ผอบไม้ทรงกลม ด้านหน้าสลักรูปต้นไม้ใหญ่ที่มีความอ่อนช้อยสวยงาม ตามแบบฉบับของลายไทย ค่อยๆ แง้มฝาออก ประกายแสงสีเขียว แจ่มจ้าออกมาจากภายในจนตฤณต้องหรี่ตามอง พอประกายแสงจางลง พบไม้ทรงกลม 1 เม็ดวางอยู่ตรงกลาง รอบนอกมีอักขระ 8 ตัวที่มีสีสันต่างกันออกไป แดง เทา ดำ น้ำตาล ฟ้า ขาว ส้ม ม่วง เรียงกันออกไป ตฤณ พยายามใช้มือััไปยังอักขระต่างๆ ก็ไม่พบว่า จะมีอะไรเกิดขึ้น
"เอ มันคืออะไรกันฟระเนี่ย" หลังจากเขาสบถด้วยความสงสัยแล้ว ก็หยิบเม็ดไม้ทรงกลมขึ้นมาพินิจพิจารณาดู แล้วพบว่า ในเม็ดไม้นั้น มีความเงา เรียบ ลื่นๆ ตลอดทั้งอัน ไม่ได้มีจุดอะไรให้เปิดได้อีก
"หรือว่ามันคือของกิน" จึงทดลองเอาลิ้นเลียเพื่อชิมรสดู
"แหวะ กลิ่น รส แปลกๆขนาดนี้ ไม่น่าจะใช่ของกินแน่ๆ แล้วตกลงว่า มันคืออะไร" จากนั้นเขาก็ทดลอง
ปาลงที่พื้นดิน.....ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เอาไปแช่น้ำ.......ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จุดไฟเผา............ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"โอ้ย ทิ้งไว้ก่อนแล้วกัน หลวงปู่นะหลวงปู่ ให้อะไรมาก็ไม่บอก ต้องมาหาเอาเองอีก เห้อ" ตฤณ เอามือประสานกันไว้ที่ท้ายทอยแล้วเอนตัวลง มองท้องฟ้า หลับตาจนรู้สึกผ่อนคลายสักครู่ "เอ๊ะ...บนหน้ากล่องเป็รูปต้นไม้ หรือว่ามันคือเมล็ดพันธุ์อะไรบางอย่าง" เมื่อตฤณคิดได้ดังนั้น จึงเริ่มขุดดินและฝังเมล็ดทรงกลมลงไป แล้ววิ่งไปตักน้ำที่ทะเลสาบมารด
แสงสีเขียวพุ่งขึ้นมากจากก้นหลุม ต้นไม้ค่อยๆ งอกขึ้นมา โตขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว จนกลายเป็ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ความสูงราวๆ ตึกสี่ชั้น มีก้านใบเป็ช่อแต่มีใบป้อมกลมปลายแหลมคล้ายใบโพธิ์ มีดอกสีขาวส่งกลิ่นหอมขจรขจายออกมา 7 ดอก และมีผลไม้ทรงกลมขนาดใหญ่เท่าตัวคน มีสีเหลืองอร่ามสวยงาม 1 ผล ห้อยโน้มลงมาที่กิ่งล่างสุด ยิ่งไปกว่านั้น ผลไม้ส่งกลิ่นหอมหวานเหมือนน้ำผึ้ง ตฤณถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก
"โห น่ากินมากๆ" ตฤณค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบผลไม้เด็ดออกมา ด้วยน้ำหนักที่เยอะมาก ตฤณถึงกับแขนขาสั่น เหงื่อไหลท่วมตัว ค่อยๆ เกร็งแขน เก็บตัว จนกระทั่งยกผลไม้มาวางไว้บนพื้นดินได้เรียบร้อย ในขณะที่จะเริ่มกินผลไม้นัั้น ตฤณ เริ่มสังเกตุว่า น้ำในทะเลสาปจากที่เคยเต็ม กลับลดหายไปเกินครึ่งบ่อ ลำธารที่ไหลเข้ามาเติมทะเลสาปนั้น ไม่สามารถที่จะเติมทะเลสาบลงไปได้ทัน ต้นไม้ หยุดสูงหยุดเติบโตชะงักงัน
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ตฤณคิดในใจ แต่ด้วยกลิ่นอันหอมฟุ้ง ที่ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ตฤณ จึงละความสนใจในสิ่งรอบข้าง หันกลับมาที่ผลไม้แทน เขาเริ่มเอามือแหวกเปลือกของผลไม้ออก แล้วพบเนื้อที่ฉ่ำหวานกลิ่นหอมยิ่งรุนแรงมากขึ้นอีกหลายเท่าจนตฤณ ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เขาเริ่มกินผลไม้อย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งรู้ตัวอีกที ผลไม้ขนาดใหญ่เท่าตัวคนถูกเขากินจนหมดเกลี้ยง
ทันทีที่รู้ตัว เขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ จึงนั่งลง ความเ็ป เริ่มจู่โจมทั่วร่างกายของเขา ราวกระดูกถูกบดละเอียด ตฤณนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น พลางส่งเสียงอันแหบแห้งออกมา "ช่วยยย....ด้วยยยย..."
