น้ำหวานเดินออกจากรพ.ด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำ ทั้งอายและรู้สึกแปลกๆ
เธอค้นหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต ก็พอรู้มาบ้างว่าในการตรวจภายในต้องมีการสอดนิ้วเข้าตรวจด้วย
แต่ไม่คิดว่าเป็การตรวจที่...
ใบหน้าเด็กสาวแดงก่ำด้วยความอาย ความรู้สึกของการถูกนิ้วของคุณหมอหนุ่มชักนิ้วเข้าชักนิ้วออก รัวเร็วใส่ภายในช่องคลอดเธอยังติดอยู่ในหัว จนจุดกึ่งกลางลำตัวรู้สึกบีบรัดตัวและเสียววาบแปลกๆ อีกครั้ง และตอดกระตุกเมื่อคิดถึงนิ้วคุณหมอคนนั้น ตามมาด้วยรู้สึกเหนียวเหนอะหนะระหว่างซอกขา
อย่าบอกนะว่าประจำเดือนเธอมาอีกรอบ มันเพิ่งหยุดไปเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วนี่นามาอีกแล้วเหรอ
น้ำหวานรีบเปิดแอพเรียกรถกลับห้อง ดีที่ไม่ต้องรอนานแค่ 5 นาทีรถก็มาถึง
เด็กสาวไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบขับรถตามหลังรถเธอมาติดๆ จนกระทั่งเธอถึงที่พัก
"กลับมาแล้วเหรอ เป็ไงมั่ง"
นิสาเพื่อนร่วมห้องถาม
"เบื้องต้นไม่เป็ไร แต่รอฟังผลจรวจอีกที"
"ดีแล้ว...ตรวจดูั้แ่เนิ่นๆ"
"ฉันตรวจทุกปีเลย" นิสาเอ่ย
"ห๊ะ...ต้องตรวจทุกปีเลยเหรอ" น้ำหวานถามพลางคิดถึงการตรวจแล้วรู้สึกอายขึ้นมาทันที
"ใช่น่ะสิ ป้องกันไว้น่ะ" นิสาตอบพลางพูดต่อ
"และฉันก็มีแฟนแล้ว จำเป็ต้องตรวจประจำ"
"อ้อ...คืนนี้ฉันไม่กลับนะจะไปนอนห้องทิว"
"อืม...โอเค" น้ำหวานขานรับ
อิจฉาคนมีแฟนจัง ไม่ต้องเหงาอยู่ห้องคนเดียว เธอได้แต่คิด ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้ง และตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบ
สองวันผ่านไป
น้ำหวานยืนเขย่งอยู่หน้าเชลฟ์ในร้านสะดวกซื้อ
ปลายนิ้วเอื้อมไปไม่ถึงช็อกโกแลตแท่งโปรดที่วางอยู่ชั้นบนสุด
เธอสูดหายใจเข้า กำลังจะลองอีกครั้ง—
มีมือของใครบางคนเอื้อมผ่านเหนือศีรษะเธอ
หยิบมันลงมาอย่างง่ายดาย
“ขอบคุณค่ะ”
น้ำหวานพูดทันทีโดยยังไม่หันไปมอง
แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
เพราะร่างนั้นอยู่ใกล้เกินไป
ใกล้จนเธอรับรู้ถึงลมหายใจ
ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านมาทางด้านหลัง
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น
ภาพตรงหน้าทำให้สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“คุณหมอ…”
เขามองเธอครู่หนึ่ง
สายตานิ่ง เฉียบ เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
น้ำหวานสะดุ้ง ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“อ๊ะ—!”
