เดธเดินเข้าไปในตัวอาคารเพื่อใช้แต้มแลกเปลี่ยนสิ่งของ ภายในมีตำราเวทย์รวมไปถึงศาสตราวุธมากมายหลากหลายชนิดวางเรียงรายอย่างเป็ระเบียบ อุปกรณ์ทุกอย่างภายในนี้ล้วนเป็ของคุณภาพั้แ่ระดับต่ำไปจนถึงระดับสูงให้เหล่านักเรียนแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม
' ที่นี่มีตำราเวทย์และสิ่งจำเป็มากมาย สมแล้วที่เป็ถึงโรงเรียนอันดับหนึ่งของทวีปแห่งนี้ '
ภาพเบื้องหน้าเปรียบเสมือนกองสมบัติหายาก เดธมองดูดาบเล่มหนึ่งเหมือนกับดาบที่เคยเห็นตอนอยู่เมืองลูเซียโน่ ซึ่งดาบเล่มนั้นเป็อาวุธคู่กายแม่ทัพคนสนิทของาาแอนดรูว์และมีราคาแพงมาก
แต่ทว่าตอนนี้ดาบที่คล้ายคลึงกันเล่มนั้นมีไว้สำหรับให้นักเรียนใช้แต้มแลกเปลี่ยนในราคา 40,000 แต้มโรงเรียนเท่านั้น
" กำลังมองหาอะไรอยู่งั้นเหรอเ้าหนุ่ม " อาจารย์ผู้ดูแลหอแลกเปลี่ยนเอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นนักเรียนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ที่นี่
" ข้ากำลังมองหาอาวุธเพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัวในดันเจี้ยนครับท่านผู้ดูแลหอ " เดธตอบโดยไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา จดจ่ออยู่กับการเลือกหาอาวุธที่เหมาะมือ
แม้ว่าเขาจะมีเคียวเป็อาวุธคู่กายแต่การเรียกเคียวยมทูตที่เคยสะบั้นดวงิญญาร้ายนับล้านล้านดวงออกมาจำเป็ต้องผนึกพลังของมันเสียก่อนเพราะมิเช่นนั้นสิ่งมีชีวิตที่มีค่าพลังิญญาต่ำจะโดนแรงกดดันอันมหาศาลทำลายดวงิญญาจนแตกดับสาบสูญไปตลอดกาล
อย่างไรก็ตามถึงแม้จะผนึกพลังของเคียวยมทูตเอาไว้แล้ว แต่มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ควรเอามาใช้พร่ำเพรื่ออยู่ดีเพราะทุกครั้งที่เรียกเคียวออกมามักส่งผลทำให้เหล่าดวงิญญาเร่ร่อนในรัศมี 5-10 กิโลเมตรอกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน
" ้าอาวุธสินะเ้าหนุ่ม แล้วเ้ามีแต้มเท่าไหร่ล่ะ " ผู้ดูแลหอลูบหนวดเคราไปมาพลางมองสำรวจรูปร่างของเดธั้แ่หัวจรดเท้าเพื่อตรวจสอบว่าอาวุธประเภทไหนที่จะเหมาะกับนักเรียนตรงหน้า
" 5000 แต้ม " เดธตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
" 5000 แต้มงั้นรึ? ข้าขอแนะนำให้เ้าเก็บสะสมแต้มให้ได้มากกว่านี้แล้วค่อยกลับมาแลกอาวุธระดับสูงจะดีกว่านะเ้าหนุ่ม "
ผู้ดูแลหอกล่าวแนะนำเนื่องจากการสะสมแต้มเอาไว้เยอะๆ แล้วจากนั้นค่อยมาแลกเปลี่ยนมันจะช่วยประหยัดแต้มได้มากกว่า โดยปกติกลุ่มนักเรียนใหม่ส่วนใหญ่มักจะทำผิดพลาดใช้แต้มแลกอาวุธราคาถูกที่สุด แต่หลังจากผ่านไป 10-20 วันอาวุธก็พังลงจนต้องกลับมาแลกเอาอาวุธที่ดีกว่าของเดิมซึ่งนั่นหมายความว่าพวกเขาจะต้องสูญเสียแต้มโรงเรียนเพิ่ม
" ไม่เป็ไรครับผู้ดูแลหอ ข้าจะขอทำการแลกเปลี่ยน "
" เฮ้อ.....เด็กสมัยนี้ช่างดื้อดึงเสียจริง ถ้าเช่นนั้นข้าจะพาเ้าไปดูอาวุธที่ราคาไม่เกิน 5000 แต้มเอง "
เดธเดินตามผู้ดูแลหอจนมาถึงโซนอาวุธระดับต่ำ อาวุธเหล่านี้ส่วนใหญ่สร้างขึ้นจากเหล็กกล้าธรรมดาหรือไม่ก็ชิ้นส่วนของสัตว์อสูรเวทย์ LV: 1-10 เพียงเท่านั้น
" ขอบคุณท่านผู้ดูแลหอที่นำทาง.."
