ไท่ซ่านเหล่ากุงมอบมิติของตนเองที่เคยมอบให้กับเย่ชิงเซียนให้กับเทพบุปผาด้วย เพื่อที่เทพบุปผาจะสามารถเข้าออกมิติของเย่ชิงเซียน และจะเป็ประโยชน์ในภายภาคหน้าสำหรับเหลนๆ ของเขา เขาได้ตกลงนัดแนะกับเทพบุปผาหาฤกษ์ยามที่ดีที่สุดในการจะลงไปจุติ
ก่อนที่เทพบุปผาจะลงไปจุติไท่ซ่านเหล่ากุงได้ลงไปบอกเย่ชิงเซียนแล้วว่าจะประทานลูกสาวให้อีกหนึ่งคนตามที่เย่ชิงเซียนเคยเอ่ยปากขอกับเขาเอาไว้ เย่ชิงเซียนดีใจมากที่จะได้ลูกสาว เธอนำข่าวดีไปบอกให้ซือหลางรับรู้ ทั้งสองต่างก็ดีใจที่จะได้มีพระธิดา
หลังจากให้กำเนิดพระโอรสสามพระองค์ในปีต่อมาเย่ชิงเซียนก็ให้กำเนิดพระธิดาองค์น้อย ทำให้เทพทั้งสี่ได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งคราวนี้ไม่ได้มาในฐานะเพื่อนสนิท แต่ในฐานะน้องสาวที่พี่ชายทั้งสามหวงมากๆ เพราะเป็ดั่งแก้วตาดวงใจของบรรดาพี่ชายและบิดา
ณ แคว้นไป๋ ตำหนักเหมยฮวาขององค์หญิงรอง พระราชธิดาลำดับที่สามแห่งแคว้นไป๋
“อ้าวรีบๆ เก็บของ ขององค์หญิงให้หมด อย่าให้หลงเหลืออะไรเอาไว้นะ” เผยมาม่าพูดไปก็เดินตรวจตราข้าวของ ขององค์หญิง เพื่อไม่ให้องค์หญิงต้องลำบากยามที่ต้องออกจากวังไปอยู่ด้านนอก
“น่าสงสารองค์หญิงจริงๆ พระองค์ถือกำเนิดจากฮองเฮาแท้ๆ แต่กลับต้องลำบากไปใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชน” นางกำนัลที่ได้รับมอบหมายให้คอยดูแลองค์หญิงก็รู้สึกเวทนาในชะตาชีวิตขององค์หญิง
“จะทำอย่างไรได้ล่ะ ก็ในเมื่อท่านโหรทำนายดวงพระชะตาของพระองค์ว่าจะทำให้บ้านเมืองล่มสลาย การที่พระองค์ไม่ถูกสั่งปะานี่ก็ถือว่าดีที่สุดแล้วนะ ก็แค่โดนเนรเทศ อย่างไรก็ยังคงมีพระชนม์ชีพอยู่” นางกำนัล
“พวกเ้าอย่ามัวแต่พูดคุยกัน รีบๆ เก็บข้าวของเร็วๆ เข้า พรุ่งนี้จะต้องเร่งออกเดินทางแต่เช้า” แม่นมของฮองเฮา
“ฮองเฮาเสด็จ” ฝู่กงกง
“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” แม่นมกับนางกำนัล
“พวกเ้าลุกขึ้นได้” ฮองเฮาสีพระพักตร์ขาวซีด ดูเหนื่อยล้าเพราะเพิ่งคลอดพระธิดาแค่เพียงอาทิตย์เดียวก็ต้องลุกออกมาจากตำหนัก
“เปิ่นกงขอฝากองค์หญิงให้พวกเ้าดูแลนางให้ดี เปิ่นกงจะให้องครักษ์ชางเป็ตัวแทนของเปิ่นกงตามไปคอยคุ้มครององค์หญิงด้วย” ฮองเฮาตรัสไปก็เหนื่อยหอบไป
“ถ้าพวกเ้ามีปัญหาอันใดก็สามารถให้องครักษ์ชางไปขอความช่วยเหลือจากครอบครัวของเปิ่นกงได้”