กลุ่มหมอกควันคล้ายรูปคนปรากฎขึ้น "คุณกำลังเผชิญกับการวิวัฒนาการของร่างกาย ไม่ต้องกังวล อีก 8 ชั่วโมงร่างกายของคุณจะเหมือนเกิดใหม่ ระหว่างนี้ แนะนำแค่สองคำคือ อด..ทน" เสียงโมโนโทนของอลิสกล่าวขึ้น
ความเ็ปที่จู่โจมร่างกายอย่างหนัก ทำให้ตฤณคิดถึงสิ่งที่หลวงปู่เคยสอน เื่การแยกกาย แยกจิต ออกจากกัน ร่างกายทุกข์ ทรมาณ ก็ให้จิตเป็ผู้รู้ ผู้ดู เหมือนดูคนอื่นที่กำลังทรมาณอยู่ ดังนั้นเขาจึงตั้งจิต ค่อยๆ มองไปที่ความเ็ป จนกระทั่งเขารู้สึกว่า ความเ็ป มันยังคงอยู่ แต่มันค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ เขาจึงเฝ้าดู
กระดูกค่อยๆ ร้าว แตกออกเป็ส่วนๆ ของเหลวสีทองเข้าไปแทนที่ ประสาน เชื่อมกระดูกให้ติดกันใหม่ จากนั้น ก็วนเวียน เกิด ดับ เกิด ดับ ไปเรื่อยๆ แต่ละรอบใช้เวลา 1 ชั่วโมง จนถึงรอบที่ 8 ก็พบว่า กระดูกของเขาไม่มีการแตกร้าว ความรู้สึกใหม่เกิดขึ้น รู้สึกถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัดรู้สึกถึงการไหลเวียนของลมหายใจ การไหลเวียนของเื รู้สึกถึงััต่างๆ รอบตัวได้อย่างชัดเจน
ตฤณ ค่อยๆ ลุกขึ้น เขามองไปทั่วร่างกายของตัวเองอย่างแทบไม่เชื่อสายตา พบว่าร่างกายของเขาถูกอัพเกรดขึ้นราวกับได้ใส่ชุดเกราะของหุ่นยนต์จากหนังเื่ดัง เหมือนตัวเองจะกลายเป็ฮีโร่ อย่างใดอย่างนั้นเลย จากนั้น เมื่อเขามองไปยังเนินเขา พบก้อนหินขนาดเท่าตัวคนตั้งอยู่ จึงใช้มือหยิบขึ้นมา พบว่า มันเบา เหมือนกับยกของแค่ 1 กิโลกรัมเท่านั้นเอง
"นี่มันอะไรกันเนี่ย เื่นี้มันกลายเป็หนัง Super Hero ไปแล้วงั้นเหรอ" เขาลองขว้างหินที่ยกขึ้นมา พบว่ามันเบาพอที่จะขว้างไปได้ไกลหลายสิบเมตร จากนั้นจึงลองวิ่งเหยาะๆ ในระยะทาง 100 เมตร พบว่า เขาใช้เวลาเพียง 3.57 วินาทีเท่านั้น (เท่ากับความเร็วประมาณ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
"ร่างกายของคุณ พร้อมรับภารกิจแรกแล้ว คุณพร้อมที่จะทำเลยไหมคะ" อลิสถามพร้อมกับเคลื่อนที่ไปรอบตัวของตฤณ
"ห๊ะ มีภารกิจด้วยเหรอ นี่มันจะเหมือนนิยายที่เราชอบอ่านเข้าไปทุกทีแล้ว ... เอาเถอะ ไม่ว่าอะไรจะเข้ามา ฉันก็พร้อม ฉันจะต้องย้อนเวลาไปเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อนำพ่อและแม่กลับมาใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็ให้ได้" ตฤณกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
