหายไป ในใจเธอคิดว่า “อ้าวซวยแล้ว ดันทำจดหมายรักของนายนั่นหาย แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้” ปั้นหยาทำได้เพียงยืนยิ้มให้เลขาฯ แล้วก็รีบกลับไปทำงานเตรียมเอกสาร เพราะพรุ่งนี้เธอจะต้องลงต่างจังหวัดเพื่อไปเสนอสินค้าให้โรงพยาบาลต่างๆ
พอเวลาเที่ยง ปั้นหยาก็ไปทานข้าวกับชลนาศและนายทรรศกร
“เอ่อ คือว่า ฉันอยากขอโทษนายน่ะ นายทรรศกร” ปั้นหยากล่าวด้วยเสียงสำนึกผิด
“ขอโทษเื่อะไรน่ะ ไม่เห็นว่าเธอจะทำอะไรฉันเลยนี่” ทรรศกรสงสัย
“อย่าโกรธกันนะ คือว่า ฉันทำจดหมายรักของนายหายไป” ปั้นหยากล่าว
“อะไรนะ เธอทำจดหมายที่ฉันเขียนด้วยความยากลำบากหายไป” ทรรศกรกล่าวด้วยเสียงแอบโมโห
“โอ๊ย ไม่เห็นเป็อะไรเลย จดหมายหาย นายก็เขียนขึ้นมาใหม่สิ ความเป็จริงถ้านายเป็ลูกผู้ชายก็ควรจะเผชิญหน้าบอกรักผู้หญิงด้วยตัวเองสิ” ชลนาศรีบพูด
“อะ ก็ได้ เอาไว้ฉันมีโอกาสเมื่อไหร่ ค่อยบอกรักธัญสิยาด้วยตัวเองก็แล้วกัน” ทรรศกรเลยไม่เอาความปั้นหยา
******************************************************
แต่เื่มันไม่จบเพียงเท่านั้นล่ะสิ
เลขาฯ หน้าห้องท่านประธานเดินมาตามชลนาศด้วยตัวเองทันที
“อ้าว คุณธัญสิยา ทำไมไม่โทรมาล่ะ ตอนนี้ฉันมีคนประจำจุดรับโทรศัพท์แล้วนะ” ชลนาศกล่าว
“ท่านประธานให้ตามเธอไปพบด่วน เห็นว่ามีเื่สำคัญจะคุยด้วยน่ะ” ธัญสิยากล่าว
ชลนาศได้แต่เดินตามเลขาฯ ไปพบท่านประธานทันที
ณ ห้องประธานบริษัท
“มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่านประธาน” ชลนาศจำใจมาพบท่านประธาน
“ผมไม่ยักรู้ว่า ั้แ่คืนนั้น ผมจะทำให้คุณหลงรักผมมากขนาดนี้” ท่านประธานกล่าว
“ห๊า อะไรนะคะ นี่คุณหลงตัวเองมากขนาดนี้เลยหรอคะ ฉันเนี่ยนะ หลงรักคุณ แล้วอะไรบ่งบอกว่าฉันเป็อย่างนั้นไม่ทราบ” ชลนาศกล่าว
“ก็คุณส่งจดหมายรักมาให้ผมด้วย นี่ไงครับ” ท่านประธานยกจดหมายให้ดู
ชลนาศเห็นแล้วว่ามันเป็จดหมายรักของทรรศกรที่หายไปนั่นเอง เลยว่า “ถ้าคุณเปิดอ่าน คุณก็จะรู้ว่ามันไม่ใช่จดหมายของฉัน และมันไม่ได้ส่งให้กับคุณด้วยค่ะ”
“งั้นคุณก็ลองอ่านเองก็แล้วกัน” ท่านประธานยื่นจดหมายให้ชลนาศอ่าน
ชลนาศหยิบจดหมายมาอ่าน พบว่ามันเป็จดหมายกระดาษ A4 แต่เขียนเพียงถ้อยคำสั้นๆ ว่า “รักคุณเสมอ” ไม่มีจ่าหน้าถึงใคร และไม่มีคำลงท้ายว่าจากของใคร
“เอาล่ะค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว แต่มันไม่ใช่จดหมายของฉัน และไม่ได้ส่งถึงคุณค่ะ ท่านประธาน” ชลนาศกล่าวย้ำ
“แล้วทำไมคุณถึงมั่นใจอย่างนั้นครับ” ท่านประธานสงสัย
“ถ้าคุณลองเทียบลายมือของฉันกับจดหมายฉบับนั้น ก็จะพบเองว่า มันไม่ใช่ของฉัน และอีกอย่างที่คิดว่าไม่ได้ส่งถึงคุณ ก็เพราะว่าพนักงานที่นี่ต่างกลัวเกรงคุณทั้งสิ้น คงไม่มีใครกล้ามาบอกรักคุณหรอกค่ะ” ชลนาศกล่าวตามตรง
“แล้วคุณคิดว่าส่งให้ใครกันล่ะครับ” ท่านประธานกล่าว
“ก็ต้องเป็เลขาฯ หน้าห้องคุณอยู่แล้วสิคะ เธอทั้งสวยและอัธยาศัยดี ใครๆ ก็หมายปองเธอทั้งนั้น” ชลนาศกล่าวตามจริง
“นั่นแสดงว่า คุณรู้ว่าใครเป็คนส่งจดหมายนี้ใช่มั้ยครับ” ท่านประธานถามจี้
“ไม่รู้ค่ะ ถึงรู้ ฉันก็ไม่บอกคุณหรอก” ชลนาศกล่าว
“ทำไมล่ะครับ ผมเป็เ้านายคุณนะ” ท่านประธานกล่าว
“แต่เื่นี้เป็เื่ส่วนตัวนะคะ ไม่ใช่เื่งาน” ชลนาศกล่าว