“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาจะดูแลปกป้ององค์หญิงให้ดีที่สุดเพคะ” แม่นมเช็ดน้ำตาสงสารทั้งฮองเฮาที่ตนเองเลี้ยงดูมาั้แ่ยังทรงพระเยาว์จะต้องพลัดพรากจากพระธิดาและสงสารพระธิดาองค์น้อยที่ต้องพลัดพรากจากครอบครัว
“เก็บป้ายหยกชิ้นนี้เอาไว้ให้ดี องค์หญิงจะสามารถนำป้ายหยกนี้พร้อมกับป้ายประจำตัวขององค์หญิงไปที่ร้านแลกเงินหงเป่า เพื่อนำเงินจำนวนหนึ่งออกมาใช้ได้ แต่จะต้องให้องค์หญิงมีชันษาครบสิบปีเสียก่อน ใน่เวลาก่อนที่องค์หญิงจะโต เรามีทรัพย์สินที่จะมอบให้องค์หญิงนำติดตัวออกไปได้เพียงเท่านี้”
ฝู่กงกงให้คนยกหีบสมบัติเข้ามาห้าหีบ ทุกหีบถูกประทับตราสัญลักษณ์ของแคว้นไป๋ สลักพระนามของฮองเฮา ฮองเฮามอบจดหมายฉบับหนึ่งให้แม่นมเก็บเอาไว้มอบให้องค์หญิงเมื่อมีชันษาครบสิบปี พระองค์ได้แต่หวังว่าพระธิดาของพระองค์จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจนเติบโตได้
“เสด็จแม่น้องหญิงจะไม่ได้อยู่กับพวกเราหรือพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายใหญ่พระโอรสองค์โตของฮองเฮากับฮ่องเต้ ขณะนี้มีอายุเพียง 2 ขวบ จึงยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เสด็จพ่อทรงมีรับสั่งให้เนรเทศน้องสาวของเ้าให้ออกนอกแคว้น เมื่อเ้าโตอย่าลืมไปพาน้องกลับมาหาแม่นะลูก” ฮองเฮากอดองค์ชายใหญ่ ทรงกันแสงอย่างหนัก เวลานี้พระนางเหลือแค่องค์ชายใหญ่เพียงพระองค์เดียวที่พอจะเป็กำลังใจให้พระนางยังคงยืนหยัดสู้ต่อไป พระนางจะล้มหรือเป็อะไรไปตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาดเพราะพระโอรสของพระนางจะต้องถูกรังแกกลั่นแกล้งจากบรรดานางสนมของฝ่าาอย่างแน่นอน พระนางจะเป็หลักเพียงหนึ่งเดียวให้กับพระโอรสของพระองค์ ให้เติบโตขึ้นมาอย่างสง่างามให้สมกับที่เป็โอรสของพระนาง
“เสด็จแม่อย่างทรงกันแสง ใครทำร้ายเสด็จแม่เดี๋ยวชายใหญ่จะไปจัดการให้” องค์ชายใหญ่เช็ดน้ำตาให้ฮองเฮา เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเสด็จแม่อีก เขาตั้งใจไว้ว่าโตขึ้นเมื่อใดจะไปนำน้องสาวกลับมาหาเสด็จแม่ให้ได้
ฮองเฮาก็ปลื้มปีติกับการกระทำของโอรสตัวน้อยถึงจะยังเด็ก แต่ก็รู้จักที่จะคิดถึงจิตใจของผู้อื่นแล้ว ไม่เสียแรงที่เกิดเป็โอรสของพระนางจริงๆ
