ค่ำคืนในโลกอีกฟากหนึ่งนั้นไม่เหมือนที่ใดในโลกจริง ท้องฟ้าสีครามเข้มมีดวงจันทร์กลมโตส่องแสงเย็นเฉียบลงมาบนป่าเขียวชื้น เสียงน้ำตกดังสะท้อนก้องไปทั่ว แต่ท่วงทำนองนั้นไม่รื่นหู—กลับเหมือนเสียงกลองศึกที่บีบคั้นหัวใจให้เต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ใครก้าวเข้าใกล้
อคินต์เดินช้า ๆ บนทางดินที่ชื้นแฉะ รองเท้าหนังของเขาจมลงไปในโคลนทุกก้าว กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นเหงื่อร่างกายของตัวเองชัดเจนในความเงียบ เขายกไฟฉายขึ้นส่อง ทว่าลำแสงนั้นกลับพร่าเลือนเหมือนถูกม่านหมอกหนา ๆ ดูดกลืน
“เธอหายไปตรงนี้จริงหรอ?”
เขาถามเสียงต่ำกับชายชราผู้เป็ชาวบ้านคนเดียวที่กล้าพาเขามาถึงบริเวณน้ำตก
ชายชราพยักหน้า ผิวเหี่ยวย่นสะท้อนแสงไฟวับ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ข้าเห็นเธอเดินขึ้นทางนี้เมื่อคืน…หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย”
อคินต์เป็ตำรวจที่ทำคดีคนหายมาก็หลายครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป หญิงสาวที่หายตัวไปคือหญิงสาวจากแผ่นดินใหญ่ นักวิจัยทางธรณีวิทยา ที่มาเก็บข้อมูลวิจัยเกี่ยวกับพืชพรรณบนเกาะ ชาวบ้านบางคนบอกว่าเห็นเธอเดินคนเดียวไปที่น้ำตกในยามค่ำคืน—สิ่งที่ไม่มีใครบนเกาะกล้าทำ
เขากวาดสายตาไปรอบ ๆ เสียงน้ำตกกระแทกหินดังสาดซ่านจนกลบเสียงหัวใจเต้น แต่ในความสลัว เขากลับััได้ถึง สายตาบางคู่ ที่เหมือนแอบจ้องมาจากเงาของถ้ำอันมืดมิด
เขาเดินสำรวจบริเวณรอบน้ำตก—ต้นเฟิร์นขึ้นรกทึบ ความชื้นทำให้ิัเย็นวาบ กลิ่นหญ้าเปียกชื้นราวกับกำลังยืนอยู่ในโพรงที่หายใจได้เอง
ไฟฉายสะท้อนกับบางสิ่งที่พื้น—กระเป๋าผ้า ลายดอกไม้สีซีดที่ยังพอจำได้ว่าเป็ของหญิงสาวที่หายไป
อคินต์เก็บขึ้นมา ความรู้สึกหนักอึ้งจู่โจมทันที—นี่ไม่ใช่คดีคนหายธรรมดาแล้ว เขาเงยหน้ามองสายน้ำที่ตกกระแทกลงมาเป็ม่านขาว—ภายในนั้นเหมือนมีโพรงมืดบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เมื่อเพ่งมองกลับพร่าเลือนเหมือนภาพลวงตา
เสียงกรีดร้องแ่เบาดังแทรกขึ้นมาในห้วงเสียงน้ำตก—หญิงสาวกำลังร้องเรียกขอความช่วยเหลือ
อคินต์สะดุ้ง หันไฟฉายไปทางถ้ำใต้ม่านน้ำ แต่เห็นเพียง ความว่างเปล่า ลมเย็นพัดปะทะใบหน้า ทำให้เขาหายใจติดขัดเสี้ยววินาที—ไม่ใช่ลมธรรมดา หากเป็ลมที่เหมือนพัดมาจากอีกโลกหนึ่ง
เขารีบก้าวเข้าไปใกล้ มือจับปืนพกแน่นขณะเสียงกรีดร้องดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ แต่แล้ว…ก็เงียบหายไปอย่างฉับพลัน ราวกับไม่เคยมีอยู่
ชาวบ้านที่มาด้วยส่ายหน้าด้วยสีหน้าซีดเผือด
“ข้าเตือนแล้วว่าอย่าเข้ามาใกล้ถ้ำตอนนี้…มันคือเวลาที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้”
“เวลาที่ไม่ควรอยู่?” อคินต์ขมวดคิ้ว
ชายชราสั่นหัวอย่างหวาดกลัว
“ความลับของธรรมชาติน่ะผู้กอง”
อคินต์หันไปมองม่านน้ำตกอีกครั้ง แสงจันทร์สาดลงมาทำให้เงาในถ้ำดูเคลื่อนไหวช้า ๆ ราวกับมีใครอยู่ในนั้น ความเย็นแล่นไปทั่วสันหลังเขา—ไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ หากเป็ การรับรู้ว่ามีบางสิ่งกำลังรออยู่จริง ๆ
ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท ดาวจำนวนมหาศาลพร่างพราย แต่กลับไม่มีความงดงาม—มันเหมือนดวงตานับพันคู่ที่จับจ้องอยู่บนผืนดินนี้
อคินต์บังคับให้ตัวเองถอยออกมาจากถ้ำ เขาจดบันทึกลงในสมุดที่พกติดตัว—ผู้สูญหาย : หญิงสาวนักวิจัย, พยานเห็นครั้งสุดท้ายบริเวณน้ำตก, เบาะแส : กระเป๋าผ้าลายดอก, เสียงกรีดร้องจากถ้ำ…เื่จริงหรือหูแว่วไปเอง?
เขาปิดสมุดลงด้วยแรงกดแน่น ความคับข้องใจปะปนกับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้—คล้ายกับว่า ถ้ำนี้ไม่ใช่เพียงที่กบดานของฆาตกร…แต่เป็ ประตูไปสู่บางสิ่งที่เกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจได้
ขณะอคินต์กำลังจะเดินเขารู้สึกถึงบางอย่าง กำลังจ้องมองเข้าออกมากจากเงามืดของถ้ำอีกครั้ง เขาชะงักทั้งร่าง เืในกายเย็นเฉียบทันที รีฉายไปไฟกลับไปทางถ้ำ—และในเสี้ยววินาทีนั้น เขาเห็น เงาผู้หญิง ยืนอยู่หลังม่านน้ำตก กำลังยกมือเรียกหา…ก่อนที่ม่านน้ำจะทำให้ภาพเบื้องหน้าจางหายไป
3K