" ไม่ต้องขอบคงขอบคุณหรอก หน้าที่ของอาจารย์คือการชี้แนะให้คำปรึกษาแก่นักเรียนทุกคน " ผู้ดูแลหอตอบพลางจ้องมองดูเดธเลือกอาวุธ
' หือ....เคียว? เ้าหนุ่มคนนี้จะซื้ออาวุธที่ใช้งานยากอย่างเคียวจริงๆ งั้นเหรอ! ' เมื่อเห็นเดธหยิบเคียวขึ้นมา ผู้ดูแลหอจึงรีบเอ่ยปากห้ามด้วยความหวังดี
" เ้าหนุ่มทางที่ดีเ้าควรเลือกอาวุธที่ใช้งานง่ายกว่านี้จะเป็ผลดีต่อเ้ามากกว่านะ "
" ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่ข้าเลือกเคียวอันนี้.... " เดธยืนยันหนักแน่น
" เฮ้อ....ก็ได้ งั้นข้าจะอธิบายรายละเอียดยิบย่อยเกี่ยวกับเคียวให้เ้าฟัง "
ผู้ดูแลหอเริ่มอธิบายที่มาที่ไปของเคียวให้เดธฟังคร่าวๆ เคียวเล่มนี้ใช้กระดูกสันหลังของอสรพิษจากดันเจี้ยนชั้นที่ 7 เป็วัตถุดิบในการสร้าง ทำให้เคียวมีความยืดหยุ่นแข็งแรงทนทานสูงและคมเคียวแฝงไปด้วยพิษอันร้ายกาจของงูอสรพิษตัวนั้น
มันถือว่าเป็อาวุธคุณภาพดีเทียบเท่าอาวุธระดับกลาง
แต่ด้วยเหตุผลบางประการทำให้มันถูกมองว่าเป็อาวุธระดับต่ำเพราะผู้ที่เคยใช้งานเคียวในการต่อสู้จริงไม่สามารถดึงประสิทธิภาพของมันออกมาได้เต็มที่และนี่จึงเป็สาเหตุทำให้เคียวไม่เป็ที่นิยมในหมู่นักเรียนเพราะมันใช้งานยากเกินไป
" เอาล่ะ....เ้าหนุ่มตามข้ามาสิ "
ผู้ดูแลหอเดินนำพาเดธไปที่ห้องๆ หนึ่งเพื่อใช้สำหรับทดสอบอาวุธ ภายในห้องมีนักเรียนชั้นปี 2-4 อีกหลายสิบคนกำลังทดลองอาวุธใหม่อย่างทะมัดทะแมง
ทว่าทันทีที่เห็นอาวุธในมือของเดธ นักเรียนเกือบทุกคนหันมามองด้วยสายตาดูถูกดูแคลนราวกับมองคนโง่คนหนึ่งที่เลือกอาวุธไม่เป็
" ที่นี่คือห้องโถงมีไว้ให้นักเรียนใช้ทดสอบอาวุธ เ้าสามารถทดสอบเคียวในมือของเ้ากับหุ่นจำลองเหล่านี้ได้ตาม้าเลยนะ "
เมื่อผู้ดูแลหอเดินออกไปได้ไม่นานก็เริ่มเกิดเสียงซุบซิบนินทาอย่างสนุกปาก
" เฮ้ๆ มีคนโง่ใช้เคียวเป็อาวุธด้วยว่ะ ฮ่าๆๆๆ " รุ่นพี่ชั้นปี 2 คนหนึ่งพูดขึ้นเสียงดังส่งผลให้นักเรียนทั้งหมดหันมองเคียวในมือของเดธพร้อมหัวเราะอย่างขบขัน
" ดูจากชุดที่เ้านั้นสวมใส่คงจะเป็นักเรียนใหม่ชั้นปี 1 สินะ? "
" พวกนักเรียนใหม่ก็อย่างนี้ล่ะ เ้าโง่นั่นคงจะไม่รู้ล่ะสิว่าเคียวใช้ในการต่อสู้จริงไม่ได้ ฮ่าๆๆๆๆ "