ฮองเฮาส่งแม่นมของพระองค์พร้อมกับนางกำนัลคนสนิทออกไปนอกวังพร้อมกันกับองค์หญิงล่วงหน้าหนึ่งวันโดยมีหน่วยองครักษ์ของฮองเฮาคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้ โดยทำทีเป็มอบสิ่งของให้กับบิดามารดา เอาพระธิดาใส่เอาไว้ในหีบมีแม่นมเป็คนไปส่งมอบให้พร้อมกับนางกำนัล หลังจากนั้นก็จะให้คนปลอมตัวกลับเข้ามาในวัง ส่วนคนอีกกลุ่มก็เร่งเดินทางออกจากแคว้น เพราะพระองค์ทรงกังวลว่าจะเกิดเื่ไม่ดีกับพระธิดาของพระองค์การกระทำทุกอย่างจึงทำอย่างรอบคอบและรัดกุมที่สุดโดยมีบิดาของฮองเฮาเป็คนช่วยเหลืออำนวยความสะดวก
แม่นมของฮองเฮาอาศัยว่าอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงมานานรู้ว่าจะต้องมีเล่ห์เหลี่ยม เล่ห์กลจัดการกับองค์หญิงตัวน้อยของนางอย่างแน่นอน ประสบการณ์บอกให้นางรู้ว่าเื่นี้มันจะไม่ง่ายเหมือนอย่างที่ทุกคนคิด จึงให้องครักษ์ไปหาตัวเด็กผู้หญิงแรกเกิดเอามาแทนตัวขององค์หญิง หลังจากที่แม่นมของฮองเฮาออกเดินทางไปแล้วหนึ่งวัน วันถัดมาแม่นมขององค์หญิงจะเป็คนนำองค์หญิงตัวปลอมออกจากวังพร้อมกับนางกำนัล และข้าวของ ขององค์หญิงตัวปลอม
เมื่อถึงวันออกเดินทาง ฮองเฮาทรงเสด็จมาส่งองค์หญิงตัวปลอมตามปกติ พระองค์ได้แต่ภาวนาขอให้สิ่งที่พระองค์คิดไม่เกิดขึ้น พระองค์แสดงละครได้อย่างแเีเพื่อตบตาศัตรู
“เราขอให้พวกเ้าเดินทางปลอดภัย ฝากธิดาของเราด้วย” ฮองเฮากลั้นไม่ให้ตนเองร้องไห้ แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมา
“หม่อมฉันจะดูแลองค์หญิงให้ดีที่สุดเพคะ” แม่นมกอดองค์หญิงตัวปลอมเอาไว้ในอก
“เร่งออกเดินทางเถอะ เดี๋ยวแดดจะแรงซะก่อน” ฮองเฮาเช็ดน้ำตา นั่งเกี้ยวกลับตำหนักอย่างสง่างาม
ฮองเฮาเสด็จกลับถึงตำหนักก็สั่งให้ปิดตำหนักไม่ต้อนรับแขก ยกเว้นพระโอรสเท่านั้นที่จะสามารถเข้าออกตำหนักคุนหนิงได้ พระองค์เจ็บใจที่ฮ่องเต้เชื่อโหรหลวงทั้งที่โหรคนนี้เป็คนของกุ้ยเฟย กุ้ยเฟยเพิ่งจะคลอดพระธิดาก่อนหน้าพระองค์เพียงแค่เดือนเดียว คงกลัวว่าพระธิดาของพระองค์จะเหนือกว่าพระธิดาของตัวเอง จึงคิดกำจัดทิ้งโดยยืมมือของฮ่องเต้ เป็เพราะพระองค์ไม่มีหลักฐาน ไม่สามารถบอกกับฮ่องเต้ได้ว่าทั้งหมดนี้เป็เพียงแผนของกุ้ยเฟย จึงได้แต่ต้องยอมทนกล้ำกลืนเก็บความเจ็บช้ำครั้งนี้เอาไว้ สักวันหนึ่งพระองค์จะต้องล้างแค้นเอาคืนแทนพระธิดาของพระองค์ให้คนชั่วช้าเหล่านี้ได้รับโทษอย่างสาสมที่พวกมันกล้ามาพรากดวงใจของพระองค์ไป
108
