...รุ่นพี่ที่รัก...

ด้วยความที่พวกเราอยู่ในตู้เก็บของนานเกินไป ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีอาการหายใจไม่ออก และก็รู้สึกเหมือนสติเริ่มจะหลุดลอย ส่วนหน้าพี่ยอร์ซก็ค่อยๆเลือนลาง สักพักภาพทุกอย่างที่เห็นก็มืดลง
สามชั่วโมงผ่านไปฉันก็รู้สึกตัว พร้อมกับมองไปรอบๆ เอ๊ะ!? นี่มันไม่ใช่ตู้เก็บของนี่ ฉันอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นฉันจึงดันตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนคนที่นอนเฝ้าตื่น
"อ้าว ตื่นแล้วหรอ" คำทักทายปนความห่วงใยได้เอ่ยออกมา แล้วคนที่ถามนั้นไม่ใช่ใครอื่น พี่ยอร์ซนั่นเอง อะไรมันจะดีอย่างนี้ ถ้าเจอแบบนี้แล้วทำให้ฉันได้อยู่กับพี่ยอร์ซ ฉันก็ยอม!
"ฉัน เป็นอะไรไปหรอ" ฉันเริ่มงงกับตัวเอง เพราะเมื่อกี้ยังอยู่ในตู้ แต่ตอนนี้มาโผล่ที่ห้องพยาบาล "แล้วฉันมาที่นี่ได้ไง ฉันจำได้ว่า พวกเราอยู่ในตู้เก็บของ แล้ว..." จู่ๆพี่ยอร์ซก็ลุกขึ้นมากอดฉัน ฉันตกใจจนหยุดพูดในทันที
"พี่คิดว่าเธอจะเป็นอะไรไปเสียอีก" นี่พี่ยอร์ซห่วงฉันขนาดนี้เลยหรอ "ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว" ฉันเอามือตบไปที่หลังพี่ยอร์ซเบาๆ แสดงให้รู้ว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่แล้วจู่ๆเขาก็ได้เอ่ยถามถึงเรื่องวันนี้
"เมื่อเช้า เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เนื้อตัวของเธอมีแต่กลิ่นเน่าเหม็นไปหมด" คำถามที่ไม่กล้าจะตอบ เพราะไม่อยากให้กังวล แต่ถ้าโกหกว่าล้างห้องน้ำ คงไม่เป็นผลแน่ ฉันจึงเปลี่ยนเรื่องคุยโดยการแกล้งทำว่าปวดหัว อยากนอนต่อ แต่เขาดันจับไต๋ได้ พี่ยอร์ซจับฉันลุกขึ้นนั่ง แล้วมองหน้าฉัน เพื่อที่จะบอกว่าตอบคำถามของเขาเดี๋ยวนี้ แต่ฉันได้แต่หลบสายตา บอกเลยว่า เขาต่างจากที่ฉันเคยสัมผัส จากคนที่เคยเย็นชา ตอนนี้ไม่ใช่เลย เขาดูเป็นคนที่อ่อนโยนมากๆ
ฉันนั่งมองหน้าเขาอยู่นานสองนาน แต่สุดท้ายก็ยอมที่จะเล่าความจริงให้ฟัง แต่เล่าไม่หมดหรอกนะ เพราะมันเป็นเรื่องของผู้หญิง ซึ่งมันก็เกิดเพราะฉันเป็นต้นเหตุ สงครามนี้จะหยุดได้ก็ต่อเมื่อ พี่ยอร์ซยอมบอกรักฉันต่อหน้าทุกคนทั่วทั้งโรงเรียน
พอฉันเล่าทุกอย่างให้ฟังแล้ว พี่ยอร์ซก็ดูทีท่าจะอ่อนลง แต่จากที่สังเกตเขาก็ใช่ว่าจะวางใจ แต่เขาก็เตือนให้ฉันระวังตัวไว้ เพราะคนที่เรียนเก่ง หัวดี ก็ใช่ว่าจะนิสัยดีทุกคน ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตึกนี้ ก็ยังไม่ได้คุยกับใครในห้องเลย ความคิดถึงเพื่อนห้องบ๊วยเริ่มบังเกิด
