ตอนที่ 2: กรมคุมกฎ์... แผนกที่(ไม่มีใคร)รัก
รพีในร่างของ ‘เซียวเซียน’ กึ่งวิ่งกึ่งลอยไปตามทางเดินที่ปูด้วยหยกขาว ความทรงจำของร่างเดิมนำทางเขาผ่านวิมานหลังใหญ่โตโอ่อ่า ทะลุสวนท้อ์ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง จนกระทั่งความหรูหราเริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ จากตำหนักทองคำกลายเป็เรือนไม้ จากถนนหยกกลายเป็ทางเดินเมฆหม่นๆ
ในที่สุด เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าอาคารไม้ชั้นเดียวที่ดูซอมซ่อที่สุดใน์ชั้นฟ้า ป้ายไม้เหนือประตูเก่าจนตัวอักษรสีทองหลุดลอก ห้อยต่องแต่งจวนจะร่วงหล่นลงมาทับหัวคนเดินผ่าน มันเขียนไว้ว่า...
‘กรมคุมกฎ์ – แผนกรับเื่ร้องเรียน’
นิติกรหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ค่อยๆ ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเข้าไป ภาพตรงหน้าทำเอาิญญาคนบ้างานอย่างเขาถึงกับกุมขมับ
ม้วนคัมภีร์ เอกสารปึกหนา และแผ่นหยกบันทึกข้อความ กองพะเนินเทินทึกอยู่บนพื้นและโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีทางเดิน ฝุ่นเกาะหนาเตอะ หยยากไย่พันระโยงระยาง สภาพไม่ต่างจากห้องเก็บของรกร้างที่ไม่มีใครเหลียวแล
‘นี่มันยิ่งกว่าห้องแฟ้มคดีแพ่งที่ออฟฟิศเก่าฉันอีกนะเนี่ย...’ รพีคิดในใจ
จากความทรงจำที่ตกตะกอนอยู่ในหัว แผนกรับเื่ร้องเรียนแห่งนี้คือ ‘หลุมดำ’ ของระบบราชการ์อย่างแท้จริง หน้าที่หลักคือรับเื่ร้องทุกข์จากเทพชั้นผู้น้อย ปีศาจ หรืุ์ แต่ปัญหาคือ... ผู้ถูกร้องเรียนส่วนใหญ่มักจะเป็ ‘เทพชั้นสูง’ หรือสัตว์เลี้ยงของเทพเส้นใหญ่!
ใครก็ตามที่ถูกส่งมาทำงานแผนกนี้ ถ้าไม่โดนเทพชั้นผู้ใหญ่กลั่นแกล้งจนทนไม่ไหว ก็ต้องลาออกหนีเตลิดไปกันหมด ไม่มีใครอยากเอาอนาคตมาทิ้งเพื่อรับหน้าพวกเทพกร่างๆ ที่ไม่เคยเห็นหัวกฎหมาย์
"อ้าว! เ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย เซียวเซียน!"
เสียงทุ้มห้าวที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากหน้าประตู รพีหันไปมอง พบเทพหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะสีเงินวาววับ บนหน้าอกมีตราสัญลักษณ์ของ 'กรมโยธา์' ซึ่งเป็เทพชั้น 5 ยืนกอดอกมองเขาด้วยหางตา
"เ้าหายหัวไปสามวัน ข้านึกว่าตรอมใจะโบ่อสังสารวัฏไปแล้วซะอีก" เทพชุดเกราะเดินเต๊ะท่าเข้ามา ใช้ปลายเท้าเขี่ยกองเอกสารบนพื้นอย่างรังเกียจ "ในเมื่อยังอยู่ ก็รับคำร้องนี่ไปจัดการซะ เป็เื่ของสุนัข์ของท่านมหาเทพไปกัดเซียนรับใช้เจ็บหนัก ข้า้าให้เ้าประทับตรา ‘ยกฟ้อง’ แล้วปิดคดีให้เรียบร้อยภายในวันนี้!"
ม้วนคัมภีร์ถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้ารพีอย่างเสียมารยาท
หากเป็เซียวเซียนคนเก่า คงได้แต่ตัวสั่นงันงก ก้มหน้ารับคำสั่งพร้อมน้ำตาตกใน เพราะถ้าไม่ทำตามก็โดนเทพชั้น 5 กระทืบ แต่ถ้าทำตาม ก็ถือว่าละเว้นการปฏิบัติหน้าที่
แต่ขอโทษที... คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือ รพี นิติกรเขี้ยวลากดินที่เคยงัดกับทนายบริษัทข้ามชาติมาแล้ว!
