ผู้หญิงสาวสวย หน้าตาน่ารัก ใบหน้ารูปไข่ ขนตาหนาเป็แผงยาวงอน โดยไม่ไปต่อขนตาและดัดงอนให้ยุ่งยาก เพราะขนตานี่ยาวงอนเป็ธรรมชาติอยู่แล้ว ดวงตากลมโตราวกับตากวาง จมูกโด่งรั้น ปากบางจิ้มลิ้มน่าจูบ รูปร่างเย้ายวนโปร่งบาง สูงหนึ่งร้อยหกสิบสี่เิเตามมาตรฐานผู้หญิงไทย
ผู้หญิงที่ว่านี้เธอมีนามว่า ลลินทิพย์ ผุบผากร หรือที่ใครต่อใครพากันเรียกขานสั้นๆ ง่ายๆ ว่า ‘ลิน’ เธอเป็แม่ค้าขายอาหารสืบทอดต่อจากแม่ของเธอ ซึ่งในตอนนี้แม่ของเธอเสียชีวิตไปได้ปีกว่าๆ แล้ว เธอจึงเหลือตัวคนเดียว แต่ถึงจะเหลือตัวคนเดียวก็ต้องสู้ชีวิตกันต่อไป
“เฮ่อ!!... เสร็จสักที เหนื่อยจังเลยวันนี้......”
ลลินทิพย์เก็บอุปกรณ์ ถ้วย จาน ชาม ไปล้าง แล้วกลับมาเก็บโต๊ะ เก้าอี้ พอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ซึ่งเมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ กว่าจะหลับได้ก็เล่นเอาค่อนคืนไปแล้ว และก็นอนได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่น เพื่อออกไปหาซื้อของสดมาทำอาหารขาย เพราะอย่างงี้ไงเธอถึงรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนเพลียมาก
ปัง!!!!..... ปัง!!!!...... โครม!!!!!!......
ลลินทิพย์ต้องสะดุ้งใ เมื่ออยู่ๆ ประตูม้วนที่ปิดลงสนิทั้แ่ร้านปิด ก็มีเสียงเหมือนมีใครมาเคาะ และสักพักก็เหมือนมีอะไรหนักๆ ล้มลงตรงหน้าประตู ลลินทิพย์ขมวดคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเข้าหากัน อย่างสงสัยแกมหวาดหวั่นไปด้วยในคราวเดียวกัน
“คืออะไรกันน่ะ!!??......”
ลลินทิพย์เอ่ยพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าบางสิ่งบางอย่าง ที่อยู่หน้าบ้านของเธอนั้นคืออะไรกัน แต่ด้วยความกลัว เพราะเธออยู่บ้านเพียงลำพังคนเดียว และแถมเป็ผู้หญิงด้วย หากเป็คนที่ไม่ประสงค์ดี แล้วเธอจะทำยังไงกันล่ะ
“ชะ ช่วยด้วย!!!!......”
ลลินทิพย์ได้ยินเสียงร้องเบาๆ จึงเงี่ยหูฟัง จนพอจับใจความได้ว่าเสียงร้องนั้นเป็เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ซึ่งภาษาที่ใช้ไม่ใช่ภาษาไทย แต่เป็ภาษาอังกฤษ เธอเบิกตากว้าง พลางคิดว่ามีคนขอให้ช่วยอยู่หน้าบ้านขนาดนี้ หากเกิดใครคนนั้นมาตายที่หน้าบ้านเธอคงไม่ดีแน่
“เอาวะ!!... เป็ไงก็เป็กัน เปิดไปดูหน่อยก็แล้วกัน”
ลลินทิพย์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูม้วน ก้มลงไปไขกุญแจแล้วค่อยๆ ดึงประตูม้วนขึ้นช้าๆ และก็ต้องเบิกตากว้างอย่างใ เมื่อเห็นผู้ชายตัวโต ผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าตาฝรั่งจ๋า นอนล้มพับอยู่หน้าบ้าน โดยที่เนื้อตัวของเขามีแผลและมีเืออกมาเยอะมาก ทั้งที่ศีรษะก็มีแผลด้วยเหมือนกัน
“คะ คุณ เป็อะไรหรือเปล่า??... คุณ... ตายหรือยังเนี้ย!!!?? อย่ามาตายที่หน้าบ้านฉันนะ คุณ!!!!”
ลลินทิพย์รีบออกไปเขย่าร่างแกร่ง พร้อมปากก็เอ่ยถามเป็ภาษาอังกฤษไปด้วย แต่ก็ไม่มีเสียตอบรับใดๆ ออกมาให้ได้ยิน เธอหน้าเสียมากขึ้นกว่าเดิม พยายามครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี ดวงตากลมโตคู่สวย สอดส่ายสายตามองไปรอบ ก็ไม่เห็นมีใครเดินผ่านไปผ่านมา แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นภายในหัว
“ใช่ๆ เราต้องโทรแจ้งปอเต็กตึ้งให้เขามาช่วย!!...”
