กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เดินกลับมาถึงบ้าน แล้วเธอก็นำผักหวานป่า เห็ดเยื่อไผ่ มันเทศ และหน่อไม้ออกตะกร้าไว้เป็๲กองๆ เพื่อนำหน่อไม้
ทั้งหมดออกมา สำหรับทำอาหารเย็นวันนี้และทำเป็๲หน่อไม้เส้นเพื่อนำไปขายในวันพรุ่งนี้ ส่วนที่เหลือเธอก็เก็บใส่ตะกร้าสะพายหลังแล้วเก็บ
ไว้ในมิติของเธอ

        “ผักหวานป่า เห็ดเยื่อไผ่ มันเทศ หน่อไม้” 

        กู้ซุนหนี่ต้มน้ำให้ร้อน ก่อนนำมาผสมกับน้ำเพื่ออาบน้ำสำหรับเธอและหยางลี่

        “ลี่ลี่ อาบน้ำกัน” 

        กู้ซุนหนี่อาบน้ำให้หยางลี่ แล้วเธอให้หยางลี่นั่งรอที่ห้องโถง 

        “แม่จะไปอาบน้ำก่อน แล้วจะมาทำอาหารเย็นให้ลี่ลี่นะ” 

        หยางลี่พยักหน้าตอบแม่ของเธอ

        กู้ซุนหนี่อาบน้ำ แล้วเธอก็ไปทำอาหารเย็นสำหรับเธอและหยางลี่ 

        “เย็นนี้ เราจะกินข้าวกับต้มจืดซี่โครงกระดูกใส่หน่อไม้สดกัน”

        “ต้มจืดซี่โครงกระดูกใส่หน่อไม้สด:

        1. ปอกเปลือกหน่อไม้ออกให้หมดหั่นชิ้นบางๆ แล้วนำไปต้มในน้ำเดือดประมาณ 3 - 5 นาทีจากนั้นตักขึ้นล้างน้ำเย็น สะเด็ดน้ำ
เตรียมไว้

        2. ตำรากผักชี กระเทียมพริกไทยเม็ด ให้ละเอียด นำไปผัดน้ำมันให้หอม ตักใส่ถ้วย เตรียมไว้

        3. ใส่น้ำลงในหม้อตั้งไฟกลาง ใส่ซี่โครงกระดูกหมูลงไปเคี่ยวประมาณ 15 นาทีพอเดือดใส่รากผักชีผักชีที่ผัด ก่อนใส่หน่อไม้

        4. ปรุงรสด้วยน้ำปลากับเกลือผงปรุงรสหรือก้อนผงปรุงรส เคี่ยวไฟอ่อนจนหมูสุก ยกลง ตักใส่ถ้วย โรยใบผักชี” 

        กู้ซุนหนี่ทำกับข้าวและหุงข้าวสวยเสร็จ แล้วเธอก็ไปเรียกหยางลี่มากินอาหารเย็นด้วยกัน

        “ลี่ลี่ กินข้าวเย็นกัน” 

        เมื่อสองแม่ลูกกินข้าวเสร็จ กู้ซุนหนี่เก็บถ้วยชามล้างแล้วเธอก็ให้หยางลี่นั่งเล่นในห้องโถงส่วนเธอก็ทำหน่อไม้เส้นสำหรับไปขายในวันพรุ่งนี้

        “ลี่ลี่นั่งเล่นที่นี่ รอแม่ทำหน่อไม้เส้นก่อนนะ”

        กู้ซุนหนี่ทำหน่อไม้เส้น โดยปอกเปลือกหน่อไม้ออกทั้งหมดแล้วนำไปหน่อไม้ไปต้มหรือเผาไฟก่อนนำหนามไม้ไผ่มาขูดให้เป็๲เส้นเล็กตามแนวยาวของหน่อไม้ แล้วหั่นเป็๲ท่อนๆก่อนนำไปต้มน้ำให้เดือดอีกครั้ง แล้วเทน้ำทิ้งนำหน่อไม้ใส่ถุงเก็บไว้ไปขายในวันพรุ่งนี้

        “ลี่ลี่นั่งเล่นที่นี่ รอแม่ก่อนนะ แม่จะเข้าห้องนอนไปจัดเตรียมคูปองผ้าเพื่อนำไปซื้อชุดใหม่ของเราที่ตลาดในวันพรุ่งนี้”

        “ค่ะแม่”

        กู้ซุนหนี่จัดเตรียมคูปองผ้า 4 ใบนี้ที่สามีให้ไว้ก่อนไปค่ายทหารเมื่อ 2 ปีก่อนพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง แต่เธอใช้เงินหมดไปแล้ว เหลืออยู่
เพียงคูปองผ้า 4 ใบ นี้เท่านั้นเก็บไว้ในมิติของเธอก่อน แล้วค่อยหยิบออกมาใช้เมื่อ๻้๵๹๠า๱ซื้อสินค้าในร้านขายสินค้าเพราะมีนโยบายจำกัด
การใช้อาหารและสินค้าเท่าที่จำเป็๲เท่านั้นเนื่องจากภาวะขาดแคลนอาหารในยุคนี้จึงจำเป็๲ต้องมีการกำหนดให้ซื้อสินค้าด้วยเงินและคูปองอาหาร/คูปองผ้า/คูปองฝ้าย/คูปองอุตสาหกรรมด้วย