"ใกล้เลิกเรียนแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่ง" แล้วพี่ยอร์ซก็สั่งให้ฉันรอเขาอยู่ที่นี่ ถึงเขาจะดูเย็นชา แต่ถ้าได้ห่วงใครแล้ว ก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะ ฉันได้แต่นั่งรอพี่ยอร์ซที่ห้องพยาบาล ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเด็กนักเรียนคนอื่นทยอยกลับบ้านกัน
แล้วจู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่า คนที่ไปส่งฉันที่บ้านบ่อยๆคือเหยียนซิน แต่วันนี้ไม่ใช่เหยียนซินแต่เป็นพี่ยอร์ซ แม่ต้องถามแน่เลยว่าเขาเป็นใคร ฉันก็ต้องมานั่งอธิบายให้แม่ฟังอีก ตายแน่ ให้เขาไปส่งไม่ได้ถ้าเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน และแล้วพี่ยอร์ซก็เดินเข้ามา
"พี่ยอร์ซ ฉันว่า ฉันกลับเองจะดีกว่า พอดีแม่ฉันดุมากเลยน่ะ เขาไม่ค่อยชอบให้ผู้ชายไปส่งที่บ้าน" แล้วพี่ยอร์ซก็ขมวดคิ้ว พร้อมสวนกัลบว่า "ก็ฉันเห็นเธอกลับบ้านพร้อมเหยียนซินทุกวัน แม่เธอไม่ว่าหรอ?" นี่เขาเห็น แสดงว่าเขาสนใจฉันอยู่ไม่น้อยเลยน่ะเนี่ย แต่เขาก็ยังดันทุรังที่จะไปส่งให้ได้ ไปก็ไป เอาไงก็เอากันว่ะ
ระหว่างในใจฉันอยากจะถามเขาเหลือเกินว่า เขาคิดยังไงกับฉัน แต่ด้วยความที่เคยถูกปฏิเสธจึงไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมา แค่เดินด้วยกันก็รู้สึกดีแล้ว "เธอยิ้มอะไร" คำถามที่แสนจะเย็นชาก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากของพี่ยอร์ซจอมเย็นชา ฉันส่ายหน้า
"ทำไมเธอถึงชอบพี่" คำถามที่ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง พี่ยอร์ซอยากรู้จริงๆหรอ แล้วการสทนาก็ได้เริ่มขึ้น "พี่อยากรู้จริงๆหรอ" ฉันมองหน้าพี่ยอร์ซ และยิ้มอ่อนให้เขา "ก็ไม่มีอะไรมาก แค่รู้สึกชอบเท่านั้น" แต่พี่ยอร์ซดูจะแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน คงจะได้ยินแต่พวกเหตุผลที่ว่าพี่หล่อ เท่ ไรแบบนี้มากกว่า แต่ฉันไม่่ใช่ ฉันแค่ชอบ แค่อยากอยู่ด้วยใกล้ก็พอแล้ว
แต่แล้การสนทนาของเราก็จบลงที่หน้าบ้านของฉัน ทำไมความสุขมักจะผ่านไปไวขนาดนี้ ฉันยังอยากอยู่แบบนี้นานๆ แต่โชคดีที่วันนี้ฉันกลับบ้านไว พี่ยอร์ซจึงไม่ได้เจอกับแม่ฉัน
"พี่ไปนะ พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน แล้วอย่าลืมระวังดูแลตัวเองดีๆละ" คำกล่าวลาของพี่ยอร์ซ ทำให้ใจฉันเต้นแรงขึ้นกว่าเก่า ฉันอยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆจังเลย กำลังใจที่ดีก็มักมาจากคนที่รักนี่แหละ ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...13...###

นิยายแนะนำ

...รุ่นพี่ที่รัก...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

###...รุ่นพี่...13...###

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้