“คุณอย่าพึ่งเป็อะไรนะ เดี๋ยวฉันจะโทรแจ้งปอเต็กตึ้งให้มาช่วยนะ!!!!”
ลลินทิพย์คิดได้ว่าควรจะต้องแจ้งปอเต็กตึ้ง ให้มาช่วยผู้ชายฝรั่งคนนี้ เธอกล่าวพึมพำกับตัวเอง แล้วก้มลงไปบอกกล่าวให้ชายหนุ่มตัวโตหน้าตาฝรั่งผู้นี้ได้รับรู้ เผื่อว่าเขาพอจะรับรู้อยู่บ้าง จะได้อดทนรอจนกว่าปอเต็กตึ้งจะมาถึง
“มะ ไม่นะ ไม่เรียกใครทั้งนั้น โปรดช่วยฉัน แต่อย่าเรียกใคร มา......”
อยู่ดีๆ คนที่ลลินทิพย์คิดว่าสลบ หรืออาจจะหมดสติไปแล้วนั้น ก็ยื่นมือใหญ่มาจับที่แขนเรียว ลลินทิพย์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างใ แต่พอได้ยินคำพูดของเขา ที่พูดออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น พอพูดจบก็เหมือนจะหมดสติไปจริงๆ นั้น ทำให้ลลินทิพย์ไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงดี
“เอาไงดีล่ะ!!??......”
ลลินทิพย์เอ่ยถามตัวเองอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี จะช่วยผู้ชายตัวโตคนนี้เองตามที่ร้องขอ หรือว่าจะโทรแจ้งปอเต็กตึ้งให้มาช่วยเขาดีกันล่ะ แล้วหากเธอช่วยเขาเอง เขาจะเป็อันตรายกับเธอไหม แล้วเขาจะรอดปลอดภัยไหม ซึ่งเธอก็ไม่รู้เลย
“มันหายไปไหนวะ!...... พวกมึงหามันให้เจอนะเว้ย อย่าให้มันหนีไปไหนได้”
ลลินทิพย์ได้ยินเสียงผู้ชายร้องะโ เหมือนกำลังบอกกลุ่มพวกพ้องของตัวเอง ให้ตามหาใครบางคน เธอจึงขมวดคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเข้าหากัน จนแทบจะผูกกันเป็โบว์ พลางครุ่นคิดตัดสินใจในเวลาอันน้อยนิด
“เอาเถอะ!!... เป็ไงก็เป็กัน ช่วยเขาก่อนก็แล้วกัน”
ลลินทิพย์ตัดสินใจเด็ดขาด เพราะหากขืนนั่งคิดอยู่นาน เกิดคนพวกนั้นเดินมาทางนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะปลอดภัยหรือเปล่า หากพวกนั้นเป็คนดีก็ดีไป แต่หากพวกนั้นเป็คนไม่ดี มีหวังเธอคงซวยทั้งขึ้นทั้งล่องเป็แน่
ลลินทิพย์ตัดสินใจได้อย่างนั้น ก็ลุกขึ้นยืน ยื่นมือเรียวเล็กช้อนที่รักแร้ทั้งสองข้างของชายหนุ่มตัวโต แล้วพยายามลากถูเข้าไปภายในบ้านอย่างทุลักทุเล ก็จะไม่ให้ทุลักทุเลได้ยังไงกันล่ะ ตัวเขาใหญ่โตซะขนาดนั้น และแถมตัวหนักมากด้วย ซึ่งกว่าจะพาเข้ามาภายในบ้านได้ ก็ทำให้เธอเหนื่อยหอบเลยทีเดียว แต่จะมามัวเหนื่อยหอบอยู่ก็ไม่ได้ เธอรีบเดินไปดึงประตูปิดและใส่กุญแจ
“เฮื่อออ!!!!......”
ลลินทิพย์ยกสองมือขึ้นเท้าสะเอว ถอนหายใจออกมาแรงๆ ส่ายหน้าสวยหวานไปมาเบาๆ ที่วันนี้มันเป็วันอะไรของเธอ ทำไมจะต้องมาเจอเื่ที่เป็อยู่นี้ด้วย ซึ่งเธออยากขึ้นไปอาบน้ำ แล้วเข้านอนเต็มทีแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด
ลลินทิพย์เดินไปหยิบสื่อมาปู แล้วจากนั้นก็ลากชายหนุ่มตัวโตขึ้นไปนอนบนสื่อ ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน แล้วกลับลงมาอีกครั้ง พร้อมกับอุปกรณ์ปฐมพยาบาล ก็ในเมื่อตัดสินใจจะช่วยเขาเอง ก็ต้องช่วยในถึงที่สุด เธอจึงแปลงกายเป็พยาบาลจำเป็ ทำการล้างแผล ทำแผลให้เขา จนกระทั่งเสร็จ
๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘
สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะรีดทุกท่าน ไรท์ขอฝากนิยายเื่ หวามรักซาตานร้ายอีกหนึ่งเื่นะคะ ขอบคุณค่ะ.................. ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
1K