“ก็ได้ครับ แต่ผมมีข้อความฝากไปบอกเ้าของจดหมายด้วย ฝากบอกเขาว่าอย่ายุ่งกับธัญสิยาอีก อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ท่านประธานกล่าว
“อะไรนะคะ นี่คุณเป็สมภารกินไก่วัด คุณธัญสิยาเป็คนของคุณงั้นหรอคะ” ชลนาศกล่าวด้วยความใ
“แล้วแต่คุณจะคิดครับ ออกไปได้แล้ว ผมจะทำงานต่อ” ท่านประธานกล่าวตัดบทเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคู่กัดอีกแล้ว
ชลนาศทำได้แต่เดินออกไปด้วยความงวยงง เพราะไม่คิดว่าท่านประธานจะเป็ชายเ้าชู้แบบนี้ แอบมีความสัมพันธ์กับเลขาฯ ของตัวเอง แล้วที่ว่าเขาเป็คนรักเดียวใจเดียวพร้อมที่จะรอคอยคู่หมั้นกลับมาจากอเมริกา ก็เป็เื่กุขึ้นมาล่ะสิ
******************************************************
ชลนาศเลยได้นัดทรรศกรกับปั้นหยามาทานข้าวเย็นพร้อมกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวแห่งหนึ่ง
“อะไรนะ สรุปว่าจดหมายของนายทรรศกรหลงไปอยู่ในแฟ้มของชลนาศ” ปั้นหยากล่าว
“ก็ใช่ไง ท่านประธานเลยเข้าใจว่าเป็จดหมายของฉัน แล้วคิดว่าฉันแอบชอบเขาซะงั้น” ชลนาศบ่น
“แต่ถ้าเปิดจดหมายดูก็ต้องรู้ว่าเป็ของใครและส่งให้ใครสิ” ปั้นหยากล่าว
“งั้น เธอก็อ่านเองก็แล้วกัน” ชลนาศยื่นจดหมายให้ปั้นหยาอ่าน
“เฮ้ย จดหมายรักบ้าอะไรเขียนสั้นแค่ประโยคเดียว และไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็ใครและส่งให้ใครอีก” ปั้นหยาบ่น
“ก็ฉันอายนี่ กะให้เธอบอกกับธัญสิยาว่าเป็จดหมายของฉัน คุณธัญก็น่าจะรู้และเข้าใจความรู้สึกของฉันไง” ทรรศกรกล่าว
“นายต้องไปฝึกตัวเองใหม่ได้แล้ว หากนายไม่แสดงความกล้าหาญอย่างชายชาตรี ก็อย่าหวังจะได้คุณธัญเสียให้ยาก” ปั้นหยากล่าว
“แต่คงไม่มีหวังแล้วล่ะ เพราะคุณธัญเป็ผู้หญิงของท่านประธาน” ชลนาศกล่าว
“ห๊า อะไรนะ เป็ความจริงงั้นหรอ” ทรรศกรใ
“ท่านประธานบอกเองเลยนะ และเขาก็บอกว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับคุณธัญอีก” ชลนาศกล่าว
“ไม่น่าเชื่อ ว่าท่านประธานจะเป็คนแบบนั้นเลยนะ” ปั้นหยากล่าว
“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ” ชลนาศกล่าว
“งั้น นายทรรศกรก็อกหักล่ะสิ” ปั้นหยากล่าว
“งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ” ทรรศกรไม่มีอารมณ์ทานก๋วยเตี๋ยว ได้แต่เดินคอตกกลับบ้าน
******************************************************
“งั้นเธอก็มีหวังแล้วล่ะสิ ปั้นหยา” ชลนาศกล่าว
ปั้นหยามองตามหลังนายทรรศกร แล้วก็บอกว่า “ไม่ล่ะ ฉันจะไม่ดามใจใครและไม่เป็ตัวแทนใครเด็ดขาด ฉันตัดสินใจแล้วล่ะว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกา” ปั้นหยากล่าวด้วยความมุ่งมั่น
“คิดดีแล้วแน่นะ” ชลนาศถามย้ำ
“อื้อ สัปดาห์หน้าฉันมีสัมภาษณ์ทำวีซ่าไปอเมริกาแล้วล่ะ” ปั้นหยากล่าว
“จะไปทำงานอยู่นั่นเลยงั้นหรอ” ชลนาศสงสัย
“เปล่า ไปเที่ยวก่อน แล้วค่อยหาลู่ทางที่นั่นอีกที” ปั้นหยากล่าว
“แอบรู้สึกใจหายจัง ถ้าขาดเพื่อนอย่างเธอไป” ชลนาศเริ่มรู้สึกเหงาขึ้นมา
“เอาน่า ฉันไม่ทิ้งเพื่อนหรอก” ปั้นหยากล่าว
******************************************************
ประกาศของท่านประธาน เพื่อตอบแทนพนักงานในบริษัท เขาเลยจัดทัวร์ไปเที่ยวทะเลให้กับทุกคนในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่จะถึงนี้
113
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