ไหล่เธอชนเข้ากับเชลฟ์อย่างแรง
“ใจเย็น ๆ”
เขาพูดทันที มือจับที่ไหล่เธอไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะเสียหลัก
“เป็ยังไง เจ็บไหม”
น้ำหวานชะงัก
ร่างกายแข็งเกร็งกับการัันั้น
*มือคู่นี้…*
*มือเดียวกับวันที่ตรวจเธอ*
“มะ…ไม่ค่ะ”
เธอรีบส่ายหน้า เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“หนูไม่เป็ไรค่ะ”
เขามองเธออยู่อีกครู่ ก่อนจะปล่อยมือ
“ยัยเด็กซุ่มซ่าม”
คำพูดเหมือนตำหนิ แต่ไม่ได้ฟังดูดุ
กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเล็กลงโดยไม่รู้ตัว
“พักอยู่แถวนี้เหรอ”
เขาถามต่อ เหมือนไม่ได้เห็นท่าทางอึดอัดของเธอ
“คะ…ค่ะ หนูอยู่แถวนี้”
“อืม”
เขาพยักหน้า
“ผมก็เพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้เหมือนกัน”
น้ำหวานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“คุณหมอ…ย้ายมาอยู่แถวนี้เหรอคะ”
“เพิ่งย้ายเมื่อวาน”
“อ้อ…”
เธอฝืนยิ้ม
“งั้น…ยินดีต้อนรับนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
ความเงียบเข้าปกคลุม
น้ำหวานรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนี้นานกว่านี้
“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”
เธอรีบก้มหน้า เตรียมจะเดินหนี
*กลัวเหรอ*
*หรือแค่ยังไม่ชิน*
เขามองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้น
แล้วเรียกไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อนสิ”
น้ำหวานชะงัก
“คะ…?”
“ทำอาหารเป็ไหม”
คำถามนั้นทำให้เธองง
“เอ่อ…ก็พอได้ค่ะ”
“ถ้าจะให้สอนผมทำ คุณจะสอนได้ไหม”
“คะ?”
เธอเงยหน้ามองเขาเต็ม ๆ
“คุณหมอ…หมายถึง…”
“ผมจะจ่ายค่าจ้าง”
เขาพูดเรียบ
“ไม่ได้ให้คุณทำฟรี”
“แต่หนูไม่เก่งนะคะ”
น้ำหวานรีบปฏิเสธ
“แค่ทำกินเองธรรมดา ๆ …”
“ไม่ต้องเก่ง”
น้ำเสียงเขานิ่ง
“แค่อาหารง่าย ๆ ก็พอ”
เธอลังเล
ความรู้สึกบางอย่างในใจร้องเตือนให้ปฏิเสธ
“ทำไมคุณหมอถึงอยากทำอาหารเองคะ”
“ทำกินเอง สะอาดกว่า”
เหตุผลนั้น…สมบูรณ์แบบ
ไม่มีช่องให้เธอปฏิเสธอย่างสุภาพได้เลย
“ถ้าอย่างนั้น…หนูสอนได้ค่ะ”
เธอพูดในที่สุด ดีเหมือนกันได้งานพิเศษ จะได้ช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายช่วยพ่อกับแม่ ตอนนี้รายได้ทางบ้านยิ่งตึงมืออยู่ด้วย
“แต่หนูมีเวลาไม่มากนะคะ”
“เท่าไหร่”
“สองชั่วโมงค่ะ ต้องกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ”
“พอแล้วครับ”
“คุณหมออยากทำอะไรคะ”
“แกงเขียวหวานไก่”
เขาตอบทันที
“ผมชอบเมนูนี้”
“ได้ค่ะ”
น้ำหวานพยักหน้า
“งั้นเราไปเลือกวัตถุดิบกันก่อนนะคะ”
“ได้ครับ”
เขาเดินเคียงข้างเธอไปยังแผนกอาหารสด
ก้าวของเขามั่นคง
ส่วนเธอ…รู้สึกเหมื
อนกำลังเดินเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ในจังหวะที่เด็กสาวไม่ได้หันมอง
*บิงโก*
*เหยื่อติดเบ็ดแล้ว*
✍️
น้ำหวานเอ้ย...ท่าจะไม่รอดแล้วงานนี้????
⚠️ตอนถัดไป...เตรียมทิชชูด่วนครับผม????????
1K