        การซื้อขายสินค้าในตลาดมืดจึงเกิดขึ้น เพราะหากว่าใครมีเงินแต่ไม่มีคูปอง ก็สามารถซื้อสินค้าในตลาดมืดได้ในราคาที่สูงกว่าซื้อสินค้าภายนอก

        หลังจากนั้น กู้ซุนหนี่และหยางลี่ก็ไปล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำและเเต่งตัวใส่ชุดเดิม แล้วเข้านอนบนเตียงและหลับไปในที่สุด 

        กู้ซุนหนี่ตื่นเช้ามาก็ลุกมาทำอาหารเช้าสำหรับเธอและลูก 

        “ข้าวต้ม ปลาย่าง 2 ตัว มันเทศเผา 5 หัว” 

        กู้ซุนหนี่ทำทุกอย่างเสร็จแล้วเธอก็เตรียมข้าวต้มและปลาย่าง 1ตัว ไปให้ป้าจางเพื่อฝากดูแลหยางลี่ 

        “ป้าจางคะ เช้านี้ฉันจะไปตลาด ฉันขอฝากท่านป้าดูแลหยางลี่ด้วยนะคะ” 

        “ฉันเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้ลี่ลี่และป้าจางทานพร้อมกันกับลี่ลี่ให้หมดเลยนะค่ะไม่ต้องเหลือไว้” 

        ป้าจางรับปากและรับอาหารเที่่ยงสำหรับหยางลี่มาถือไว้และพูดว่า 

        “ได้ เดี๋ยวป้าจะดูแลลี่ลี่ให้เอง ไม่ต้องเป็๲ห่วง” 

        กู้ซุนหนี่ขอบคุณป้าจางแล้วเดินกลับบ้านเพื่อกลับไปทานอาหารเช้าพร้อมลูกสาวและเตรียมไปขายที่ตลาดเช้า

        “ลี่ลี่ ตื่นมากินข้าวเช้ากันลูกเดี๋ยวแม่จะพาลี่ลี่ไปบ้านป้าจางเช้านี้แล้วแม่จะไปตลาดเพื่อขายของที่หามาได้เมื่อวานนี้” 

        หยางลี่บอกแม่ว่า 

        “แม่ แม่ ลี่ลี่ไปตลาดด้วย” 

        กู้ซุนหนี่บอกหยางลี่ว่า 

        “ลี่ลี่ ค่อยไปตลาดคราวหน้า” 

        หยางลี่ร้องไห้และบอกกู้ซุนหนี่ว่า 
        
        “ลี่ลี่ไปด้วย” 

        หยางลี่พยักหน้ายอมรับ

        “ลี่ลี่ รอแม่" 

        กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่ไปส่งบ้านป้าจางแล้วกลับมาสะพายตะกร้าใส่ผักหวานป่าเห็ดเยื่อไผ่ แล้วนำผ้ามาปิดไว้ก่อนแบกใส่หลังเธอไป ส่วนปลาใส่ถังน้ำในมิติของเธอแต่เธอก็ถือตะกร้าใส่หน่อไม้ที่เผาไฟแล้วทำเป็๲เส้นด้วย
หนามไผ่แล้ว 

        กู้ซุนหนี่เดินไปขึ้นเกวียนวัวหน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน

        “เข้าตลาดตำบลชิงไห่ คนละ 2 เหมา” 

        ลุงโจวเ๽้าของเกวียนวัวร้องเรียกชาวบ้านที่จะไปตลาดเช้านี้

        กู้ซุนหนี่ไม่มีเงินสักเหมาเดียวจึงเดินเข้าไปหาลุงโจวและยื่นข้อเสนอว่า 

        “ลุงโจวคะ ฉันจะจ่ายเงินขากลับหลังไปขายของที่ตลาดเช้าได้ไหมคะ” 

        ลุงโจวรู้จักกู้ซุนหนี่และสงสารเธอที่มีชีวิตยากลำบากจึงตกลง 

        “ได้ ขึ้นเกวียนกันได้แล้ว จะได้ออกเดินทางกัน” 

        กู้ซุนหนี่เพิ่งเคยนั่งเกวียนวัวครั้งแรก 

        ‘โครงเครงมาก จะรอดไหมเรา ถนนโคตรดีมีแต่หลุมและบ่อ’ 