คำพูดดูถูกเหยียบหยามยังคงดังครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เดธไม่ได้ใส่ใจมัน ตอนอยู่ในขุมนรกเขาเคยต่อสู้กับิญญาร้ายที่มีฝีปากเป็เลิศใช้คำพูดเป็อาวุธทำให้คู่ต่อสู้ไขว้เขวหมดกำลังใจและพลาดท่า
หากเปรียบเทียบกับิญญาร้ายตนนั้นมันทำให้คำดูิ่ของนักเรียนที่นี่ไม่ต่างจากเสียงนกเสียงกาเลย
" เฮ้ๆๆ เ้าเด็กใหม่อย่าเมินกันสิ! " นักเรียนรุ่นพี่ชั้นปี 2 คนหนึ่งเดินเข้ามาใช้แขนพาดพิงบนไหล่ของเดธเพื่อหาเื่
แต่ช่างน่าเศร้าที่รุ่นพี่ผู้โชคร้ายกำลังหาเื่ผิดคน เนื่องจากยมทูตในคราบมนุษย์คนนี้เคยใช้ชีวิตอยู่กับการต่อสู้ในขุมนรกมานับ 1000 ปีจนจิตใจของเขาด้านชาแทบจะเรียกได้ว่าไร้หัวใจ
ผู้ใดก็ตามที่คิดมาคุกคามยมทูตผู้นี้จะต้องชดใช้ในราคาอันเหมาะสม ซึ่งราคาที่ต้องจ่ายไม่ใช่เงินทองแต่มันอาจหมายถึงดวงิญญาของคนๆ นั้น
เดธควงเคียวในมือเหวี่ยงส่วนที่ไร้คมกระแทกเข้าใบหน้าของรุ่นพี่ชั้นปี 2 อย่างหนักหน่วงจนร่างปลิวว่อนลอยไปกระทบกับหุ่นจำลองเกิดเสียงกระดูกหักดังลั่น
ครั้งนี้ถือว่าเดธยังใจดีเพราะที่นี่เป็โรงเรียนไม่ใช่ขุมนรก ดังนั้นเขาจึงมอบโอกาสให้นักเรียนที่กล้ามาหาเื่ 1 ครั้ง
แต่......ถ้าหากมีครั้งที่สองจะไม่มีคำว่าปราณีอีกต่อไป!
เดธมองเคียวในมืออย่างพึงพอใจ แม้จะเป็อาวุธระดับต่ำแต่มันมีความทนทานสูงและเหมาะมือใช้ง่ายไม่ต่างจากเคียวิญญาที่เคยใช้
อย่างไรก็ตามคุณสมบัติระหว่างเคียวทั้งสองมันมีข้อแตกต่างกันดังนี้
[เคียวิญญาหรือเคียวยมทูต: โจมตีิญญาโดยตรงและไม่ทิ้งาแให้กายหยาบ]
[เคียวทั่วไปหรืออาวุธของโลกฝั่งคนเป็ : โจมตีกายภาพสร้างาแให้กายหยาบแต่ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่ิญญา]
" เ้าเด็กปี 1 สารเลว! แกกล้าดียังไงถึงมาทำร้ายรุ่นพี่! " รุ่นพี่อีกคนซึ่งเป็เพื่อนกับนักเรียนชายที่ถูกเดธส่งลอยไปกระแทกเข้ากับหุ่นจำลองะโขึ้นอย่างเดือดดาล
เขาและพ้องเพื่อนอีก 3 คนปิดกั้นทางหนีล้อมรอบเดธจากทุกทิศทางพร้อมอาวุธครบมือ
นักเรียนรุ่นพี่ 1 ใน 4 กำดาบในมือแน่นพุ่งตรงเข้าไปหมายจะสั่งสอนรุ่นน้องให้รู้ความ ทว่าทันใดนั้นนัยตาของเขาค่อยๆ เบิกกว้าง รีบเบียงตัวหลบหลีกเคียวอันแสนคมกริบที่กำลังจะผ่าร่างของเขาในไม่ช้าก่อนจะรอดตายเส้นยาแดงผ่าแปด
ตู้มมมม!!!