"ภารกิจแรกของคุณ .. นำดวงอาทิตย์กลับมาสู่ดินแดนแห่งนี้ให้ได้" เสียงอลิสดังกังวาลขึ้น
"คุณจะต้องเข้าไปสู่โลกปีศาจเพลิง เพื่อนำแก่นเพลิงสุริยะ กลับมายังที่แห่งนี้ ฉันสามารถช่วยคุณได้เพียง 3 ครั้งเท่านั้น ที่เหลือคุณต้องใช้ความสามารถที่คุณมีช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุด"
"แล้วจะไปได้ยังงัยล่ะ..เธอไปด้วยไหม?" ตฤณถาม
"คุณไปที่ต้นหว้าใหญ่ แล้วใช้อักขระสีแดงที่อยู่บนกล่องไม้ในการเปิดประตูมิติได้ค่ะ ฉันไปกับคุณทุกที่อย่างแน่นอน และที่สำคัญนี่คือสิ่งของที่คุณจำเป็ต้องใช้ในโลกปีศาจเพลิง" อลิสกล่าวพร้อมพ่นเป้ใบขนาดย่อมเยาออกมาจากกลุ่มควัน ตฤณเดินเข้ามาหยิบเป้ขึ้นมาแล้วเปิดออกดูก็พบ
1. ยาเม็ดปีศาจจำแลง จำนวน 30 เม็ด - ช่วยในการจำแลงกายเป็ปีศาจได้เม็ดละ 1 วัน
2. บอดี้สูท กันไฟ - เมื่อสวมใส่ เพิ่มความต้านทานต่อเปลวเพลิงทุกชนิดได้ คุณสมบัติพิเศษ มีความยืดหยุ่น สามารถกลืนไปกับิั ทำให้คนไม่เห็นว่ามีการสวมชุดนี้อยู่
3. ชุดปฐมพยาบาล - ยาเม็ด ยาทา รักษาได้ทุกอาการ (มีจำนวนจำกัด)
4. หน้ากากไม่กาก - สามารถ Copy เป้าหมายได้ เมื่อนำมาใส่ จะกลายร่างเป็คนนั้นได้ทันที ทั้งหน้าตา สัดส่วน และเสียง
5. อาหารเม็ด 30 เม็ด - กิน 1 เม็ด ทำให้อิ่ม และฟื้นฟูพลังงานได้ทันที
6. ผ้าปิดตา - ใช้ป้องการแสงเวลานอน!!! ทำให้นอนหลับลึก หลับง่าย หลับสบาย
7. ช่องเก็บของพิเศษ - เก็บของได้ มีความจุขนาด กว้าง 10 เมตร ยาว 10 เมตร และสูง 10 เมตร
8. ถุงเก็บแก่นเพลิงสุริยะ - ใช้เก็บแก่นเพลิงสุริยะ
ตฤณ เดินไปที่ต้นหว้าใหญ่ แล้วนำกล่องไม้ขึ้นมา ค่อยๆ ใช้มือหมุนให้อักขระสีแดงอยู่ตรงกลาง้าของกล่อง ทันใดนั้น มีแสงสีแดงเรืองรองวาบขึ้นมา และมี "โพรง" เกิดขึ้น เขาจึงก้าวเข้าไปยังโพรงแห่งนั้น ด้านในโพรง มีเทียนสีแดงค่อยส่องทางสว่างเป็ระยะ เมื่อเดินเข้ามาจนกระทั่งถึงใจกลางโพรง พบว่ามีดวงไฟสีแดงขนาดใหญ่ลอยอยู่ มีอักขระสีแดงนับพันตัวล้อมรอบ เขาจึงเอื้อมมือไปยังดวงไฟนั้น แล้วรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
"โอ้ย ร้อนๆๆๆๆ ..." จากนั้น ตฤณจึงหยิบบอดี้สูท กันไฟ ขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะแตะไปที่ดวงไฟอีกครั้ง
แสงสีแดงสว่างวาบ และร่างของตฤณหายไปในทันที.....
390