รพียืนนิ่ง ไม่แสดงอาการหวาดกลัว เขาค่อยๆ หยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมาคลี่อ่าน กวาดสายตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะม้วนเก็บตามเดิมแล้วดันกลับไปตรงหน้าเทพเกราะเงิน
"ขออภัยด้วยครับท่านเทพ" รพีฉีกยิ้มการค้าแบบมาตรฐานพนักงานออฟฟิศ "เอกสารคำร้องฉบับนี้ ข้อมูลไม่ครบถ้วนครับ"
"เ้าว่าไงนะ?!" เทพเกราะเงินเบิกตากว้าง คล้ายไม่เชื่อหูตัวเองว่าเทพชั้น 9 ขยะ์จะกล้าขัดคำสั่ง
"ตามหลักการรับเื่ร้องเรียนครับ เอกสารขาดลายเซ็นผู้เสียหาย ขาดใบรับรองแพทย์... เอ่อ ขาดใบประเมินอาการาเ็จากโอสถศาลา และที่สำคัญที่สุด... ท่านไม่มีใบมอบอำนาจจากท่านมหาเทพมายืนยันว่าท่านเป็ตัวแทนทางกฎหมายในคดีนี้"
รพียกมือขึ้นนับนิ้วอธิบายฉอดๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ฉะฉาน "ดังนั้น ผมไม่สามารถประทับตราปิดคดีให้ได้ครับ รบกวนท่านนำเอกสารกลับไปกรอกให้ครบถ้วน แนบสำเนามาตราที่เกี่ยวข้อง พร้อมเซ็นกำกับสำเนาถูกต้องทุกแผ่น แล้วค่อยมายื่นใหม่ในวันและเวลาราชการนะครับ"
เทพเกราะเงินอ้าปากพะงาบๆ ใบหน้าเปลี่ยนจากสีเนื้อเป็สีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครในแผนกสวะนี่กล้าเรียกร้องเอกสารบ้าบออะไรจากเขา!
"เ้า... เ้าเศษสวะเซียวเซียน! กล้าเอาเื่หยุมหยิมพวกนี้มาอ้างรึ! เ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็ใคร!"
"ผมทราบดีครับว่าท่านคือเทพชั้น 5" รพียังคงยิ้ม "แต่ตามกฎ์มาตราที่... เอ่อ..." รพีพยายามค้นความทรงจำ แต่พบว่าตัวเองยังไม่แม่นกฎ์นัก เขาจึงใช้ไหวพริบมั่วอย่างมีหลักการ "เอาเป็ว่า ตามระเบียบการยื่นเื่ การข่มขู่เ้าพนักงานขณะปฏิบัติหน้าที่ มีความผิดทางวินัยนะครับ ท่านอยากให้ผมเขียนบันทึกรายงานพฤติกรรมแนบไปกับแฟ้มคดีด้วยไหมครับ?"
"ฝากไว้ก่อนเถอะเ้าขยะ! พรุ่งนี้ข้าจะเอาเื่นี้ไปฟ้องหัวหน้าเ้า!" เทพเกราะเงินกระแทกเสียง ชี้หน้ารพีอย่างอาฆาต ก่อนจะกระทืบเท้าเดินปึงปังออกไปจากแผนกเพราะเถียงสู้ตรรกะประหลาดๆ ของอีกฝ่ายไม่ได้
รพียืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจยาวเฮือก ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม
"เกือบไปแล้วไอ้รพี... บารมีเทพมันน่ากลัวจริงๆ ขืนโดนต่อยขึ้นมาคงกระดูกหักไปหลายซี่" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตามองซากปรักหักพังของกองเอกสารในห้อง
ดูเหมือนว่า์แห่งนี้จะเน่าเฟะไปด้วยระบบอุปถัมภ์และการใช้อำนาจข่มเหงผู้น้อย ไม่ต่างจากองค์กรแย่ๆ ในโลกมนุษย์เลยสักนิด
"เอาเถอะ ในเมื่อได้ชีวิตใหม่มาแล้ว ฉันจะไม่ยอมเป็เบ๊ให้ใครโขกสับฟรีๆ อีกแน่" นิติกรหนุ่มถกแขนเสื้อคลุมสีฟ้าซอมซ่อขึ้นเหนือศอก สายตามุ่งมั่น "ก่อนอื่น... คงต้องจัดหมวดหมู่แฟ้มคดีพวกนี้ใหม่หมดซะแล้วสิ!"
15K