เสียงกัมปนาทดังกระหึ่มสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งห้องฝึกซ้อมสั่นะเืปานแผ่นดินไหว รุ่นพี่คนนั้นหันกลับไปมองด้านหลังเห็นห้องโถงในสภาพยับเยินเพราะโดนคลื่นสีดำที่ปลดปล่อยออกมาจากเคียวของเดธ
' ถ้าเมื่อกี้ข้าหลบไม่ทันมีหวังได้ตายโหงแหงๆ เ้าเด็กปี 1 คนนี้ LV: 100 หรือยังไงกัน ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ '
เหงื่อเย็นใหลเต็มใบหน้าของรุ่นพี่ คลื่นสีดำที่แผ่ออกมาจากเคียวเมื่อครู่สามารถทำลายหุ่นจำลองที่สร้างจากแร่มิธริลได้โดยง่ายและถ้าเขาหลบไม่ทันคงได้กลายเป็ผีเฝ้าโรงฝึกแห่งนี้แน่
นักเรียนรุ่นพี่ภายในห้องโถงซึ่งเคยพากันพูดจาดูิ่นินทาและมองเดธเหมือนคนโง่ที่เลือกเคียวเป็อาวุธ แต่ตอนนี้พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตาไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวจะเผลอทำให้สัตว์ประหลาดเบื้องหน้าโกรธเกรี้ยว
เดธไม่ได้ใส่ใจท่าทีที่เปลี่ยนไปของเหล่ารุ่นพี่ เขาสลายพลังิญญาที่ส่งเข้าไปในเคียวและเดินออกจากห้องโถง
อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ว่าเดธจะให้โอกาสนักเรียนที่เข้ามาคุกคาม 1 ครั้ง ตราบใดที่รุ่นพี่ไม่เข้ามาหาเื่ถึงสองครั้งสองครา ยมทูตตนนี้ก็จะไม่กระชากเอาดวงิญญาของพวกเขาออกมา
เหนือสิ่งอื่นใดแม้ว่ารุ่นพี่ 4 คนที่เข้ามาปิดล้อมเดธเมื่อสักครู่จะไม่ถูกยมทูตในคราบมนุษย์ดึงกระชากดวงิญญา แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่อาจหนีรอดจากชะตากรรมซึ่งกำลังรอในอีก 5 ชั่วโมงข้างหน้าได้อยู่ดี
ดวงตายมทูตของเดธสามารถมองเห็นอายุขัยของสิ่งมีชีวิตและตัวเลขซึ่งกำลังนับถอยหลังอยู่บนหัวของรุ่นพี่ทั้ง 4 คนคือ 5 ชั่วโมง 34 นาที
[ อาร์ฟ ] LV: 23
อายุ: 21
อาชีพ: นักดาบ
สิ้นอายุขัยในอีก: 5 ชั่วโมง 34 นาที
[สาเหตุการตาย: โดนเปลวเพลิงของสัตว์อสูรเวทย์หมีโลกันตร์เผาตายในดันเจี้ยนชั้น 10]
โดยรุ่นพี่อีก 3 คนที่เหลือก็จะโดนสัตว์อสูรเวทย์ตัวนี้ฆ่าตายในอีก 5 ชั่วโมง 34 นาทีเช่นเดียวกันไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ส่วนรุ่นพี่คนแรกที่เข้ามาหาเื่เดธ ดันโชคดีรอดจากชะตากรรมของกฏแห่งความตายอย่างปาฏิหาริย์เพราะกระดูกซีกโครงของเขาหักทำให้ไม่สามารถไปดันเจี้ยนกับพวกพ้องได้
สิ่งเหล่านี้คือข้อพิสูจน์ยืนยันแล้วว่าทุกการกระทำของเดธมักจะไปขัดต่อกฏวัฏสงสารเวียนว่ายตายเกิดของโลกใบนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ การที่เขาพบปะพูดคุยกับผู้คนมันมักนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงแห่งโชคชะตาแสนยิ่งใหญ่สำหรับคนๆ นั้นอยู่เสมอ
และนี่จึงเป็อีกเหตุผลหนึ่งที่ผู้เก็บเกี่ยวดวงิญญาเดินเพ่นพ่านสังเกตการณ์รอบๆ โรงเรียนเพราะพักนี้ชะตาชีวิตของคนในโรงเรียนราชวงศ์หลายคนไม่เป็ไปตามเงื่อนไขที่จ้าวแห่งนรกระบุเอาไว้
แต่อย่างไรก็ตามการเข้าไปในโรงเรียนไม่ใช่เื่ง่ายและอันตรายต่อผู้เก็บเกี่ยวดวงิญญาเป็อย่างมาก เนื่องจากทั่วทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยฝูงอีกาที่มีพลังิญญาแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าผู้เก็บเกี่ยวิญญาเลย