        กู้ซุนหนี่นั่งเกวียนวัว 30 นาทีก็ถึงตำบลชิงไห่ ทุกคนลงจากเกวียนวัวแล้วจ่ายเงินคนละ 2 เหมาสำหรับขามาไม่เกี่ยวกับขากลับ ยกเว้น 
กู้ซุนหนี่คนเดียวที่ยังไม่จ่าย 

        กู้ซุนหนี่และคนอื่นๆ เดินเข้าตลาดตำบลชิงไห่นั่นเองแล้วเธอก็เดินตามคนอื่นๆ ไป จนถึงร้านค้าหลายร้าน

        กู้ซุนหนี่เดินผ่านไปสักพักแล้วเข้าไปถามแม่ค้าขายซาลาเปาว่า 

        “พี่สาว ไม่ทราบว่าเหลาอาหารอยู่ตรงไหนคะ” 

        แม่ค้าซาลาเปาเห็นหญิงสาวผอมบางแทบจะตัวปลิวไปกับลมอีกทั้งแบกตะกร้าอันหนึ่งที่หลัง และถือตะกร้าอีกอันก็ให้เกิดความรู้สึกสงสารจับใจและเข้าใจว่ากู้ซุนหนี่น่าจะไปวัตถุดิบให้เหลาอาหารจึงตอบไปว่า 

        “เดินตรงไปสองแยกถนน เลี้ยวขวาไปจะเจอเหลาอาหารไฉ่หงที่ให้ราคายุติธรรม” 

        กู้ซุนหนี่เดินทางไปตามการบอกของแม่ค้าขายซาลาเปาก็พบกับเหลาอาหารไฉ่หง 

        ‘ร้านอาหารใหญ่สองชั้น’ 

        กู้ซุนหนี่เดินไปทางประตูข้างหลังของเหลาอาหารและบอกพนักงานที่ยืนเฝ้าประตูว่า 

        “ฉันมาขายเห็ดเยื่อไผ่ ผักหวานป่า หน่อไม้เส้น และปลา ให้เหลาอาหารไฉ่หงค่ะ” 

        ก่อนถึงเหลาอาหารกู้ซุนหนี่ได้นำหน่อไม้เส้นใส่ตะกร้าที่สะพายหลังแล้ว และนำปลาในถังน้ำออกมาจากมิติมาถือไว้แทนตะกร้าอีกใบเรียบร้อยแล้ว 

        “ได้ เดินเข้าไปด้านใน ต่อแถวรอชั่งสินค้าก่อนแล้วค่อยรับเงินทีหลัง” 

        กู้ซุนหนี่เดินไปตามทางที่พนักงานบอกเธอ

        กู้ซุนหนี่ขายเห็ดเยื่อไผ่ ผักหวานป่า หน่อไม้เส้น ได้เงิน 1หยวน ปลา 10 ตัว 10 จิน(5โล) ได้เงิน 5 หยวน รวมเป็๲เงินทั้งหมด6 หยวน 

        “ขอบคุณค่ะ ท่านหลงจู๊” 

        หลงจู๊บอกกู้ซุนหนี่ว่า 

        “ถ้ามีวัตถุดิบก็มาขายครั้งได้เลย” 

        กู้ซุนหนี่ดีใจมากๆ เพราะเป็๲ก้อนแรกที่เธอได้เอง 

        “เบาสบายแล้วเรา เก็บถังเข้าในมิติ” 

        กู้ซุนหนี่สะพายตะกร้าบนหลังที่มีผ้าคลุมไว้เดินต่อไปและถามพ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ว่า 

        “ร้านขายยาสมุนไพรอยู่ตรงไหนคะ” 

        พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้ชี้และบอกทางแก่กู้ซุนหนี่ 

        “เดินตรงไปสุดทาง เลี้ยวซ้ายจะเจอร้านขายยาสมุนไพรชิงไห่ที่ราคายุติธรรม” 

        กู้ซุนหนี่เดินไปตามทางที่พ่อค้าขายน้ำเต้าหู้บอกก็เจอร้านขายยาสมุนไพรชิงไห่ 

        ‘ร้านขายยาสมุนไพรและโรงหมอชิงไห่’ 

        พนักงานของร้านขายยาสมุนไพรก็ถามกู้ซุนหนี่ว่า 

        “มาซื้อหรือมาขาย” 

        กู้ซุนหนี่เลยตอบพนักงาน

        “มาขาย” 

        พนักงานจึงกู้ซุนหนี่ว่า 

        “มาซื้อเข้าแถวรอด้านขวามือ” 

        “มาขายเข้าแถวรอด้านซ้ายมือ” 

        กู้ซุนหนี่จึงเดินไปต่อแถวด้านซ้ายมือ เมื่อถึงคิวของเธอก็เข้าไปในห้องพบหลงจู๊เป็๲ชายวัยกลางคน

        ‘ท่าทางใจดี ยิ้มทีเหมือนแป๊ะยิ้มเชียว’ 

        “มาขายสมุนไพรอะไรล่ะ”